Instruktor: W tej lekcji
omówimy trzy różne rodzaje technologii:
połączenia dial-up, połączenia ISDN i połączenia DSL.
Pierwszym z nich, o którym musimy porozmawiać,
jest tak zwana zwykła stara usługa telefoniczna (POTS),
która działa jako połączenie dial-up.
Tego typu połączenia będą wykorzystywane
w publicznej komutowanej sieci telefonicznej (PSTN).
Obejmuje ona wszystkich operatorów
telefonicznych z całego świata.
Mogę wykonać połączenie
telefoniczne z mojego domu do domu mojego
sąsiada lub z mojego domu na drugi koniec świata i nadal
będzie ono działać w sieci PSTN przy użyciu usługi POTS.
To jest to, co nazywamy analogową usługą telefoniczną,
a wszystko opiera się na sygnałach dźwiękowych i uderzeniach.
Teraz te analogowe połączenia mogą być wyrażane głosowo,
gdy mówię, lub mogą to być dane, które są konwertowane
z jedynek i zer na modulację tego dźwięku za pomocą tych
sygnałów dźwiękowych i uderzeń.
Tak właśnie działa sieć PSTN.
Obecnie są one często nazywane połączeniami
dial-up lub POTS.
Jeśli jesteś starszą osobą, taką jak ja,
być może korzystałeś kiedyś z modemu dial-up.
Być może pamiętasz, że modemy dial-up mają
maksymalną przepustowość 53. 3 kilobity na sekundę, co oznacza,
że są naprawdę wolne.
Powodem tego jest to, że system telefoniczny
działał na tych kanałach T1, a
każdy z nich ma tylko 64 kilobity na sekundę.
Zasadniczo POTS działał w tej samej technologii,
co połączenie T1 lub jedna 24-ta połączenia T1.
Tak więc podczas wykonywania połączenia telefonicznego użytkownik miał dostęp tylko
do 64K, z czego część była pochłaniana przez koszty ogólne,
więc maksymalnie można było uzyskać 53K. 3 kilobity na sekundę.
Teraz podałem ci wiele informacji na temat dial-up i naprawdę
nie musisz zapamiętywać wszystkich szczegółów.
Szczerze mówiąc, większość ludzi nie korzysta już z dial-up.
W rzeczywistości, jeśli nadal korzystasz z połączenia
dial-up, nie oglądasz tego filmu, ponieważ
nie jest on wystarczająco szybki, prawda?
W dzisiejszych czasach jest zbyt powolny do wszystkiego, co naprawdę
chcesz robić w prawdziwym Internecie.
Można je jednak znaleźć
w niektórych bardzo wyspecjalizowanych, wyjątkowych sytuacjach
lub w tak zwanych starszych systemach w sieci.
Teraz starszy system oznacza, że jest to stary system, ale nadal
potrzebujemy go do pewnych krytycznych funkcji
i po prostu nie może działać w samym Internecie,
więc nadal opiera się na czymś takim jak modem dial-up.
Teraz, dla użytkowników domowych i biurowych,
po prostu nie znajdziesz już tych modemów dial-up, ponieważ
większość ludzi po prostu ich nie używa.
Można jednak znaleźć coś znanego jako ISDN,
czyli Integrated Service Digital Network.
Obsługuje pobieranie wielu 64-kilobajtowych kanałów na okaziciela
i łączenie ich razem.
Działa więc podobnie jak
dial-up, ale można połączyć te kanały
razem i uzyskać prędkość do połączenia T1.
Ponownie, jest to starsza technologia zaprojektowana
do przesyłania głosu, wideo lub danych przez te kanały.
Nie będziemy tutaj zbytnio zagłębiać się w ISDN, ponieważ
szczerze mówiąc, prawdopodobnie nigdy nie natkniesz
się na taki w prawdziwym świecie tutaj w 2020 roku, ponieważ większość
ludzi przeniosła się już na
kabel lub światłowód, a nawet połączenie T1.
Ale jeśli pracujesz dla jakiejś organizacji, może
ona mieć jakieś starsze rozwiązanie,
które nadal ma ISDN.
Natknąłem się na jednego z nich jakieś sześć miesięcy temu, gdy
zajmowałem się kontraktowaniem.
Te z kolei były popularne w późnych latach dziewięćdziesiątych.
Jest to więc coś, na co można się natknąć, ale raczej nie.
Następnie mamy DSL, czyli cyfrową linię abonencką.
Kiedy zaczynałem budować
sieci pod koniec lat 90-tych i na początku XXI
wieku, DSL było w modzie.
Był wszędzie, ponieważ był to naprawdę niedrogi sposób na dostarczenie
szybkich danych do naszych użytkowników końcowych,
małych biur i biur domowych.
Teraz, zamiast płacić za połączenie
T1, które może kosztować 1000 lub 2000 USD miesięcznie,
można uzyskać połączenie DSL za 50 lub
100 USD miesięcznie.
Teraz były trzy różne typy DSL.
Dostępne są ADSL, SDSL i VDSL.
ADSL to asymetryczne DSL.
Oznacza to, że prędkość pobierania
różni się od prędkości wysyłania.
Maksymalna prędkość pobierania wynosiła około 8 megabitów na sekundę, zgodnie
z aktualnymi podręcznikami, chociaż
były też takie, które
osiągały nieco większą prędkość.
Prędkość wysyłania odpowiadała prędkości
T1 i wynosiła około 1. 544 megabitów na sekundę.
Więc mam 8 megs down 1. 5 w górę.
Dlaczego miałoby być w porządku
posiadanie różnych prędkości wysyłania i pobierania?
Wróciło to do zasady 80/20.
Kiedy jesteś online, więcej wysyłasz czy więcej pobierasz?
Jeśli jesteś jak większość
ludzi, pobierasz znacznie więcej niż wysyłasz.
Na przykład, gdy oglądasz ten film, wybrałeś
go za pomocą myszy i powiedziałeś
serwerowi, co chcesz obejrzeć.
Mogło to być zaledwie kilka kilobitów.
Następnie wideo odsyła ci 100
lub 200 lub 300 megabajtów, a to naprawdę duży
plik, a ty pobierasz
to wszystko.
Tak więc wysyłanie było bardzo, bardzo małe, ale
pobieranie było bardzo duże.
Większość użytkowników przesyła bardzo niewiele,
ale pobiera wiele informacji.
Tak więc ADSL maksymalizuje pobieranie
i minimalizuje wysyłanie.
Teraz SDSL, czyli symetryczny DSL, działa tak samo jak T1.
Prędkość wysyłania i pobierania będzie taka sama.
Prędkości są tutaj znacznie wolniejsze w przypadku
symetrycznych, ale były to dedykowane dostępy,
więc masz gwarancję, że uzyskasz
taką prędkość przez cały czas.
W przypadku ADSL, jeśli
w danym momencie jest dużo osób online,
może to spowolnić prędkość.
Teraz ADSL był bardzo popularny wśród użytkowników domowych
i zaczął otrzymywać znacznie więcej
funduszy, a dzięki temu prędkości ADSL szybko wzrosły i znalazły
się w tych 1. 5 megabitów na sekundę,
następnie 4 megabity na sekundę i
8 megabitów na sekundę.
Od tego momentu ich liczba rosła.
Kiedy pojawiły się po raz pierwszy, wszystko to było bardzo powolne.
Mówiliśmy o prędkościach
DSL rzędu 256 kilobitów na sekundę lub pół mega na sekundę.
Jednak wraz z postępem technologicznym,
coraz bardziej przesuwali się w kierunku ADSL
i większość ludzi porzuciła symetryczne DSL.
Ostatnim typem DSL jest DSL
o bardzo wysokiej przepływności.
To tutaj można uzyskać bardzo, bardzo wysokie prędkości.
W rzeczywistości możliwe jest pobieranie
plików z prędkością 50 megabitów na sekundę lub wyższą oraz wysyłanie
plików z prędkością 10 megabitów na sekundę lub wyższą.
Dużym ograniczeniem
była jednak odległość od tak zwanego DSLAM.
Czym jest DSLAM?
Cóż, jest to punkt obecności, który jest własnością
firmy telefonicznej.
W przypadku zmiennego DSL
trzeba było znajdować się w odległości 4000 stóp od DSLAM, czyli
mniej niż milę.
Nie wszyscy użytkownicy domowi lub biura mogli uzyskać VDSL, ponieważ większość
z nich znajdowała się w odległości do 18 000 stóp.
A jeśli jesteś w promieniu 18 000 stóp, możesz uzyskać ADSL, ale
jeśli masz szczęście i jesteś w promieniu 4000 stóp,
możesz użyć VDSL i uzyskać te wyższe prędkości.
Ponownie, ponieważ popularność DSL zaczęła
spadać w ostatnich latach, ponieważ
coraz więcej osób zaczęło korzystać z sieci kablowych
i światłowodowych.
W związku z tym DSL nie został wyposażony w znacznie więcej
DSLAM i ostatecznie zanikł, gdy zaczęliśmy
przechodzić na kabel i światłowód, o czym będziemy
mówić w następnej lekcji.