Eğitmen: Hücresel ağdan bahsedelim,
çünkü çoğumuzun cebinde bir akıllı telefon var ve internet
olarak bilinen geniş alan ağına bağlanmak
için her gün hücresel ağ kullanıyoruz.
Şimdi, hücreselden bahsettiğimizde,
bu sadece akıllı telefonlarımızı değil, aynı zamanda
tabletlerimizi, kurumsal
ağlar için özel hücresel modları veya hotspot olarak
bilinen hücresel kablosuz erişim noktalarını da içerir.
Kullanımda olan 2G, 3G, 4G, LTE ve 5G dahil
olmak üzere çok çeşitli hücresel teknolojiler vardır.
Birinin 4G veya 5G gibi G'den bahsettiğini duyduğunuzda, temel olarak
o akıllı telefon veya başka bir cihazdaki
hücresel modem tarafından hangi nesil hücresel teknolojinin
kullanıldığından bahsediyorlar.
Temel olarak, bu cihazlardan herhangi birinin hücresel
bir ağa bağlanabilmesi için,
bu farklı teknolojilerden birini veya daha fazlasını
ve bunlarla ilişkili frekansları destekleyen yerleşik bir
hücresel modeme sahip olması gerekir.
Şimdi 1G olarak adlandırdığımız
ilk hücresel ağlar 1980'lerde
geliştirilmişti.
Bu 1G telefonlar 30 kilohertz frekans kullanarak
iletişim kurar ve saniyede yaklaşık
2 kilobit veya saniyede 2.000 bit bant genişliğine sahiptir.
Yani bu 1G telefonlar üzerinden gerçekten
çok fazla veri aktarıyorduk.
Bunun yerine, çoğunlukla sesli aramalar sağlamaya
adanmışlardı.
Zaman ilerledikçe,
cep telefonları 1990'ların sonlarında
2G olarak bilinen ikinci nesline geçti.
2G cihazları 1.800 megahertz frekans yasağını kullanarak
bir GSM şebekesi üzerinden iletişim kurar.
Buradaki en büyük fark, 2G cihazlarının dijital
bir ağ üzerinden çalışması, çoğullama kullanması ve bu nedenle
sadece telefon görüşmeleri sağlamanın yanı sıra
veri kullanmaya başlayabilmesidir.
Buradaki veriler süper hızlı değildi.
Burada 2G'de çevirmeli modeme benzer bir hızdan
bahsediyoruz.
Genellikle 14 aralığında. Genel Paket Radyo Hizmeti
olan GPRS'i kullanarak saniyede 4 kilobit ila saniyede
64 kilobit.
Aslında, 1999 yılında ilk şirketimi kurduğumda kullandığım
2G Motorola çevirmeli bir telefonum vardı.
Dizüstü bilgisayarımı bu telefona bağlayabiliyor ve çevirmeli
bağlantı ile internete bağlanabiliyordum.
Ve bu şekilde, düşük hızlı bağlantıyı kullanarak ofislerinden
ayrıldıktan sonra müşterilerime faturaları e-posta ile gönderebiliyordum.
Şimdi 2G, veri için buradaki hızlar oldukça sınırlı olsa da
hücresel cihazlar için bize birçok fayda sağladı.
2G cihazları, SMS ve metin mesajlaşmasının yanı sıra uluslararası
kayıt, konferans görüşmesi, bilgisayarlarımızdan
uzaktayken internet kullanımı ve bunun gibi
diğer şeyleri yapabilen ilk cihazlardı.
2G'de yaşadığımız bir sonraki
evrim EDGE ya da GSM Evrimi
için Geliştirilmiş Veri Hızları oldu.
Bu, 2008 yılında piyasaya sürülen ilk iPhone
gibi çoğu modern 2G cihazı için
hızımızı saniyede yaklaşık 1 megabite çıkardı.
Üçüncü nesil hücresel iletişim, daha yüksek veri hızlarına sahip
3G'nin piyasaya sürülmesine tanık oldu.
3G ağlarının 3G olarak adlandırılabilmesi için
en azından saniyede 144 kilobiti desteklemesi gerekmektedir.
Ancak çoğu cihaz bundan daha hızlıydı.
Ve eğer bir arabada hareket ediyorsanız saniyede 384 kilobit
ya da yürüyorsanız veya hareketsiz
duruyorsanız saniyede 2 megabite
kadar hızları desteklediler.
Bu daha yüksek hızları sağlamak için
3G cihazları, frekansları 1 arasında değişen daha geniş bir
frekans bandı kullandı. Dünyanın neresinde yaşadığınıza
bağlı olarak 3G spektrumunda 6 gigahertz'den 2 gigahertz'e
kadar.
3G söz konusu olduğunda,
bulabileceğiniz üç farklı teknoloji vardır.
WCDMA, HSPA ve HSPA-plus.
WCDMA, UMTS standardını kullanan Geniş Bant Kod Bölmeli Çoklu
Erişimdir, saniyede yaklaşık 2 megabite
kadar veri hızlarına ulaşabilir.
Bu, 3G teknolojileri arasında en yavaş olanıdır.
WCDMA'ya bir iyileştirme olarak HSPA
ya da Yüksek Hızlı Paket Erişim Standardı ortaya çıktı.
Bu, 14'e varan hızlara ulaşabilir. Saniyede 4 megabit.
Bu bazen 3 olarak da adlandırılır. Sektör tarafından 5G.
Sonra zamanla bu yeterince hızlı olmadı.
Biz de HSPA-plus, yani Yüksek Hızlı Paket Erişim Evrimi'ne geçtik.
Bu bize saniyede yaklaşık 50 megabite kadar hız kazandırır ve genellikle
3 olarak adlandırılır. 75G.
Ondan sonra dördüncü nesle geldik.
Bu bize daha da yüksek hızlara sahip 4G'yi ve
Çoklu Giriş Çoklu Çıkış teknolojisi
olan MIMO'nun kullanılmasını sağladı.
4G ile, araç kullanırken saniyede
100 megabite kadar veya
sabit sabit boyutta veya büyük antenli modemler
için saniyede 1 gigabite kadar hız alabiliriz.
Hatta 4G cihazları, belirli bir ülkedeki uygulamaya bağlı olarak 2
ila 8 gigahertz arasındaki frekansları kapsayan diğerlerinden
daha geniş bir frekans bandı kullanmıştır.
Şimdi, 4G ilk çıktığında genellikle 4G LTE veya 4G Uzun Vadeli
Evrim olarak adlandırılıyordu.
Bu cihazlar saniyede yaklaşık
100 megabit hıza ulaşabilir.
Şimdi zaman içinde LTE'nin LTE-A veya LTE Advanced
olarak bilinen geliştirilmiş bir sürümü var.
Bu, LTE'nin daha da fazla yetenek
ve normal LTE'nin 2 ila 3 katı daha yüksek hızlar
ekleyen gelişmiş bir sürümüdür ve sabit bir hücresel
modem ile mükemmel koşullar
altında saniyede 1 gigabit hıza
kadar çıkabilir.
Beşinci nesil hücresel sistemimiz 5G olarak adlandırılıyor.
Ve yine, daha yüksek hızlara ve daha fazla yeteneğe sahip.
5G aslında nispeten yeni ve
2019'da konuşlandırılmaya başlandı.
5G cihazları, önceki nesil cihazlara göre
muazzam bir gelişme getiriyor.
5G ile yüksek bant 5G frekansları kullanılarak
saniyede 10 gigabite kadar hızlara ulaşmak mümkün.
Şimdi, bu 5G'nin eski nesillere göre en
büyük farklarından biri.
5G ile aslında bunu üç farklı
frekans bandına ayırıyoruz.
Düşük bant, orta bant ve yüksek bant frekansları vardır.
Şimdi düşük bant frekansları 600 ila 850 megahertz arasında
ve bize saniyede 30
ila 250 megabit hız sağlıyorlar.
Bu düşük bant frekans aralığını kullanmanın faydaları,
daha uzun bir menzile sahip olması
ve eski 4G ağlarına benzer büyüklükte
bir alanı kapsayabilmesidir.
Orta bant frekansları 2 arasında
çalışır. 5 ve 3. 7 gigahertz.
Bu daha yüksek frekans bandı saniyede
100 ila 900 megabitlik daha yüksek veri hızlarını destekleyecek, ancak
her bir hücresel kule artık düşük bantlı veya
4G kulelerinden daha az alanı kapsıyor.
2021 itibariyle, 5G dağıtımlarının çoğu aslında
bu orta frekanslı kuleler kullanılarak yapılıyor,
çünkü bu yüksek hızlarla iyi bir kapsama
dengesi sağlıyor.
Şimdi, sahip olduğumuz üçüncü frekans aralığı
yüksek bant frekansları olarak bilinir
ve bunlar 25 ila 39 gigahertz arasında çalışır.
Bu çok daha yüksek frekans bandı,
saniyede gigabit aralığında son derece yüksek
hızları destekleyecektir.
Şimdi, buradaki zorluk, bu frekansların milimetre
dalga bandında çalışması ve bu da bu kulelerin
menzilinin çok çok daha küçük olmasına
neden oluyor.
Ayrıca, daha küçük milimetre dalga bandı nedeniyle sinyal
duvarlar, pencereler ve diğer nesneler tarafından
kolayca engellenir.
Bu nedenle, henüz çok fazla
yüksek bant dağıtımı yapılmıyor.
Şimdiye kadar, bunların spor stadyumu, eğlence
parkı veya kongre merkezleri gibi küçük
bir alanda çok sayıda insanın olması beklenen alanların yakınında
konuşlandırıldığını görüyoruz.
Pekala, size hücresel
ve hücresel teknolojinin tüm farklı nesilleri hakkında
birçok gerçek ve rakam verdim ve muhtemelen merak
ediyorsunuz, her biri için
hızları ve frekansları ezberlemeniz gerekiyor
mu?
Ve cevabım hayır, yapamazsın.
Bunun yerine, 4G gibi daha yüksek G'nin 3G'den daha yüksek olduğunu bilmeniz
gerekir, bu daha yeni
standart ve daha yüksek hızlara sahip
olduğu anlamına gelir.
Ayrıca 5G'nin düşük bant, orta bant
ve yüksek bant olmak üzere üç farklı
bantta geldiğini unutmamak önemlidir.
Bantlarda yukarı doğru çıktıkça, daha yüksek hızlar elde edersiniz,
ancak kapsama alanınızı azaltırsınız.
Bu nedenle, 5G dağıtımlarının çoğu bahsettiğim
orta bant frekansını kullanacak ve bu da daha iyi kapsama
alanı ve oldukça yüksek hızlar sağlayacak.