Instruktor: Z góry przepraszam
z dwóch powodów.
Po pierwsze, to naprawdę długi wykład.
Po drugie, prawdopodobnie będziesz musiał przejść
przez nią dwa lub trzy razy, ponieważ informacje zawarte w tej lekcji
będą dla ciebie bardzo ważne, ponieważ stanowią
one spory procent twojego testu.
Jeśli chcesz zacząć zapamiętywać którąkolwiek
z tych lekcji lub filmów, to będzie
to właśnie ta lekcja.
Teraz przejdę przez każdy z różnych portów
i protokołów, o których musisz wiedzieć.
Dla każdego z nich podam
określony numer portu, który jest używany
dla tego portu i protokołu.
Teraz, na egzaminie, możesz otrzymać łatwe pytanie, takie
jak: jaki port jest używany dla HTTP?
Z listy wyboru należy wybrać
odpowiedni numer portu, w tym przypadku 80.
Istnieje jednak wiele innych pytań, które będą
opierać się na informacjach z tego filmu, a które
nie zostaną zadane w tak czysty, łatwy lub bezpośredni sposób.
Widziałem wiele pytań na egzaminie,
które opierały się na wiedzy z tej lekcji.
Przykładowo, na egzaminie może zostać zadane pytanie, np. jeden
z użytkowników skarży się, że nie może połączyć się
z dyskiem udostępnionym w sieci biurowej opartej na systemie Windows.
Uważasz, że zapora sieciowa hosta
może blokować tę usługę.
Który port należy zweryfikować jako otwarty w zaporze sieciowej?
Aby odpowiedzieć na to pytanie,
musisz dowiedzieć się kilku rzeczy.
Po pierwsze, jaka usługa jest używana w celu umożliwienia przesyłania
i udostępniania plików w sieci opartej na systemie Windows?
Odpowiedzią na to jest SMB, czyli
Server Message Block Protocol.
Teraz, gdy już to ustalisz,
musisz odpowiedzieć
na pytanie, jaki port jest używany przez
SMB, aw tym przypadku jest to port 445.
W bezpieczeństwie jedną z najważniejszych rzeczy jest upewnienie
się, że rozumiesz, jakie otwory utworzyłeś w swoich
systemach.
Jeśli chodzi o komputery i sieci,
większość z tych otworów będzie tworzona przez porty.
Port to po prostu logiczny punkt końcowy komunikacji,
który istnieje na komputerze lub serwerze.
Na przykład, jeśli korzystasz z serwera WWW,
będziesz mieć otwarty port 80 i nasłuchiwać
przychodzących żądań od potencjalnych odwiedzających.
Obecnie porty są klasyfikowane
jako przychodzące lub wychodzące.
Port przychodzący jest używany, gdy
komputer lub serwer nasłuchuje połączenia.
Podobnie jak we wcześniejszym przykładzie,
serwer WWW miał otwarty port 80.
To port przychodzący.
Czeka tylko, aż ktoś
przyjdzie i się z nią połączy.
Z drugiej strony, port wychodzący jest
otwierany przez komputer za każdym razem,
gdy chce on połączyć się z serwerem.
Jeśli mój komputer próbuje nawiązać
połączenie z serwerem internetowym przez
port 80, to mój komputer otworzy
losowy port o wysokim numerze, taki jak port 52363, i wykona żądanie wychodzące
do tego serwera internetowego.
Jak to wszystko wygląda w prawdziwym świecie?
Cóż, spójrzmy na przykład, w jaki sposób port
przychodzący i wychodzący są używane, gdy mój laptop
próbuje połączyć się ze zdalnym serwerem przez SSH.
Po pierwsze, mamy serwer u góry ekranu,
który ma przypisany publiczny adres
IP i nasłuchuje na porcie 22.
Tak więc port 22 jest portem przychodzącym oczekującym na nowe połączenia,
a w tym przypadku port 22 jest otwarty.
Na dole ekranu mam laptopa,
który chce nawiązać połączenie.
Teraz mój laptop ma przypisany prywatny adres IP,
ponieważ moja sieć korzysta z NAT na routerze,
co zapewnia mi dodatkową ochronę.
Zauważ, że w tym momencie
mój laptop nie ma jeszcze otwartych żadnych portów.
Teraz mój laptop chce
nawiązać połączenie SSH.
Otworzy na sobie port wychodzący, który będzie jakimś
losowym portem o wysokim numerze, takim jak 51233, i wyśle żądanie do serwera SSH
przez port 22, który jest portem przychodzącym serwera i przeznaczonym
dla jego adresu IP, w tym przypadku 46.
124. 63. 13.
Teraz, gdy serwer otrzyma to żądanie, musi
na nie odpowiedzieć.
Wyśle więc pakiet informacji z powrotem do
adresu IP mojego laptopa i portu wychodzącego, który został otwarty.
W tym przypadku jest to port 51233, a w rzeczywistości byłby to publiczny
adres IP mojego routera, ale dla naszego przykładu
użyję prywatnego
adresu IP 192. 168. 1. 45.
Teraz, gdy mój laptop wysłał żądanie
do serwera, a serwer odpowiedział na to żądanie,
mamy teraz ustanowioną sesję i oba urządzenia
mogą komunikować się tam iz powrotem w razie potrzeby.
Po zakończeniu sesji połączenie zostanie zamknięte, mój laptop
zamknie swój port wychodzący, ponieważ nie
jest już potrzebny, a serwer utrzyma
ten port przychodzący otwarty, aby mógł odbierać żądania
od następnego użytkownika, który
chce z niego skorzystać.
Teraz, gdy pokazaliśmy, jak porty działają w prawdziwym
świecie, porozmawiajmy trochę więcej o samych portach.
Oprócz nazw portów przychodzących i wychodzących,
porty będą miały przypisany numer.
Liczba ta może wynosić od zera do 65 535, ale ten duży zakres jest w rzeczywistości
podzielony na trzy mniejsze
grupy.
Pierwsza grupa to porty dobrze znane.
Dotyczy to wszystkich portów o numerach od zera do 1023.
Są one nazywane dobrze znanymi portami, ponieważ zostały
wyznaczone przez IANA, Internet Assigned Numbers Authority, i
zostaną przypisane do
powszechnie używanych protokołów i portów.
Na przykład, bezpieczne przeglądanie stron internetowych jest jednym z tych, które wszyscy znamy.
Jest to HTTPS i używa portu 443.
Telnet jest kolejnym dobrze znanym rozwiązaniem.
Jest to port 23.
Oba te porty są uważane za dobrze znane,
podobnie jak setki innych.
Druga grupa obejmuje
porty od 1024 do 49151.
Zakres ten nazywany jest zarejestrowanymi portami, ponieważ
muszą one być używane przez dostawców dla ich własnych zastrzeżonych
protokołów, a każdy dostawca musi zarejestrować
je w IANA przed ich użyciem.
Na przykład, Microsoft posiada serwer SQL
i używa on portu 1433, który jest kolejnym zarejestrowanym portem.
Innym dobrym przykładem jest protokół pulpitu zdalnego,
który jest zastrzeżonym protokołem firmy Microsoft o nazwie RDP.
Działa on na porcie 3389.
Trzecia i ostatnia grupa
to porty dynamiczne i prywatne.
Wykorzystuje to porty od 49 152 do 65 535.
Porty te mogą być używane przez dowolną aplikację w dowolnym momencie
bez konieczności wcześniejszej rejestracji w IANA.
Zakres ten jest zwykle używany przez klienta, gdy
wybiera on losowy port o wysokim numerze
dla swojej aplikacji.
Za każdym razem, gdy chce uzyskać tymczasowe połączenie
wychodzące, jest to zakres, którego użyje.
Jest to również powszechnie stosowane w grach, a także
w wiadomościach błyskawicznych i czatach.
Tak więc, gdy zaczniemy przechodzić przez tę lekcję,
powiem ci o protokole, numerze portu i do czego
będzie on używany.
Po pierwsze, mamy protokół transferu plików (FTP).
FTP będzie działać na portach 20 i 21.
FTP służy do przesyłania plików
między klientem a serwerem w sieci komputerowej.
Jest to jednak metoda niezabezpieczona,
a dane będą przesyłane w sposób jawny, co
oznacza brak szyfrowania.
Tak więc korzystanie z FTP nie jest już dla nas bezpieczne,
zwłaszcza w przypadku przesyłania poufnych
plików przez Internet.
Pamiętaj, że w przypadku FTP nie ma szyfrowania,
więc pliki mogą zostać odczytane
przez każdego w sieci, kto może
podsłuchiwać twoją rozmowę, gdy wysyłasz ją przez port 20 i 21.
Podsumowując, File Transfer Protocol lub FTP działa
na portach 20 i 21 i zapewnia niezabezpieczone
transfery plików.
Kolejnym z nich jest Secure Shell, czyli SSH.
Będzie to działać na porcie 22.
Do czego więc służy SSH?
Otóż pozwala ona na zdalne przejęcie kontroli
nad innym komputerem za pomocą powłoki poleceń.
Najbardziej znany jest z możliwości zdalnego logowania i
jest kryptograficznym protokołem sieciowym.
Oznacza to, że wykorzystuje szyfrowanie i jest bezpieczny w użyciu nawet przez
niezabezpieczoną sieć, taką jak Internet, i jest
bezpieczny przed wścibskimi oczami.
Na przykład, jeśli chcę zmienić konfigurację
mojego serwera WWW, mogę
zalogować się przez SSH z mojego domu w Puerto
Rico aż do mojego serwera plików
znajdującego się w Kalifornii przez cały Internet
za pomocą SSH i mogę być pewien, że nikt nie będzie
w stanie zobaczyć, co robię, ponieważ
jest to bezpieczne dzięki
szyfrowaniu na obu końcach tego
połączenia, jeśli używam Secure Shell.
Podsumowując, Secure Shell lub SSH działa
na porcie 22 i zapewnia bezpieczną zdalną kontrolę nad inną
maszyną przy użyciu środowiska tekstowego.
Kolejnym z nich jest Secure File Transfer Protocol
(SFTP) i jest to kolejny sposób na przesyłanie plików, ale tym
razem zrobimy
to bezpiecznie, używając szyfrowania.
SFTP działa na porcie 22, dokładnie tym samym
porcie, którego używamy do SSH lub Secure Shell, ponieważ szczerze
mówiąc, wszystko, co tutaj
robimy, to tunelowanie protokołu FTP przez SSH, aby
zapewnić nam bezpieczną metodę przesyłania
plików.
Podsumowując, Secure File Transfer Protocol (SFTP) będzie
działał na porcie 22 i zapewni nam bezpieczny
transfer plików.
Następnie mamy Telnet, który działa
podobnie jak SSH.
W rzeczywistości Telnet pojawił się wiele lat przed SSH.
Problem z Telnetem polega jednak na tym, że jest on niezabezpieczony.
Telnet służy do zapewnienia dwukierunkowej interaktywnej
komunikacji tekstowej przy użyciu wirtualnych
połączeń terminalowych.
To dużo słów, by powiedzieć, że
Telnet zapewnia nam zdalny dostęp
za pośrednictwem wiersza poleceń.
Problem polega na tym, że ustawiamy wszystko
w sposób jawny bez szyfrowania, co oznacza,
że będziemy ustawiać wszystkie te dane i ktoś może zobaczyć,
co robimy, w tym jeśli wysyłamy nasze
nazwy użytkownika i hasła.
Podobnie jak FTP, Telnet jest uważany
za niezabezpieczony i nigdy nie powinieneś
używać Telnet przez niezabezpieczoną
sieć, taką jak Internet, ponieważ ludzie mogą odczytać
twoją nazwę użytkownika, hasło i każde inne polecenie,
które wpiszesz.
Naprawdę, nie rób tego, bo staniesz się ofiarą naruszenia
danych.
Podsumowując, Telnet będzie
działał na porcie 23 i zapewnia niezabezpieczoną
zdalną kontrolę nad inną maszyną przy użyciu
środowiska tekstowego.
Następnie mamy protokół SMTP (Simple Mail Transfer Protocol).
Działa to na porcie 25.
Jest to internetowy standard
wysyłania wiadomości elektronicznych.
Została założona wraz
z RFC (Request for Comments) 821 w 1982 roku.
Następnie, w 2008 roku, pojawiła się obecna
wersja, która wykorzystuje RFC 5321.
Czy musisz znać te dokumenty RFC?
Nie.
Nie, nie masz.
Jedynym powodem, dla którego
zamieszczam je tutaj, jest pokazanie,
jak długo używamy SMTP do wysyłania naszych
e-maili, począwszy od 1982 r., przez 2008 r., aż do
chwili obecnej.
Podsumowując, gdy słyszysz o SMTP, pamiętaj, że działa
on na porcie 25 i zapewnia możliwość wysyłania
wiadomości e-mail przez sieć.
Następnie mamy DNS lub Domain Name System, który
wykorzystuje port 53.
DNS zapewnia nam hierarchiczny, zdecentralizowany
system nazewnictwa dla naszych komputerów, usług i innych zasobów
podłączonych do sieci prywatnych
i Internetu.
Spowoduje to konwersję nazw domen na adresy
IP i adresów IP na nazwy domen.
Na przykład, jeśli przejdziesz do diontraining. com, będzie to o wiele łatwiejsze
do zapamiętania niż długi adres IP,
taki jak 66. 12. 54. 85.
Dzieje się tak dlatego, że jako ludzie jesteśmy
lepsi w myśleniu o nazwach i słowach niż o liczbach.
Dlatego łatwiej jest nam zapamiętać diontraining. com lub
copt. org lub coś w tym stylu, prawda?
Tak więc, aby ułatwić ludziom
korzystanie z komputerów i Internetu,
będziemy polegać na nazwach
domen zamiast na ich adresach
IP, a DNS pozwala nam to zrobić.
Na razie chcę tylko, abyś pamiętał, że DNS
działa na porcie 53 i konwertuje nazwy domen na adresy IP
i adresy IP z powrotem na nazwy domen.
Kolejnym jest DHCP, czyli
Dynamic Host Configuration
Protocol, który działa na portach 67 i 68.
Obecnie serwery DHCP są używane do automatycznego
przypisywania adresów IP i innych parametrów konfiguracji
sieci do klientów sieci, aby uprościć
administrowanie naszymi sieciami.
Umożliwia to komputerom automatyczne
uzyskiwanie adresów IP i parametrów
sieciowych, co jest naprawdę niesamowite i znacznie
ułatwia życie administratora sieci, zwłaszcza
w dużych sieciach.
DHCP to naprawdę ważna koncepcja. Na razie
jednak chcę, abyś
zapamiętał, że DHCP działa na portach
67 i 68 i automatycznie przekazuje parametry sieciowe klientom,
takie jak przypisany adres IP,
maska podsieci, domyślna brama
i serwer DNS, z którego powinni korzystać.
Następnie mamy Hypertext Transfer Protocol (HTTP), który
działa na porcie 80.
Jest to podstawa komunikacji danych
dla światowej sieci.
Protokół HTTP został zaprojektowany z myślą o prezentacjach
opartych na współpracy i hipermediach
na wielu różnych typach urządzeń.
Jeśli oglądasz ten film,
to znaczy, że korzystałeś już z protokołu
HTTP lub jego bezpiecznej wersji HTTPS, aby uzyskać dostęp do tej witryny.
HTTP to niezabezpieczona wersja,
podczas gdy HTTPS będzie używać szyfrowania,
o czym porozmawiamy później w tym filmie.
Podsumowując, kiedy słyszysz HTTP, chcę, abyś
pamiętał, że działa on na porcie
80 i jest używany do niezabezpieczonego przeglądania sieci.
Kolejnym protokołem jest Post Office Protocol Version
Three, czyli POP3.
POP3 będzie korzystał z portu 110 i jest używany przez
lokalnych klientów poczty e-mail do pobierania wiadomości e-mail
ze zdalnego serwera za pośrednictwem połączenia TCPIP.
POP3 jest używany tylko do przychodzących wiadomości e-mail.
Protokół POP3 również wykorzystuje metodę komunikacji "zapisz i przekaż dalej".
Tak więc, jeśli ktoś wyśle ci wiadomość e-mail,
trafi ona na twój serwer pocztowy
i będzie tam czekać, aż będziesz gotowy, aby ją odebrać.
Gdy będziesz gotowy do ich
odebrania, twój klient poczty e-mail połączy się z twoim serwerem
przez POP3 używając portu 110 i pobierze te wiadomości.
Następnie klient poczty e-mail albo
powie serwerowi, aby zachował jego kopię na serwerze,
albo powie mu, aby usunął wiadomość e-mail z serwera.
Tak czy inaczej, POP3 będzie w stanie sobie z tym poradzić.
POP3 to starsza metoda odbierania wiadomości e-mail, ale
nadal jest intensywnie wykorzystywana przez wiele osób.
Podsumowując, chcę, abyś pamiętał,
że Post Office Protocol Version Three, lub POP3, działa na
porcie 110 zero i jest używany do odbierania przychodzących
wiadomości e-mail.
Następnie mamy NetBIOS, który służy do wykonywania
zapytań o nazwy, wysyłania danych
i innych funkcji za pośrednictwem połączenia
NetBIOS, które działa na portach 137 i 139.
NetBIOS zapewnia usługę umożliwiającą aplikacjom na
oddzielnych komputerach komunikację za pośrednictwem
sieci lokalnej w celu udostępniania plików i drukarek.
Jeśli korzystasz z udostępniania plików lub drukarek
w sieci Windows, port 139 jest prawdopodobnie otwarty,
ponieważ używasz NetBIOS.
Podsumowując, NetBIOS działa na portach 137 i 139 i jest używany do udostępniania
plików lub drukarek w sieci
Windows.
Następnie mamy Internet Mail Application
Protocol (IMAP), który będzie działał na porcie 143.
Obecnie IMAP zapewnia klientom poczty
e-mail możliwość pobierania wiadomości e-mail
z serwera pocztowego za pośrednictwem połączenia TCPIP.
IMAP jest nowszym typem protokołu pobierania wiadomości e-mail
i został zaprojektowany w celu ulepszenia niektórych
rzeczy w stosunku do starszych metod POP3.
Zasadniczo IMAP pozwala użytkownikowi końcowemu przeglądać
i manipulować wiadomościami tak, jakby
były przechowywane lokalnie na jego komputerze,
mimo że nadal znajdują się na serwerze.
Jest to ważne, ponieważ w przypadku POP3,
gdy logowałem się z laptopa lub tabletu, wyświetlałem
nieprzeczytane na jednym z nich, a przeczytane na drugim,
ponieważ serwer poczty e-mail nie śledził stanu
każdej wiadomości, gdy ją czytałem lub nie czytałem.
Ale dzięki IMAP serwer utrzymuje
wszystkie te rzeczy zsynchronizowane na wszystkich
moich urządzeniach.
To sprawia, że IMAP jest znacznie lepszy dla nowoczesnej komunikacji
e-mail, ponieważ większość z nas ma laptopa, komputer stacjonarny,
smartfon, a może nawet tablet.
Podsumowując, pamiętaj, że IMAP działa na porcie 143 i jest to nowsza
metoda pobierania przychodzących wiadomości e-mail,
która ulepsza naszą starszą metodę POP3.
Następnie mamy protokół SNMP (Simple Network
Management Protocol).
Będzie to działać na portach 161 i 162.
SNMP zapewnia możliwość gromadzenia
i organizowania informacji o wszystkich
zarządzanych urządzeniach w sieci IP.
Obejmuje to takie rzeczy jak routery, przełączniki, telefony
VoIP i inne urządzenia.
SNMP może modyfikować informacje poprzez
zmianę zachowania urządzenia i może zapewnić możliwość
monitorowania czasu pracy, przestojów
i innych stanów dowolnego urządzenia.
Na razie chcę, abyś zapamiętał, że SNMP działa
na portach 161 i 162, a SNMP służy do zbierania danych o urządzeniach sieciowych
i monitorowania ich stanu.
Następnie mamy LDAP, czyli protokół
Lightweight Directory Access Protocol.
L-D-A-P lub LDAP będzie działać na porcie 389 i jest to otwarty, neutralny
dla dostawców standard branżowy
dostępu i utrzymywania rozproszonych
usług katalogowych.
Teraz chcę, abyś pomyślał o LDAP jak o aktywnym
katalogu w systemie Windows,
ale nie ogranicza się on tylko do sieci Windows.
Zamiast tego, aktywny katalog jest zastrzeżoną wersją LDAP
i z tego powodu zarówno
LDAP, jak i aktywny katalog używają portu 389 do komunikacji.
Więc, co dokładnie robi LDAP?
Cóż, to usługa katalogowa.
Tak więc, jeśli jesteś w swoim kliencie poczty e-mail, takim jak Microsoft Outlook,
w pracy i próbujesz wyszukać czyjeś
imię i nazwisko w książce adresowej, w rzeczywistości
używasz do tego LDAP.
Ponadto LDAP może
przechowywać informacje
o użytkownikach i ich grupach.
Podsumowując, LDAP będzie działał na porcie 389 i jest używany
do dostarczania usług katalogowych do sieci.
Następnie mamy bezpieczne przeglądanie
stron internetowych, czyli Hypertext Transfer Protocol Secure (HTTPS).
HTTPS będzie działał na porcie 443 i zasadniczo będzie robił wszystko
to, co Hypertext Transfer Protocol, niezabezpieczona
wersja HTTP, z wyjątkiem tego, że będzie
to również robić w zaszyfrowanym tunelu.
Tunel ten może wykorzystywać do działania protokół Secure
socket Layer (SSL) lub Transport Layer Security (TLS).
Obecnie TLS jest nowszą i bezpieczniejszą metodą,
podczas gdy SSL jest starszą i mniej bezpieczną metodą.
Używając tunelu TLS lub SSL z HTTP, masz teraz kompleksowy szyfrowany tunel
między klientem a serwerem internetowym, co
pozwala na wykonywanie takich czynności,
jak handel elektroniczny,
logowanie się do banku lub wchodzenie na dowolną
inną stronę internetową znacznie bezpieczniej.
Podsumowując, HTTPS będzie działał na porcie 443 i jest używany jako bezpieczna
i zaszyfrowana wersja przeglądania stron
internetowych.
Następnie mamy SMB, czyli protokół Server Message Block Protocol.
Będzie to działać na porcie 445.
Teraz protokół Server Message Block zapewni
systemowi współdzielony dostęp do plików, drukarek i innych
rodzajów komunikacji między
różnymi urządzeniami w sieci.
W wielu przypadkach działa również z NetBIOS.
NetBIOS będzie używany do uwierzytelniania
przez port 139, a następnie Server Message Block zajmie
się faktycznym przekazywaniem tych plików
i usług drukarek, przekazując te dane.
Podsumowując, SMB będzie działać na porcie 445 i jest
używany do usług udostępniania
plików i drukarek w sieci Windows.
Następnie mamy protokół pulpitu zdalnego, czyli RDP.
Teraz RDP będzie działać na porcie 3389.
Należy więc zachować ostrożność.
Zauważ, że 3389 wygląda zupełnie jak 389, który omówiliśmy
z LDAP, a studenci często mylą te dwa
numery portów na egzaminie.
Z tego powodu autorzy
egzaminów uwielbiają umieszczać zarówno 389, jak i
3389 jako odpowiedzi do wyboru za każdym
razem, gdy pojawia się pytanie o RDP, LDAP lub LDAPS, więc bądź
ostrożny.
Obecnie Remote Desktop Protocol jest zastrzeżonym protokołem opracowanym
przez Microsoft i umożliwia użytkownikom
zdalne sterowanie komputerami za pomocą
interfejsu graficznego.
RDP jest w pewnym sensie podobny do SSH i Telnet, ponieważ zapewnia
nam możliwość zdalnego sterowania innym
komputerem lub serwerem, ale daje nam
dodatkową korzyść w postaci możliwości zobaczenia,
co robimy za pomocą graficznego interfejsu
użytkownika.
Daje nam to pełną kontrolę nad
nim za pomocą myszy i klawiatury, tak jakbyśmy
siedzieli przed tą drugą maszyną lokalnie.
Tak więc, kiedy mieliśmy SSH i Telnet, mogliśmy
kontrolować komputery tylko za pomocą poleceń tekstowych
w wierszu poleceń lub powłoce, ale dzięki RDP mamy pełny graficzny
interfejs użytkownika.
Jak widać tutaj, mam telefon z Androidem,
który faktycznie korzysta z protokołu RDP za pośrednictwem
przeglądarki internetowej i jest w stanie zobaczyć ten
komputer z systemem Windows i zdalnie nim sterować.
Dzięki temu użytkownicy korzystający z oprogramowania
RDP mogą uzyskać dostęp do swoich
komputerów z dowolnego miejsca,
niezależnie od tego, czy robią to
przez Internet, czy wewnątrz sieci, o ile korzystają z portu 3389.
Podsumowując, pamiętaj,
że RDP działa na porcie 3389 i zapewnia graficzną
zdalną kontrolę nad innym klientem
lub serwerem.
W porządku, to była tona informacji.
Jak już wspomniałem, jest to naprawdę ważne wideo
z dużą ilością gęstego materiału, który trzeba opanować.
Będziesz musiał zapamiętać protokół, port i to,
do czego jest używany dla
każdej z rzeczy, które właśnie omówiliśmy w tej lekcji.
Obiecuję, że jednokrotne
obejrzenie tego filmu nie wystarczy,
aby zapamiętać wszystkie te protokoły
i porty, więc musisz wrócić i ponownie obejrzeć ten film jeszcze
kilka razy, aby upewnić się, że zapamiętałeś wszystkie
te protokoły i porty.
Zalecam również utworzenie fiszek i rozwiązywanie
quizów na temat tych portów i protokołów.
Po jednej stronie należy wpisać
numer portu, a po drugiej
protokół.
W ten sposób możesz zacząć testować siebie na bieżąco.
Niestety, nie ma łatwego sposobu
na zapamiętanie wielu z nich.
To po prostu coś, czemu trzeba poświęcić
trochę czasu i wbić je sobie do pamięci,
a następnie często rozwiązywać quizy, aby upewnić
się, że nie zapomni się ich przed dniem testu.
Jeśli pamiętasz port, protokół i do czego
będzie on używany, dobrze poradzisz
sobie z tymi pytaniami w dniu testu.