Instructeur: In deze les gaan
we het hebben over drie verschillende soorten
technologie: inbelverbindingen, ISDN-verbindingen en DSL-verbindingen.
De eerste waar we het over moeten hebben
is wat bekend staat als de gewone oude telefoondienst,
of POTS, die werkt als een inbelverbinding.
Dit soort verbindingen worden
gebruikt op het openbare telefoonnetwerk, of PSTN.
Deze bestaat uit alle telefoonmaatschappijen
van over de hele wereld.
Ik kan een telefoongesprek
voeren van mijn huis naar het huis van mijn
buurman, of van mijn huis naar de andere kant van de wereld,
en het verloopt nog steeds via het PSTN met behulp van POTS-service.
Dit noemen we analoge telefoondienst
en alles is gebaseerd op piepjes en knallen.
Deze analoge verbindingen kunnen een stem zijn als ik praat,
of het kan data zijn die wordt omgezet van
enen en nullen in een modulatie van dat geluid met
behulp van die piepjes en knallen.
Dit is hoe PSTN werkt.
Dit worden vaak inbelverbindingen of POTS-verbindingen
genoemd.
Als je een ouder iemand bent zoals ik, heb
je vroeger misschien een inbelmodem gebruikt.
Je herinnert je misschien dat inbelmodems een
maximale bandbreedte van 53 hebben. 3 kilobits per seconde, wat betekent
dat ze erg traag zijn.
De reden hiervoor is dat het telefoonsysteem
werkte op deze T1-kanalen en elk
kanaal is slechts 64 kilobits per seconde.
En dus liep POTS in wezen over dezelfde technologie
als een T1-verbinding of een-24e van een T1-verbinding.
Dus als je een telefoongesprek voerde, had je maar toegang tot 64K,
en een deel daarvan werd opgeslokt door overhead,
dus je kreeg maximaal 53K. 3 kilobits per seconde.
Nu geef ik je een heleboel informatie over inbellen en je hoeft
echt niet alle bijzonderheden te onthouden.
Want eerlijk gezegd gebruiken de meeste mensen geen inbelverbinding meer.
Als je nog steeds een inbelverbinding hebt,
kijk je deze video niet omdat hij
gewoon niet snel genoeg is, toch?
Het is veel te langzaam voor alles wat je tegenwoordig
op het echte internet wilt doen.
Maar je kunt het tegenkomen
in een aantal zeer gespecialiseerde, unieke situaties,
of wat wij noemen legacy systemen in je netwerk.
Nu betekent legacysysteem dat het een oud systeem is, maar we hebben
het nog steeds nodig voor een kritieke functie en het
kan gewoon niet werken op het internet zelf, dus
het is nog steeds afhankelijk van zoiets als een inbelmodem.
Voor thuis- en kantoorgebruikers
zul je deze inbelmodems niet meer vinden omdat de
meeste mensen ze gewoon niet gebruiken.
Je kunt echter ook iets vinden dat bekend staat als ISDN,
wat staat voor Integrated Service Digital Network.
Het ondersteunt het nemen van meerdere 64k draagkanalen en
deze samen te voegen.
Het lijkt dus veel op inbellen,
maar je kunt die kanalen aan elkaar koppelen
en snelheden tot een T1-verbinding krijgen.
Ook dit is een oudere technologie die ontworpen is om
spraak, video of gegevens over deze kanalen te transporteren.
We gaan hier niet te diep in op ISDN, want eerlijk
gezegd zul je er waarschijnlijk nooit een tegenkomen
in de echte wereld hier in 2020, omdat de meeste mensen al
zijn overgestapt op kabel
of glasvezel of zelfs een T1-verbinding.
Maar als je voor sommige organisaties werkt, hebben
ze misschien een legacy-ding dat nog steeds
een ISDN heeft.
Ongeveer zes maanden geleden kwam ik er een tegen toen ik
wat aan het aanbesteden was.
Ook deze waren eind jaren negentig populair.
Het is dus iets wat je kunt tegenkomen, maar niet waarschijnlijk.
Vervolgens hebben we DSL, wat een Digital Subscriber Line is.
Toen ik eind jaren 90 en begin
jaren 2000 begon met het bouwen van netwerken,
was DSL een rage.
Het was overal omdat het een heel goedkope manier was om snelle
data naar onze eindgebruikers en kleine
kantoren en thuiskantoren te brengen.
In plaats van te betalen voor een T1-verbinding,
die je 1000 of 2000 dollar per maand kan kosten, kan
je nu een DSL-verbinding nemen voor 50 of
100 dollar per maand.
Nu waren er drie verschillende soorten DSL.
Je hebt ADSL, SDSL en VDSL.
ADSL is asymmetrische DSL.
Dat betekent dat er een andere snelheid
is bij het downloaden dan bij het uploaden.
De maximale downloadsnelheid was ongeveer 8 megabit per seconde
volgens de huidige tekstboeken,
hoewel sommige iets
sneller waren dan dat.
De uploadsnelheid was gelijk aan
een T1 met ongeveer 1. 544 megabits per seconde.
Dus ik heb 8 meg minder dan 1. 5 omhoog.
Waarom zou het goed zijn om verschillende
upload- en downloadsnelheden te hebben?
Nou, dit ging terug naar de 80/20 regel.
Als je online bent, upload je dan meer of download je meer?
Als je bent zoals de meeste
mensen, download je veel meer dan je uploadt.
Als je bijvoorbeeld deze video bekijkt, heb je de
video geselecteerd met je muis
en de server verteld wat je wilde bekijken.
Dat was misschien maar een paar kilobits groot.
Dan stuur je de video terug met een grootte
van 100 of 200 of 300 megabytes, en dat is echt een groot bestand,
en dat ben je allemaal aan
het downloaden.
Dus je upload was heel, heel klein, maar
je download was heel veel.
En voor de meeste gebruikers geldt dat ze weinig uploaden,
maar wel veel informatie downloaden.
En dus maximaliseert ADSL de download en
minimaliseert het de upload.
Nu werkt SDSL, of symmetrische DSL, net als een T1.
Je zou een gelijke upload- en downloadsnelheid hebben.
De snelheden zijn hier veel lager voor symmetrisch,
maar het was dedicated toegang, dus
je hebt vrijwel altijd
gegarandeerd die snelheid.
Met ADSL, als er veel
mensen online waren op dat moment,
kon het je snelheden vertragen.
Nu was ADSL erg populair bij thuisgebruikers en dat begon
veel meer subsidie te krijgen,
en daardoor stegen de ADSL-snelheden snel en kwamen ze in
die 1 terecht. 5 megabit per seconde
en dan 4 megabit per seconde en dan
8 megabit per seconde.
En vanaf daar bleven ze stijgen.
Toen ze voor het eerst uitkwamen, ging dit allemaal heel langzaam.
We hadden het over DSL-snelheden
van 256 kilobits per seconde of een halve mega per seconde.
Naarmate de technologie vorderde, ging
men echter steeds meer in de richting van ADSL en
de meeste mensen verlieten de symmetrische DSL.
Het laatste type DSL staat bekend
als DSL met zeer hoge bitsnelheid.
Dit is waar je zeer hoge snelheden kunt bereiken.
In feite kun je downloads
hebben van 50 megabits per seconde of meer en
uploads van meer dan 10 megabits per seconde of meer.
De grote beperking hier was
echter je afstand tot wat bekend staat als de DSLAM.
Wat is nu een DSLAM?
Dit is het aanwezigheidspunt dat eigendom is
van de telefoonmaatschappij.
Met variabele DSL moest
je binnen 4.000 voet van die DSLAM zijn, wat minder
is dan een mijl.
Nu konden niet alle thuisgebruikers of kantoren VDSL krijgen, omdat
de meeste van hen zich binnen 18.000 voet bevonden.
En als je binnen 18.000 voet bent, kun je ADSL krijgen, maar als
je geluk hebt en je bent binnen 4.000 voet, kun je
VDSL gebruiken en die hogere snelheden krijgen.
Nogmaals, omdat DSL de laatste jaren aan populariteit
begon in te boeten naarmate meer mensen
overstapten op kabel en glasvezel, is dat wat er uiteindelijk
gebeurde.
En dus werden er niet veel DSLAM's meer geplaatst bij DSL en uiteindelijk
vervaagde het toen we begonnen over
te stappen op kabel en glasvezel, waar we het
in de volgende les over gaan hebben.