Instructeur: In deze les laat ik
je zien hoe je een klein kantoor aan huis configureert,
ook bekend als een SOHO type netwerk.
Dit type netwerk voor kleine kantoren thuis
is wat je normaal gesproken thuis hebt,
of als je voor een heel klein bedrijf werkt
van minder dan ongeveer 20 mensen.
Over het algemeen zijn dit zeer goedkope
alles-in-één apparaten en meestal noemen we deze
een draadloze router of een SOHO-router, omdat ze
alle functies hebben die je nodig
hebt in één enkel apparaat.
Dit omvat je interne netwerk of LAN, je verbinding
met het externe netwerk of WAN, maar ook een draadloos
toegangspunt om draadloze netwerken
te creëren die je kunt gebruiken
om andere draadloze apparaten met je netwerk
en het internet te verbinden.
Over het algemeen kan dit een alles-in-één
apparaat zijn dat je WAN-verbinding
bevat, zoals een glasvezel- of kabelmodem
dat al in dit apparaat zit, of je hebt een apart modem
van je ISP en dan gebruik je je eigen SOHO router om al deze functies
te doen die ik je in deze les ga laten
zien.
Het eerste waar we op moeten wijzen voordat
we beginnen is dat dit gebaseerd is op een TP-link Archer A7 SOHO router.
Die van jou zullen, afhankelijk van het merk en de fabrikant die
je gebruikt, verschillende lay-outs en afbeeldingen
en menu-opties hebben, en sommige fabrikanten gebruiken verschillende
namen voor dezelfde dingen om ze eigen te maken en hun
eigen merkidentiteit te hebben.
Dus alles wat een unieke naam heeft voor
dit specifieke SOHO-netwerk, daar
ga ik je op wijzen zodat je
weet waar we het over hebben
in termen van een generiek item.
Ze gebruiken bijvoorbeeld de term virtuele servers wanneer
je hun firewall configureert.
Dat is iets dat uniek is voor
dit merk en deze interface, dus ik wilde ervoor
zorgen dat je je daarvan bewust bent
terwijl we onze configuraties doornemen.
Het eerste wat we nu gaan doen,
is naar de geavanceerde modus gaan in plaats
van de basismodus te gebruiken.
Dit geeft ons toegang tot veel meer instellingen, en op die manier
kunnen we een beetje dieper duiken dan we zouden kunnen
als we hier in de basisinstelling zouden blijven.
Om dat te doen klikken we gewoon op het tabblad geavanceerd.
Vanaf hier zie je dat de opties in het linkermenu nu zijn
veranderd en dat we hier veel meer opties hebben.
Als we hier naar binnen gaan, is het eerste waar we naar gaan
kijken het netwerk tabblad.
Op het tabblad netwerk klikken
we eerst op internet, wat ze de Wide
Area Network-verbinding noemen.
In werkelijkheid is het internet één soort WAN, maar je kunt
dit apparaat aansluiten op
elk soort WAN dat je maar wilt.
Maar nogmaals, voor de meeste thuisgebruikers van kleine kantoren
is het internet het WAN dat ze gaan gebruiken.
En daarom gebruiken ze hier de term 'internet'
om het voor de meeste gebruikers begrijpelijker te maken.
Het eerste dat we gaan configureren onder
internet is hoe we een IP-adres gaan krijgen
voor onze WAN-kant van deze router.
Dit komt van onze kabel- of glasvezelmodem, of welk
type verbinding je ook hebt met je internetprovider.
Bij mijn internetprovider krijgen we een dynamisch
IP toegewezen van dat glasvezelmodem.
Dat kun je hier zien als 192. 168. 66. 117.
Het heeft een subnetmasker van 255. 255. 255. 0 en een standaard
gateway van 192. 168. 66. 25.
Je zult ook zien dat we onze primaire en secundaire
DNS hebben ingesteld op 192. 168. 66. 25 en 192.
168. 66. 1
wat mij vertelt dat deze servers zich binnen het
netwerk van mijn ISP bevinden, omdat hun standaard die
naar de ISP gaat die 192 is. 168. 66. 0/24 netwerk, met de
standaard gateway op . 25.
Als je internetprovider je een statisch IP-adres geeft, een adres dat
niet elke keer verandert als je er verbinding mee maakt,
kun je dat hier configureren
door naar het type internetverbinding te
gaan en dan te klikken op statisch IP.
Vanaf hier kun je configureren met het IP-adres
dat je van je ISP hebt gekregen.
Op mijn kantoor hebben we bijvoorbeeld een statisch IP en als ik dit apparaat daar
zou gebruiken, zou ik het kunnen gebruiken met mijn statische
IP van 108. 66. 77. 88.
Dat krijgt een subnetmasker van 255. 255. 255. 0 en het zal een standaard
gateway van 108 hebben. 66. 77. 1.
Dan moet ik mijn primaire en secundaire DNS instellen.
Hier hebben ze gewoon wat vulgetallen
van 3. 3. 3. 3 en 4. 4. 4. 4 ingevuld.
Maar ik wil graag de DNS-server van Google gebruiken
die 8 is. 8. 8. 8.
En ik ga geen secundaire DNS hebben,
dus ik ga alleen Google's DNS gebruiken voor mijn DNS
voor elk apparaat op dit netwerk.
Daaronder zie je dat ik de optie
heb om mijn MTU-grootte in te stellen, wat staat
voor Maximum Transmissible Unit, en dit
is hoe groot elk pakket kan zijn wanneer je gegevens
over het netwerk verstuurt.
Standaard zal dit 1500 zijn en je zou dit
alleen veranderen als het nodig is.
Als je dit bijvoorbeeld via een VPN verbinding laat lopen, wil
je misschien een MTU eenheid met een lagere grootte, zodat
je ruimte hebt om het in te kapselen
en te versleutelen voordat je het naar buiten stuurt
via een andere router die een maximale transmissie eenheid
van 1500 heeft, en daarom is dit momenteel ingesteld op 1260.
Een ander type internetverbinding
dat je misschien hebt, is PPPoE, L2TP of PPTP.
En deze worden over het algemeen gebruikt met een VPN
of een ander specifiek type verbinding.
L2TP wordt bijvoorbeeld heel vaak gebruikt met een VPN-server.
Dus als je ergens een bijkantoor hebt, kun je dit apparaat
gebruiken om een VPN-tunnel te creëren tussen
dit apparaat en de VPN-server waarmee je verbinding
probeert te maken.
Ik woonde bijvoorbeeld in Italië en toen
wilde ik nog steeds toegang hebben tot
veel van mijn Amerikaanse tv-programma's
en streaming video websites.
Om dat te doen, moest ik echter een VPN-tunnel terug
naar Amerika gebruiken en dan naar die websites gaan
vanaf die Amerikaanse VPN-verbinding.
Om dat voor mijn hele huis te doen, heb ik zo'n apparaat
geconfigureerd met een L2TP-verbinding, mijn gebruikersnaam
en wachtwoord ingevoerd en het IP-adres van de VPN-servers gezet
waar je 3 ziet.
3. 3. 33,
en op die manier zou ik verbinding maken met mijn VPN-server in Amerika
en iedereen in mijn huis zou toegang hebben tot
alles alsof ze in Miami zaten, waar de locatie van mijn VPN-server
was, ook al zaten we in het midden van Italië.
Oké, maar voor mijn verbinding
willen we wel het dynamische IP, dus daar gaan we naar
terug en laten het daar.
En vanaf daar kunnen we gewoon op opslaan drukken,
en we zijn nu weer opgeslagen met ons dynamisch IP.
Een andere instelling die
je hier onderaan het scherm ziet, heet MAC Cloning.
Sommige ISP's zorgen ervoor dat het eerste
apparaat dat verbinding maakt
met de kabelmodem of glasvezelmodem, dat MAC-adres
herkent en je verbinding vergrendelt met dat specifieke
apparaat.
Als je ISP dat doet, moet je misschien een MAC-adres instellen voor
je SOHO-router, zodat deze zich kan voordoen als die computer
en kan zeggen: "Hé, ik ben echt die ene computer,
gebruik mij", en dit apparaat kan dan het MAC-adres van je computer
gebruiken en zich als die computer
identificeren.
Nogmaals, dit is een van die gebruikssituaties
die afhankelijk is van je ISP, en in mijn geval
gebruikt mijn ISP dat niet, dus kan ik gewoon
het standaard MAC-adres voor mijn apparaat gebruiken.
Het volgende gebied dat we gaan
bekijken is het LAN gebied onder netwerk.
Onder deze LAN-optie ga je een IP-adres
geven aan je SOHO-router.
In mijn geval gebruikt de router
een IP-adres van 192. 168. 0. 1.
Normaal gesproken laat je dit de standaardinstelling
die is ingesteld door je apparaat, maar als ik meerdere apparaten op mijn netwerk
heb en als ik dit specifieke IP-adres al gebruik op
dit netwerk door een ander apparaat, kan ik dat wijzigen
en misschien wil ik dat dit apparaat zichzelf identificeert
als 10.
1. 1. 1,
en dan kan ik dit veranderen zodat dit apparaat dat andere IP gebruikt.
In mijn geval gaan we verder
en laten we dat IP adres zoals het is,
omdat het al goed werkt voor
dit specifieke netwerk.
Het volgende waar we naar gaan kijken is onze DHCP server,
en als we naar beneden gaan, kunnen we klikken op DHCP server
en zie je dat deze momenteel is ingeschakeld.
Dit betekent dat deze SOHO-router fungeert
als DHCP-server en hier kunnen we configureren welke IP-adressen
we willen uitdelen als onderdeel van ons
DHCP-bereik, evenals welke standaard gateway, primaire DNS en
secundaire DNS we willen uitdelen aan onze clients.
Je kunt bijvoorbeeld zien dat we momenteel het bereik
192 gebruiken. 168. 0. 100, en we gaan helemaal
tot 192. 168. 0. 122.
We hebben dus maar 22 apparaten die kunnen worden toegewezen
als onderdeel van dit DHCP bereik.
Als ik meer apparaten zou willen hebben dan dat,
bijvoorbeeld als ik 50 apparaten zou willen, dan
kan ik dit gewoon veranderen in . 150 en dat geeft me
nu het bereik van
100 tot 150 als ik die IP-adressen uitdeel.
Bovendien kon ik, als ik niet wilde dat de DHCP-server
werd gebruikt, dat uitschakelen
door enable DHCP server uit te vinken.
Een ander gebied dat je vaak zult veranderen
is de primaire of secundaire DNS.
In dit geval gebruikt het dit apparaat, deze
kleine thuiskantoorrouter, als DNS-server
in plaats van rechtstreeks naar de DNS-server van iemand
anders te gaan.
Als ik dat niet wil en in plaats
daarvan de DNS-server van Google wil gebruiken,
kan ik dat onder primaire DNS gewoon wijzigen in
8. 8. 8. 8, en dan zal ik die secundaire
DNS verwijderen en als ik dat opsla, zal het nu deze DNS server
gebruiken voor al mijn clients die een DHCP adres krijgen
van mijn DHCP server.
Het volgende waar we naar willen kijken is dynamisch DNS.
Nu is dynamisch DNS iets dat wordt gebruikt als
je een ISP hebt die je IP-adres constant wijzigt.
De meeste ISP's ter wereld geven je geen statisch
adres, maar een dynamisch adres.
En als je een webserver of een Minecraft-server
of iets dergelijks probeert te draaien vanaf
je thuisnetwerk, moet je een IP-adres kunnen hebben
dat niet verandert, of op zijn minst een
manier om te identificeren wat dat IP-adres is elke keer dat het verandert,
door een soort naam of unieke identificatie te gebruiken.
En dit is waar dynamisch DNS om de hoek komt kijken.
Je kunt een service zoals NO-IP of DynDNS gebruiken, waar je je bij hen
kunt aanmelden en voor een
paar dollar per maand geven ze je
een gebruikersnaam en wachtwoord,
evenals de unieke domeinnaam die
je via hun service kunt toewijzen.
Dus ik heb misschien zoiets als Jason Dion thuis. com als mijn domeinnaam
en die kan ik toewijzen in DynDNS en dat zal ik associëren
met dit apparaat.
Elke keer als mijn ISP mijn IP-adres wijzigt via
DHCP op deze router, wordt DynDNS bijgewerkt met
de nieuwe locatie, dus als je naar
Jason Dion thuis gaat. com, zou het nog steeds naar dit apparaat
gaan, ongeacht wat het IP-adres op een bepaald moment was.
Dat is het voordeel van het gebruik van zoiets als dynamisch DNS.
Niet alle routers voor kleine kantoren thuis ondersteunen dit, maar
het is geweldig om te hebben als
je een soort server probeert te draaien
via je netwerk thuis of in een klein kantoor.
Het volgende gebied dat we gaan bekijken heet de werkingsmodus.
Deze router kan nu in twee verschillende modi werken.
De huidige modus wordt gebruikt als
router en dit betekent dat we dit
apparaat verbinden met het internet via een dynamisch
IP, een statisch IP of een PPoE, L2TP of PPTP verbinding.
In ons geval gebruiken we een dynamisch IP
en maken we dus verbinding van dit apparaat
naar mijn modem via een dynamisch IP en dan naar
buiten naar het internet.
Aan de andere kant,
als mijn huis echt groot zou zijn en ik meerdere van deze
apparaten zou kopen om een betere draadloze dekking in
mijn huis te hebben, zou ik hem instellen op toegangspunt.
Een van deze apparaten is de router,
maar alle andere zijn toegangspunten.
En wanneer je het als toegangspunt hebt, zal
het je simpelweg toestaan om een kabel van de originele
router aan te sluiten op dat secundaire apparaat, en dat secundaire apparaat
zal geen DHCP server zijn, het zal geen router zijn, en in plaats daarvan
zal het gewoon een draadloos toegangspunt zijn,
dat in staat is om draadloos signaal te geven aan andere
delen van het huis die we niet konden bereiken met de
originele SOHO router door
gebruik te maken van zijn draadloze signaal.
Dit is iets wat je zult
gebruiken als je een groter huis of een groter kantoor hebt,
waar je meerdere toegangspunten moet hebben.
In mijn kantoor hebben we bijvoorbeeld
vier draadloze toegangspunten die zijn ingesteld op
alleen toegangspuntmodus en ze maken
verbinding met een centrale router en die
router verbindt ons met het internet.
Hierdoor hebben we volledige
dekking in het hele kantoorgebouw,
zowel boven als beneden, zonder enige onderbreking in de dekking.
De volgende optie is gericht op het draadloze netwerk.
Nu ga ik dat hier overslaan
omdat we al een hele video hebben gemaakt
over draadloze netwerken en hoe die op te zetten
in een andere les.
Het volgende gebied dat we willen bekijken zijn de USB-instellingen.
Op dit specifieke apparaat hebben we een
paar USB-poorten aan de achterkant.
En met die USB-poorten kan
ik bestanden delen of een printserver maken, en dat
is wat ik hiermee kan doen.
Als ik naar toegang delen ga, kun je zien dat
we accounts kunnen maken voor verschillende
mensen die we toegang willen geven tot die USB
harde schijven die zijn aangesloten op de achterkant
van dit apparaat en die fungeren als mediaserver.
Als ik naar de printserver ga, zie
je dat deze momenteel is ingeschakeld
en dat er nog geen printer is geïnstalleerd.
Als ik een printer wil installeren,
kan ik die aansluiten met een USB-kabel van mijn printer naar
de achterkant van deze kleine thuiskantoorrouter en
dan kan die worden gedeeld over het hele netwerk met al mijn
gebruikers en kan er een enkele printer worden aangesloten
op dit netwerk die iedereen kan gebruiken.
Daaronder zie je een aantal
opties voor ouderlijk toezicht.
En dan hebben we nog QoS, wat staat voor quality of service.
De kwaliteit van de service zegt nu: hoeveel bandbreedte
mag dit apparaat gebruiken?
In mijn geval hebben we QoS uitgeschakeld omdat
dit de enige router in mijn netwerk is en ik dus alle
bandbreedte ga gebruiken.
Maar als ik meerdere van deze apparaten zou hebben, kan
ik ze zo instellen dat ik gebieden met een hogere prioriteit en gebieden
met een lagere prioriteit kan hebben.
In mijn kantoor bijvoorbeeld, boven is onze studio en ik wil er zeker van
zijn dat ze een zeer hoge servicekwaliteit
hebben, dus ik kan QoS inschakelen en zeggen
dat we ze een bandbreedte van één gigabit
per seconde gaan geven, zoals hier getoond.
Aan de andere kant, in de kantoren beneden waar iedereen
het werk doet, kunnen we besluiten dat ze zich een lagere kwaliteit
van dienstverlening kunnen veroorloven.
En dus stellen we ze in op 500 megabytes voor
upload- en downloadsnelheden, zodat
ze geen extra bandbreedte van
de studio boven in beslag nemen als we
proberen opnames te maken
en livestreams te doen.
Het volgende dat we hebben is onze beveiligingstab.
Onder het tabblad beveiliging hebben
we hier een paar verschillende instellingen.
Ten eerste hebben we de mogelijkheid om een firewall aan of uit te
zetten en denial of service bescherming in te schakelen
om te voorkomen dat mensen ons aanvallen.
Zoals je onderaan kunt zien, hebben
we daar een paar hosts die op de no-no lijst stonden, en dus
worden ze nu geblokkeerd omdat
ze slechte dingen deden en een denial
of service probeerden te veroorzaken.
Het volgende dat we hebben is toegangscontrole.
Bij toegangscontrole wordt gebruik gemaakt van MAC-adressen
als mechanisme om te filteren.
Je kunt dit instellen in wat zij een blacklist
of whitelist noemen, maar CompTIA verwijst hiernaar
als een block list en een allow list.
In ons geval gebruiken we een witte lijst,
ook bekend als een toestemmingslijst.
Dit betekent dat elk apparaat dat je hier ziet,
verbinding mag maken met dit netwerk.
Als je een MAC-adres hebt en het staat er niet bij,
dan kan het geen verbinding maken met dit specifieke apparaat.
Dit is eigenlijk een van mijn demo-units
en je kunt zien dat alle MAC-adressen
exact hetzelfde zijn, maar dat is
alleen omdat dit een demonstratiemodel is
in plaats van een echt model dat ik
gebruik in een productienetwerk.
De volgende die we hebben is wat we IP en MAC binding noemen.
Dit is een tabel die we kunnen
instellen om ervoor te zorgen
dat een apparaat altijd hetzelfde IP-adres heeft
van onze DHCP-server.
Je kunt in deze lijst twee MAC-adressen zien en
beide zijn gekoppeld aan bepaalde IP-adressen.
Dus telkens als die apparaten op het netwerk
komen, krijgen ze weer datzelfde IP-adres, omdat
ze gereserveerd worden door het systeem.
Dit is echt handig als je een bestandsserver, mediaserver
of afdrukserver in je netwerk draait en je altijd wilt
zorgen dat dat apparaat
hetzelfde IP-adres krijgt zonder
te moeten vertrouwen op statische IP's.
Het volgende dat we gaan
doen is iets meer naar beneden scrollen,
en je zult zien dat we dit NAT Forwarding gebied hebben.
Onder NAT Forwarding noemen ze het virtuele servers,
maar de meeste apparaten zullen dit de firewall noemen.
Hier kun je poorten instellen die je open
wilt hebben in je firewall, die worden
doorgestuurd naar een bepaalde server,
intern in je netwerk.
Stel bijvoorbeeld dat ik een webserver wil maken.
Ik kan dat doen door op de advertentieknop te
klikken, ik zou het servicetype kiezen als HTTP, wat
een niet-versleutelde webverbinding zou zijn,
en dan kan ik het een externe poort geven,
of meerdere externe poorten.
Over het algemeen, als je te maken hebt met HTTP, heb je alleen te
maken met poort 80, en dan is het interne IP-adres het apparaat
waar mijn server op staat, zoals 192. De interne IP-poort is het
IP-adres van de server. 168. 0. 10, en dan zou mijn
interne poort de luisterpoort
op die server zijn.
Dit kan poort 80 zijn of een andere poort die ik heb
geconfigureerd toen ik die server instelde.
En dan kun je onder protocol instellen
of dit allemaal TCP of UDP moet zijn, en in mijn geval laat
ik het op alles staan.
En dan kunnen we dat opslaan
en wordt dat item toegevoegd aan onze lijst.
Vervolgens hebben we DMZ.
DMZ is een oudere term en staat
voor gedemilitariseerde zone.
CompTIA noemt dit graag het afgeschermde subnet,
maar in beide gevallen heeft
het dezelfde functie.
Wat de DMZ gaat doen, is een klein gebied van je netwerk
voorzien waar je al je publiek
gerichte servers gaat plaatsen.
Dus als ik een webserver zou draaien, of een FTP-server, of
een e-mailserver, dan zou ik die in de DMZ zetten.
Dit zou me in staat stellen om voor die gebieden andere
firewall-beschermingen te hebben dan voor de rest van mijn netwerk
en het biedt een extra semi-vertrouwde zone waar ik deze publiekelijk
toegankelijke bronnen zou kunnen plaatsen.
Het laatste dat ik je wil laten zien, is de VPN-server.
Hier hebben we drie verschillende
soorten VPN-servers, open VPN, PPTP VPN en VPN-verbindingen.
Als ik een VPN-server wil inschakelen op dit apparaat, kan
ik dat doen door het hier in te stellen
en het een servicepoort te geven,
en op dat moment kan ik dit apparaat gebruiken als mijn
verbindingspunt van buiten het netwerk, terug
in het netwerk.
Om terug te komen op mijn voorbeeld van Italië naar de VS, dat
is precies wat ik heb gedaan.
Ik heb een open VPN-server opgezet bij
een van mijn vrienden thuis in Miami, en daarmee
kon ik mijn apparaat verbinden met hun open
VPN-server die op een kleine thuiskantoorrouter
zoals deze draait, en op die manier ging al mijn
verkeer via zijn netwerk en dan naar buiten
naar het internet.
Dus iedereen dacht dat ik uit Miami kwam,
ook al kwam ik uit Italië.
Dat is het voordeel van het gebruik van een VPN-server.
Oké, laten we teruggaan naar de status.
En nogmaals, we kunnen hier alle status van ons
netwerk in één oogopslag zien.
We zien de internetverbindingen voor ons WAN,
ons draadloze netwerk, ons LAN, of local area network,
ons gastnetwerk, onze USB-apparaten en
onze algemene prestaties.
Ik hoop dat je genoten hebt van deze korte
uitleg over het configureren van een klein thuiskantoornetwerk
en een router, met behulp van een apparaat zoals de TP-link Archer 7.
Zoals ik al zei, is deze video gebaseerd op dit apparaat
en zal jouw apparaat er iets anders uitzien.
Als je ooit de weg kwijtraakt,
kun je altijd de website van je fabrikant raadplegen
voor instructies en handleidingen om je er doorheen te helpen.
Onthoud dat, wanneer je toegang probeert
te krijgen tot de small office home office router in je netwerk,
je wilt controleren wat je standaard gateway is
en die standaard gateway is normaal gesproken
het IP-adres van je small office home office router.
In mijn geval staat mijn SOHO-router op 192. 168. 0. 1, dus als ik naar deze
webinterface wil gaan, open ik gewoon een webbrowser
op mijn systeem dat verbonden is met
dit netwerk, bekabeld of draadloos, en typ
192 in. 168. 0. 1 en het brengt me naar
het inlogscherm zodat ik toegang krijg
tot deze interface en de wijzigingen kan maken die ik nodig heb.