Instructeur: In deze
les gaan we alles behandelen wat
je moet weten over een VPN voor je examen.
Ten eerste, wat is een VPN?
Welnu, een VPN is een virtueel privénetwerk en het wordt
gebruikt om een privénetwerk uit te breiden over een
publiek netwerk en gebruikers in staat
te stellen gegevens te verzenden en te ontvangen over dat gedeelde publieke netwerk
alsof hun computerapparatuur rechtstreeks is aangesloten
op het privénetwerk.
Met een VPN kunnen je gebruikers in een kantoor op afstand of vanuit huis
werken en kunnen ze telewerken door simpelweg
in te loggen op hun laptop en een veilige
VPN-tunnel tot stand te brengen naar het netwerk
van de organisatie, ongeacht waar
ter wereld ze zich bevinden.
Om dit te doen, maken ze verbinding met een VPN-apparaat in het datacenter
van het hoofdkantoor.
En dan gaan ze een beveiligde tunnel opzetten met
behulp van een VPN-protocol om een beveiligde verbinding mogelijk
te maken voor die zakelijke gebruiker via een onvertrouwd of openbaar netwerk,
zoiets als het internet.
Hierdoor kunnen ze toegang krijgen
tot het bedrijfsnetwerk en verbonden worden met het
internet alsof ze aan hun bureau op kantoor zitten.
VPN's kunnen worden geconfigureerd als een site-to-site
VPN, een client-to-site VPN of een clientless VPN.
Met een site-to-site VPN kunnen
we twee kantoren met elkaar verbinden.
Met een client-to-site VPN zijn we meer
bezig met het verbinden van een enkele gebruiker op afstand
met een bedrijfsnetwerk, zoals ik
eerder beschreef met de gebruiker die
moest telewerken.
Als we het hebben over een clientless VPN,
dan worden deze meestal gebruikt voor surfen op het web.
Oké, laten we wat dieper duiken en het hebben
over een site-to-site VPN.
Nu wordt een site-to-site VPN gebruikt om twee sites met elkaar te verbinden
en een goedkoop alternatief te bieden
voor speciale huurlijnen.
Stel bijvoorbeeld dat ik
een filiaal heb in Californië
en mijn hoofdkantoor in Washington DC.
Als ik mijn afgelegen regionale kantoor in
Californië wil verbinden met mijn hoofdkantoor in Washington,
DC, dan kan ik een speciale leaselijn
kopen van een telecommunicatieprovider
en krijg ik een directe verbinding die meer
dan 3000 mijl aflegt tussen deze twee locaties.
Zelfs als ik een T1-verbinding met lage snelheid
zou krijgen, zou dit erg duur zijn.
Nu, aan de andere kant, zou ik een site-to-site VPN kunnen gebruiken
en kan ik veel geld besparen.
In plaats van die speciale huurlijn te gebruiken,
zou ik gewoon een VPN-tunnel kunnen maken van
het regionale kantoor terug naar
het hoofdkantoor via het openbare internet met behulp van
de internetconnectiviteit die al in
dat kantoor aanwezig is.
Deze oplossing kost me misschien 50 of $100 per maand
voor een standaard kabelmodem
of glasvezelmodem van de lokale ISP.
Zodra die VPN-tunnel tot stand is gebracht,
neemt het al het verkeer van het regionale kantoor
in Californië en stuurt het terug naar het hoofdkantoor
in Washington DC over het internet binnen deze beveiligde
tunnel.
En als het dan in Washington DC aankomt, wordt
het ontcijferd en teruggezet
binnen mijn bedrijfsnetwerk.
Als een Californische gebruiker nu
naar google wil gaan. com, bijvoorbeeld.
Die gegevens gaan van Californië naar Washington DC via de internetverbinding
van het kantoor in Washington DC om die website te bezoeken,
de informatie op te halen, het
terug te sturen naar de internetverbinding
van het kantoor in Washington DC en dan terug via het VPN naar die gebruiker
in Californië waar hij de website kan bekijken die hij heeft opgevraagd.
Door deze site-to-site VPN te gebruiken,
wordt al het verkeer dat heen en weer gaat tussen
Californië en Washington versleuteld
en beveiligd.
Dus niemand kan het interne netwerkverkeer
zien dat door deze externe
publieke internetverbinding gaat.
Als we daarentegen te maken hebben met een client-to-site
VPN, sturen we gegevens
van een enkele host, zoals een laptop of mobiele
telefoon of smartphone of tablet, en verbinden die weer
met ons hoofdkantoor.
Dit gebeurt in plaats van
van router naar router, we
gaan van client naar router.
Hierdoor kan een gebruiker op afstand weer verbinding maken
met het hoofdkantoor.
En daarom noemen we het een client-to-site.
Nu moeten we naast site-to-site en client-to-site VPN's ook
beslissen of we een volledige tunnel
of een gesplitste tunnel VPN configuratie gaan gebruiken.
Zowel volledige tunnel als gesplitste tunnel VPN's
kunnen gebruikt worden met een site-to-site
of client-to-site model.
Nu wordt in de meeste organisaties standaard
een volledige tunnel VPN gebruikt.
En het is wat ik eerder beschreef.
Met een volledige tunnel VPN routeren en versleutelen
we alle verkeersaanvragen via de VPN-verbinding terug
naar het hoofdkantoor, ongeacht
waar de bestemming van die service
zich bevindt.
Dit wordt als veiliger beschouwd, maar wanneer
we verbonden zijn door middel van een volledige tunnel, worden
de clients geacht volledig deel uit te maken van het
hoofdkwartiernetwerk wanneer ze verbonden zijn.
Dit betekent dat als je toegang probeert te krijgen tot een lokale
bron, zoals een draadloze printer in je thuiskantoor,
je dat niet kunt doen omdat die
draadloze printer in je thuiskantoor niet verbonden
is met het netwerk van het hoofdkantoor zoals je
laptop dat is via dat client-naar-site VPN.
Omgekeerd kun je echter nog steeds afdrukken op de
printers in het hoofdkantoor,
zelfs als je verbonden bent via een volledige tunnel VPN
omdat je in een hotelkamer aan de andere
kant van de wereld kunt zitten, maar logischerwijs zit
je nog steeds in je kantoor op het hoofdkantoor.
Een VPN met een gesplitste tunnel daarentegen zal
je verkeer en netwerkverzoeken opsplitsen en vervolgens
naar de juiste verbinding
of het juiste netwerk routeren.
Met een gesplitste tunnel VPN
routeren en versleutelen we het verkeer
naar het hoofdkantoor via het VPN en sturen
we al het andere verkeer het gewone
internet op.
Dus laten we doen alsof ik een client-to-site VPN gebruik
op mijn laptop met een gesplitste tunnelconfiguratie
vanuit mijn thuiskantoor.
Het VPN hier beslist welk verkeer terug
gaat over het VPN en naar het hoofdkantoor
wordt gestuurd en welk verkeer over
het internet gaat.
Dus als ik toegang probeer te krijgen tot een bestandsserver
of een Microsoft Exchange Mail Server die zich
op het hoofdkantoornetwerk bevindt, worden
die pakketten versleuteld en via het
VPN naar het hoofdkantoor geleid.
Maar als ik een Zoom-conferentie wil bijwonen
of toegang wil tot Office 365 of uitgaand internetverkeer, dan omzeil
ik gewoon die versleutelde VPN-verbinding en ga ik rechtstreeks
via mijn internetverbinding naar die
openbare websites.
Dit is waarom we het een gesplitste tunnel noemen,
omdat we een versleutelde VPN-tunnel hebben
voor verkeer dat naar het hoofdkantoor
moet, en een andere onversleutelde tunnel die een direct pad naar
het internet neemt vanaf je ISP.
De uitdaging bij het gebruik van een gesplitste
tunnel is dat ze minder veilig kunnen
zijn, omdat de mogelijkheid bestaat dat
een aanvaller verbinding maakt met
je apparaat via die onversleutelde
internettunnel, en dan via je laptop gegevens verstuurt
via het VPN, terug naar het netwerk van
het hoofdkantoor.
Om deze reden zou je nooit een gesplitste tunnel
moeten gebruiken als je de VPN verbindt via een onvertrouwd
netwerk, zoals Wifi in een hotel of een coffeeshop.
En in plaats daarvan zou je een volledige tunnel moeten gebruiken.
Een gesplitste tunnel levert betere prestaties
omdat al het internetverkeer direct naar die
servers wordt geleid en het
hele netwerk van het hoofdkantoor wordt omzeild.
Dus zoals je ziet wordt
het een afweging tussen veiligheid en prestaties.
Als je meer beveiliging wilt, gebruik dan een VPN met volledige tunnel.
Als je betere prestaties wilt, gebruik dan een VPN met gesplitste tunnel.
Dus op dit punt hebben we het gehad over twee hoofdtypen VPN's,
een site-to-site VPN en een client-to-site VPN.
Maar er is nog een type VPN dat we moeten bespreken.
En het staat bekend als een clientloos VPN.
Nu wordt een clientless VPN gebruikt om een veilige
VPN-tunnel voor toegang op afstand te creëren met behulp van een webbrowser
zonder dat er software of hardware clients gebruikt hoeven
te worden.
In feite is het gebruik van dit type
VPN iets wat je elke dag doet zonder het te weten.
Een clientless VPN wordt gebruikt door je webbrowser
wanneer deze een beveiligde verbinding maakt met een
e-commerce of andere beveiligde website die HTTPS gebruikt.
Dit kan worden gedaan met behulp van een SSL- of TLS-tunnel door
die protocollen te gebruiken.
Nu is SSL, of de Secure Socket Layer, een beetje
verouderd en minder veilig geworden.
Dus de meeste clientloze VPN's gebruiken nu TLS, wat Transport
Layer Security is om veilig surfen
op het web via HTTPS mogelijk te maken.
Dus toen je inlogde op deze website om deze video te bekijken, moest je
je gebruikersnaam en wachtwoord invoeren
en zag je dat kleine groene hangslotje
in de linkerbovenhoek van de adresbalk.
Zo wist je dat je een beveiligde verbinding had met HTTPS.
Dat betekent dat je SSL of TLS gebruikt
om die veilige, clientloze VPN-tunnel van je webbrowser
en computer naar mijn servers te maken
zodat je deze video's kunt ophalen.
Onthoud tenslotte dat er drie hoofdtypen VPN's zijn:
site-to-site, client-to-site en clientless.
Onthoud ook dat er twee manieren zijn om te communiceren
via een VPN.
Je kunt een volledige tunnel of een gesplitste tunnel gebruiken.