Verteller: In deze les
gaan we het hebben over connectiviteitsopties
voor je mobiele apparaten en wearables.
We gaan het specifiek hebben over NFC,
RFID, infrarood, Bluetooth en tethering.
De eerste connectiviteitsoptie die we moeten bespreken is
NFC of near field communication.
Nu gebruiken NFC-apparaten een radiofrequentie die een
elektromagnetische lading uitzendt,
die de transactiegegevens over een korte afstand bevat, meestal
slechts een paar centimeter.
Veel mobiele apparaten hebben nu functies
zoals tap to transfer, waarbij
als twee smartphones met NFC-functionaliteit elkaar
aanraken, ze automatisch
informatie kunnen overdragen.
Nu wordt NFC ook veel gebruikt voor mobiele betalingen.
Vroeger haalden we onze creditcard, bankpas of zelfs
contant geld tevoorschijn om onze ochtendkoffie te betalen.
Maar tegenwoordig halen we gewoon onze smartphones
of smartwatches tevoorschijn en houden we ze tegen een NFC-lezer.
Of hij nu Apple Pay, Samsung Pay of Google Pay gebruikt, een gebruiker van
een mobiel apparaat kan zijn telefoon tevoorschijn
halen en op een sensor tikken om zijn creditcard
of bankrekening automatisch te laten afschrijven
voor het aankoopbedrag.
Deze technologie wordt meestal gekoppeld aan
een mobiele portemonnee, die digitale versies van onze verschillende
bankpassen of creditcards bevat.
Al deze gegevens worden opgeslagen
in Apple Pay, Samsung Pay of
Google Pay om de transactie namens ons uit te voeren.
Naast het doen van betalingen met mobiele apparaten,
gebruiken veel bedrijven nu mobiele apparaten
als onderdeel van hun verkooppunt- of POS-systeem.
Deze systemen werken als een register, maar
kunnen overal worden gebruikt.
Als je bijvoorbeeld onlangs een Apple Store bent binnengegaan,
heb je gemerkt dat ze geen standaard kassa
hebben.
In plaats daarvan lopen hun medewerkers
rond met iPhones en een kaartlezer
en nemen ze je betaling overal in de winkel aan.
Deze apparaten zijn erg handig voor bedrijven die vaak op verschillende
locaties zijn, zoals foodtrucks of mensen die artikelen
verkopen op een congres of beurs.
Door de zeer korte afstanden van NFC gaan veel mensen ervan uit dat het
een veilige technologie is om te gebruiken,
maar het heeft in feite een aantal kwetsbaarheden.
Sommige antennes met een hoge versterking kunnen bijvoorbeeld
de radiofrequentiesignalen die door NFC-apparaten worden uitgezonden
al op een afstand van een paar meter oppikken, in plaats van slechts de 2 tot
4 centimeter waarvoor werd geadverteerd
zoals het oorspronkelijk was ontworpen.
Dit betekent dat een aanvaller de communicatie
gemakkelijk van verder weg kan laten komen en onopgemerkt kan blijven.
Een andere veel voorkomende aanval is waarbij een
aanvaller in een druk gebied informatie probeert te stelen van een NFC-apparaat
met behulp van een RFID-skimmer.
Dit apparaat verzamelt simpelweg alle NFC-signalen die
het binnen een gebied kan ontvangen.
Dus als iemand in de buurt van de kassa rondhangt, kan hij
de NFC-transacties skimmen met behulp van een skimmer en
een high-gain antenne en je zou het niet eens merken.
Onze tweede connectiviteitsoptie
die we moeten bespreken is RFID.
RFID of radiofrequentie-identificatie is een vorm van
radiofrequentieoverdracht die is aangepast
voor gebruik in authenticatiesystemen.
In een RFID-systeem worden
twee componenten gebruikt: de tags
en de lezers.
Dit wordt veel gebruikt in inventarisvolgsystemen
en verificatiesystemen.
Bij systemen voor inventarisopvolging wordt een RFID-tag op een object
zoals een verzendcontainer of een pallet geplaatst en vervolgens worden
lezers gebruikt om die container of pallet te identificeren
terwijl hij in een magazijn wordt geplaatst,
op een vrachtwagen wordt geladen of langs de aangewezen
logistieke route wordt verplaatst.
Een andere veel voorkomende RFID-technologie
is een bedrijfsauthenticatiesysteem zoals
de identificatiebadges van werknemers.
Nu kan een RFID-tag worden ingebed in
de identificatiebadge van die werknemer
en worden gebruikt als een factor voor authenticatie.
Maar omdat er gebruik wordt gemaakt van radiofrequentie,
bestaat het gevaar dat het signaal wordt opgevangen door een
aanvaller en vervolgens opnieuw wordt verzonden.
Daarom moet je, als je RFID
gaat gebruiken als authenticatiesysteem, dit altijd doen
als onderdeel van
een authenticatiesysteem met twee factoren.
En neem een tweede authenticatiefactor op
zoals een PIN-code of een wachtwoord.
De derde connectiviteitsoptie die we gaan bespreken
is een oudere technologie en staat bekend als infrarood.
Nu wordt het nog steeds gebruikt in sommige
organisaties en staat het bekend als Infrarood Data of IrDA.
Met IrDA kunnen twee apparaten communiceren via
zichtlijncommunicatie in het infraroodspectrum.
Infrarood was ongeveer 20 jaar geleden heel populair voor het aansluiten
van draadloze muizen en toetsenborden,
voordat Bluetooth het overnam.
Voor infrarood is een zichtverbinding nodig.
Dit maakt het iets veiliger dan het gebruik van Bluetooth,
maar het heeft een zeer lage datasnelheid.
Enkele van de huidige toepassingen van infrarood zijn lichtgetrouwheid,
een benaming waarbij LED's in plaats van infrarood worden gebruikt om
gegevens in dit spectrum te verzenden.
De vierde connectiviteitsoptie die
we hebben is Bluetooth,
dat infrarood voor veel dingen heeft vervangen.
Bluetooth is een veelgebruikte methode
geworden om verbinding te maken tussen desktops, laptops en mobiele apparaten
met allerlei verschillende randapparatuur
zoals muizen, toetsenborden en koptelefoons.
Wanneer deze apparaten op het systeem worden
aangesloten, wordt er een persoonlijke netwerkverbinding
over de 2 gemaakt. 4 GHz frequentieband.
En dit zorgt voor een draadloze verbinding
tussen het randapparaat en het apparaat.
Nu is Bluetooth erg handig, maar
het introduceert ook enkele kwetsbaarheden.
De eerste staat bekend als bluejacking.
Bluejacking treedt op wanneer ongevraagde berichten naar
een Bluetooth-apparaat worden gestuurd.
Om dit te voorkomen moeten apparaten niet in detecteerbare
modus worden gezet tenzij we actief verbinding maken met
een nieuw randapparaat.
Als we klaar zijn met die configuratie,
moeten we de detecteerbaarheidsmodus weer uitzetten.
Bluesnarfing is een andere kwetsbaarheid en bluesnarfing
treedt op wanneer iemand ongeautoriseerde
toegang krijgt tot een apparaat via de Bluetooth-verbinding.
In dit geval probeert de aanvaller gegevens van een
apparaat te halen via die Bluetooth-verbinding.
Als we ons in een zwaar beveiligde omgeving
bevinden, is het beter om Bluetooth helemaal uit te schakelen
en gewoon bekabelde muizen, toetsenborden en headsets
te gebruiken om deze kwetsbaarheid te elimineren.
Een modernere bedreiging voor Bluetooth staat bekend als BlueBorne.
BlueBorne is een aanval waarmee een aanvaller volledige
controle kan krijgen over een apparaat zonder
zelfs maar verbonden te zijn met het doelapparaat.
Dit komt door een kwetsbaarheid
in het Bluetooth-protocol zelf, waarvan
is aangetoond dat het werkt in Windows-, Android-
en Apple-apparaten.
Tethering is de mogelijkheid
om de mobiele data-internetverbinding van een smartphone
te delen met meerdere andere apparaten.
Meestal door een Wi-Fi-hotspot, een Bluetooth-verbinding
tussen een telefoon en een laptop of een directe
USB-verbinding tussen twee apparaten te maken.
Meestal gebeurt dit van je smartphone
naar je tablet of laptop.
De meeste smartphones
staan nu tethering naar één of meer
apparaten toe, vooral als je
de smartphone als Wi-Fi-hotspot gebruikt.
Deze technologie heeft verbazingwekkende
voordelen voor zakenreizigers, maar er kleven ook risico's aan.
Je moet bijvoorbeeld oppassen dat je geen verbinding
maakt met hotspots van anderen.
Deze apparaten kunnen worden opgezet als een vorm van on-path aanval
waarbij de provider van de gratis Wi-Fi
feitelijk al het verkeer opvangt
dat er overheen gaat, zoals
de inlog- en wachtwoordgegevens voor
werkgerelateerde, bank- of andere sociale media websites.
Om jezelf het beste te beschermen, moet
je altijd verbinding maken met het vertrouwde draadloze
netwerk dat je kent, zoals je thuisnetwerk, je kantoor of
je persoonlijke hotspotnetwerk.