Instructeur: Het volgende belangrijke concept
dat we moeten behandelen is dat van een virtueel lokaal
netwerk, ook bekend als een VLAN.
Nu hebben we het gehad over switchpoorten
die allemaal in een enkel broadcastdomein zitten
en om ze op te splitsen
moeten we een layer three switch of een router gebruiken om dat te doen.
Met VLAN's kun je bepaalde poorten opsplitsen om ze te gebruiken
voor verschillende broadcast domeinen, net
zoals je dat zou doen met een virtuele router.
Voordat VLAN's bestonden, moesten we extra routers, kabels
en switches gebruiken om onze
verschillende afdelingen, functies
en subnetten van elkaar te scheiden.
Maar met de komst van een VLAN met laag drie switching, kun je dit binnen
laag drie switching of zelfs sommige laag
twee switches hebben.
Hierdoor kan je een verschillend logisch netwerk
hebben dat dezelfde fysieke hardware deelt.
Dit biedt je veel extra beveiliging en efficiëntie
die je niet krijgt als je alles in een enkel broadcast
domein gebruikt op een standaard laag twee schakelaar.
Voordat we VLAN's hadden, had je
diagrammen die er zo uitzagen.
Stel dat ik de IT-afdeling en de personeelsafdeling
had en ik wilde ze gescheiden houden
voor de veiligheid.
Nou, als ik dat wilde doen,
moest ik ze op verschillende switches aansluiten
en dan verschillende routers hebben
om het verkeer tussen die twee netwerken te kunnen routeren.
Als ik nu de IT en HR op verdieping één en twee zou hebben, zou ik misschien
schakelaar één en drie op de tweede
verdieping moeten hebben en schakelaar twee
en vier op de onderste verdieping.
En dus moest ik nu de apparatuur verdubbelen
om deze logische scheiding te handhaven.
En in dit geval had ik ook een fysieke scheiding, want ik
had vier verschillende schakelaars voor die twee verdiepingen
en die twee afdelingen.
Met virtuele lokale netwerken of VLAN's kan ik dat allemaal
consolideren in slechts twee switches, een voor de eerste verdieping
en een voor de tweede verdieping.
En dan kan ik het verkeer logisch scheiden in
elk van die virtuele netwerken.
Merk op dat de IT-afdeling bekabeld is met de switch,
en logischerwijs gaat de trunk van switch één naar
switch twee en dan naar onze router en het houdt alles
logisch gescheiden zoals te zien is in
dit kleurenschema.
Zelfs met deze verschillende switch poorten
en ze in verschillende LAN's zitten,
zullen ze toch ook in dezelfde fysieke hardware zitten
en ze gebruiken exact dezelfde kabel.
Zo zie je deze paarse en blauwe kabel
van schakelaar twee naar de router gaan,
het is eigenlijk maar één kabel, maar logisch gezien zijn het in dit
diagram twee aparte logische kabels, toch?
Maar in het echte leven is het echt één kabel.
Dit is het idee achter VLAN trunking.
En om dit te doen, gebruiken we een protocol dat VLAN trunking
heet, bekend als 802. 1q.
Dit is wat er gebeurt als we
al die gegevens samenvoegen op een enkele kabel, we noemen het een trunk.
Omdat we meerdere VLAN's hebben en ze allemaal
over dezelfde kabel gaan, moeten we een
manier hebben om ze te identificeren.
Ook dit vermindert de hoeveelheid
fysieke infrastructuur, kabels en switches
en routers die we nodig hebben, terwijl
we nog steeds de logische scheiding hebben die we wensen.
De manier waarop we de verschillende VLAN's
identificeren die over deze trunk gaan, is door gebruik te maken van een elektronisch
label dat vier bytes lang is en het wordt
onze vier byte identifier genoemd.
Dat heeft twee kanten.
We hebben de TPI en de TCI.
De TPI is de tag protocol identifier en
de TCI is de tag controle identifier.
Als je één VLAN hebt en het is niet gelabeld,
dan wordt dat je native VLAN,
ook wel VLAN zero genoemd.
Nu kun je de pakketjes hier op het scherm zien, en nogmaals,
je hoeft de manier waarop deze pakketjes zijn
ingedeeld niet te onthouden.
Dit is slechts een grafische voorstelling
om te laten zien wat 802 is. 1q er eigenlijk uitziet
in de echte wereld.
Wat je echt moet weten over VLAN's
is dat ze geweldig zijn voor beveiliging,
en als je VLAN-trunking gebruikt,
is je 802. 1q is de standaard voor VLAN's.