Instruktor: W tej lekcji pokażę
ci, jak skonfigurować małe biuro domowe,
znane również jako sieć typu SOHO.
Sieć typu małe biuro-dom jest tym, co
zwykle będziesz mieć w swoim domu lub
jeśli pracujesz dla naprawdę małej firmy
zatrudniającej mniej niż 20 osób.
Ogólnie rzecz biorąc, będą to bardzo niedrogie
urządzenia typu "wszystko w jednym" i zazwyczaj nazywamy
je routerami bezprzewodowymi lub routerami SOHO, ponieważ
mają wszystkie potrzebne funkcje
w jednym urządzeniu.
Obejmuje to sieć wewnętrzną lub LAN, połączenie z
siecią zewnętrzną lub WAN, a także punkt dostępu bezprzewodowego
do tworzenia sieci bezprzewodowych,
których można używać do łączenia
innych urządzeń bezprzewodowych z siecią
i z Internetem.
Ogólnie rzecz biorąc, może to być urządzenie typu "wszystko
w jednym", które obejmuje połączenie WAN,
takie jak modem światłowodowy lub kablowy, który jest już
zawarty w tym urządzeniu, lub możesz mieć oddzielny modem dostarczony
przez dostawcę usług internetowych, a następnie użyjesz własnego routera SOHO do
wykonywania wszystkich tych funkcji, które pokażę
ci w tej lekcji.
Pierwszą rzeczą, na którą należy zwrócić
uwagę, zanim zaczniemy, jest to, że jest on oparty na routerze TP-link Archer A7 SOHO.
Twoje, w zależności od marki i producenta, z którego
korzystasz, będą miały różne układy,
grafikę i opcje menu, a niektórzy producenci używają różnych
nazw dla tych samych rzeczy, aby nadać im
własną tożsamość marki.
Tak więc wszystko, co może mieć unikalną
nazwę dla tej konkretnej sieci
SOHO, wskażę ci to, abyś
wiedział, o czym mówimy
w kategoriach ogólnych.
Na przykład używają terminu serwery wirtualne podczas
konfigurowania zapory sieciowej.
Jest to coś, co jest unikalne
dla tej marki i tego interfejsu, więc chciałem się
upewnić, że jesteś tego świadomy, gdy
przechodzimy i wykonujemy nasze konfiguracje.
Teraz pierwszą rzeczą, którą
zrobimy, jest przejście do trybu zaawansowanego
zamiast korzystania z trybu podstawowego.
Da nam to dostęp do znacznie większej liczby ustawień i w ten
sposób będziemy mogli zanurzyć się nieco głębiej, niż
gdybyśmy utknęli tutaj w podstawowej konfiguracji.
Aby to zrobić, wystarczy kliknąć zakładkę zaawansowane.
W tym miejscu zobaczysz, że opcje lewego menu uległy
zmianie i mamy tutaj znacznie więcej opcji.
Wchodząc tutaj, pierwszą rzeczą, której się przyjrzymy,
jest zakładka sieci.
Teraz w zakładce sieć pierwszą rzeczą, którą
chcemy kliknąć, jest Internet, który jest tym,
co nazywają połączeniem z siecią rozległą.
W rzeczywistości Internet jest jednym z rodzajów sieci WAN, ale tak naprawdę
można podłączyć to urządzenie do
dowolnego rodzaju sieci WAN.
Ale ponownie, dla większości użytkowników małych biur w domu
Internet jest siecią WAN, z której będą korzystać.
I właśnie dlatego używają tutaj terminu "internet",
aby ułatwić zrozumienie większości użytkowników.
Pierwszą rzeczą, którą skonfigurujemy
w Internecie, jest sposób uzyskania
adresu IP dla naszej strony WAN routera.
Będzie to pochodzić z naszego modemu kablowego lub światłowodowego
lub dowolnego typu połączenia z dostawcą usług internetowych.
Teraz, z moim dostawcą usług internetowych, mamy przypisane
dynamiczne IP z tego modemu światłowodowego.
Można to zobaczyć tutaj jako 192. 168. 66. 117.
Ma maskę podsieci 255. 255. 255. 0 i domyślną
bramą 192. 168. 66. 25.
Zobaczysz również, że nasz główny i dodatkowy
DNS jest ustawiony na 192. 168. 66. 25 i 192.
168. 66. 1,
co mówi mi, że te serwery znajdują się w sieci mojego dostawcy
usług internetowych, ponieważ ich domyślne połączenie z dostawcą
usług internetowych to 192. 168. 66. 0/24, przy czym brama domyślna
znajduje się pod adresem . 25.
Jeśli Twój dostawca usług internetowych zapewnia Ci statyczny adres IP, który
nie zmienia się za każdym razem, gdy się z nim łączysz, możesz
go skonfigurować tutaj, przechodząc
do typu połączenia internetowego, a następnie
klikając statyczny adres IP.
W tym miejscu można dokonać konfiguracji przy użyciu adresu
IP nadanego przez dostawcę usług internetowych.
Na przykład, w moim biurze mamy przypisany statyczny adres IP, więc gdybym miał tam
korzystać z tego urządzenia, mógłbym używać go z moim statycznym
adresem IP 108. 66. 77. 88.
Będzie ona miała maskę podsieci 255. 255. 255. 0 i będzie miał domyślną
bramę 108. 66. 77. 1.
Następnie muszę ustawić podstawowy i dodatkowy DNS.
Tutaj mają tylko kilka wypełniaczy o
numerach 3. 3. 3. 3 i 4. 4. 4. 4 wypełnione.
Chciałbym jednak korzystać z serwera DNS Google, który
ma numer 8. 8. 8. 8.
I nie zamierzam mieć dodatkowego DNS,
więc zamierzam używać tylko DNS Google dla mojego DNS dla
każdego urządzenia w tej sieci.
Pod tym linkiem znajduje się
opcja ustawienia rozmiaru MTU, co oznacza
maksymalną dopuszczalną jednostkę,
czyli rozmiar każdego pakietu podczas wysyłania
danych przez sieć.
Domyślnie wartość ta wynosi 1500 i należy
ją zmienić tylko w razie potrzeby.
Na przykład, jeśli uruchamiasz to przez połączenie VPN,
możesz chcieć mieć jednostkę MTU o niższym rozmiarze,
w ten sposób masz miejsce na enkapsulację
i zaszyfrowanie go przed wysłaniem go przez inny router,
który ma maksymalny rozmiar jednostki transmisji 1500,
i dlatego jest to obecnie ustawione na 1260.
Innym rodzajem połączenia
internetowego może być połączenie PPPoE, L2TP lub PPTP.
Są one zazwyczaj używane z VPN lub innym
określonym typem połączenia.
Na przykład L2TP jest bardzo często używany z serwerem VPN.
Jeśli więc masz gdzieś oddział firmy, możesz użyć tego urządzenia
do utworzenia tunelu VPN między tym urządzeniem
a dowolnym serwerem VPN, z którym próbujesz się połączyć.
Na przykład, mieszkałem we Włoszech i w tamtym
czasie chciałem mieć dostęp do wielu moich
amerykańskich programów telewizyjnych i serwisów
streamingowych.
Aby to zrobić, musiałem jednak użyć tunelu VPN z powrotem
do Ameryki, a następnie przejść do tych witryn
z amerykańskiego połączenia VPN.
Teraz, aby zrobić to dla całego mojego domu,
skonfigurowałem takie urządzenie z połączeniem
L2TP, wprowadziłem swoją nazwę użytkownika i hasło,
a następnie umieściłem adres IP serwerów VPN tam, gdzie widzisz
3. 3. 3. 33 i w ten sposób łączyłem
się z moim serwerem VPN w Ameryce, a każdy w moim domu mógł uzyskać
dostęp do wszystkiego tak, jakby siedział
w Miami, gdzie znajdował się mój serwer VPN, mimo że siedzieliśmy
w środku Włoch.
W porządku, ale dla mojego połączenia
chcemy dynamicznego adresu IP, więc wrócimy do tego
i zostawimy go tam.
Stamtąd możemy po prostu nacisnąć przycisk Zapisz
i jesteśmy teraz ponownie zapisani z naszym dynamicznym adresem IP.
Kolejne ustawienie, które zobaczysz
w dolnej części ekranu, nosi nazwę Klonowanie MAC.
Niektórzy dostawcy usług internetowych sprawiają,
że niezależnie od tego, jakie jest pierwsze
urządzenie, które łączy się z modemem kablowym lub modemem światłowodowym,
jest to adres MAC, który zostanie rozpoznany i zablokuje połączenie z tym konkretnym
urządzeniem.
Jeśli dostawca usług internetowych tak robi, może być konieczne ustawienie
adresu MAC dla routera SOHO, aby mógł udawać ten komputer
i powiedzieć: "Hej, naprawdę jestem tym jednym
komputerem, użyj mnie", a to urządzenie może następnie użyć adresu
MAC z komputera i zidentyfikować
się jako ten komputer.
Ponownie, jest to jeden z tych przypadków użycia,
który będzie zależał od dostawcy usług internetowych,
aw moim przypadku mój dostawca usług internetowych nie
korzysta z tego, więc mogę po prostu użyć domyślnego adresu MAC dla mojego urządzenia.
Następnym obszarem, któremu się
przyjrzymy, jest obszar LAN w sekcji Sieć.
Teraz, w tej opcji LAN, nadasz adres IP swojemu
konkretnemu routerowi SOHO.
W moim przypadku router używa
adresu IP 192. 168. 0. 1.
W normalnych okolicznościach należy pozostawić
domyślną wartość ustawioną przez urządzenie, ale jeśli mam wiele urządzeń
w mojej sieci i jeśli już używam tego konkretnego
adresu IP w tej sieci przez inne urządzenie, mogę
to zmienić i być może chcę, aby to urządzenie identyfikowało
się jako 10.
1. 1. 1,
a następnie mogę to zmienić, aby to urządzenie korzystało z tego innego adresu IP.
W moim przypadku pozostawimy
ten adres IP bez zmian, ponieważ
działa on już dobrze dla
tej konkretnej sieci.
Następną rzeczą, której zamierzamy się przyjrzeć, jest
nasz serwer DHCP, a jeśli zejdziemy na dół, możemy kliknąć serwer
DHCP, a zobaczysz, że jest on obecnie włączony.
Oznacza to, że ten router SOHO działa
jako serwer DHCP, a tutaj możemy skonfigurować adresy
IP, które chcemy przekazać w ramach
naszego zakresu DHCP, a także domyślną bramę, podstawowy DNS
i dodatkowy DNS, które chcemy przekazać naszym
klientom.
Na przykład, możesz zobaczyć, że obecnie używamy
zakresu 192. 168. 0. 100 i zmierzamy
aż do 192. 168. 0. 122.
Mamy więc tylko 22 urządzenia, które będą mogły zostać
przypisane w ramach tego zakresu DHCP.
Jeśli chciałbym mieć więcej urządzeń,
na przykład 50, mogę po prostu zmienić
to na . 150, co da mi teraz
zakres od 100 do
150, gdy będę rozdawał te adresy IP.
Ponadto, jeśli nie chcę, aby serwer DHCP był
używany, mogę go wyłączyć, odznaczając
opcję Włącz serwer DHCP.
Innym często zmienianym obszarem
będzie podstawowy lub dodatkowy DNS.
W tym przypadku używa tego urządzenia, tego
małego domowego routera biurowego,
jako serwera DNS, zamiast przechodzić bezpośrednio
do serwera DNS innej osoby.
Gdybym tego nie chciał i chciał
zamiast tego użyć serwera DNS Google,
mógłbym po prostu zmienić to w podstawowym
DNS na 8. 8. 8. 8, a następnie usunę ten
drugorzędny DNS, a kiedy go zapiszę, będzie teraz używał tego
serwera DNS dla wszystkich moich klientów, którzy otrzymują
adres DHCP z mojego serwera DHCP.
Następną rzeczą, której chcemy się przyjrzeć, jest dynamiczny DNS.
Dynamiczny DNS jest używany, gdy dostawca usług
internetowych stale zmienia adres IP użytkownika.
Większość dostawców usług internetowych na świecie nie
nadaje adresów statycznych, lecz dynamiczne.
A jeśli próbujesz uruchomić serwer
WWW lub serwer Minecraft lub coś podobnego
z sieci domowej, musisz mieć możliwość posiadania
adresu IP, który się nie zmienia, lub przynajmniej
sposobu na zidentyfikowanie tego adresu IP za każdym razem, gdy się zmienia,
za pomocą jakiejś nazwy lub unikalnego identyfikatora.
I tu właśnie do gry wkracza dynamiczny DNS.
Możesz skorzystać z usług takich jak NO-IP lub DynDNS, gdzie możesz
zarejestrować się u nich
i za kilka dolarów miesięcznie otrzymasz
nazwę użytkownika i hasło, a także unikalną
nazwę domeny, którą możesz przypisać
za pomocą ich usługi.
Więc mógłbym mieć w domu coś w stylu Jasona Diona. com jako moją nazwę domeny
i mogę przypisać ją wewnątrz DynDNS i skojarzę ją
z tym urządzeniem.
Za każdym razem, gdy mój dostawca usług internetowych zmieni
mój adres IP za pośrednictwem DHCP na tym routerze, zaktualizuje
on DynDNS o nową lokalizację, a więc jeśli wybierasz
się do domu Jasona Diona. com, nadal trafiałby do tego urządzenia,
niezależnie od adresu IP w danym momencie.
Jest to zaleta korzystania z czegoś takiego jak dynamiczny DNS.
Nie wszystkie routery dla małych biur obsługują tę funkcję,
ale jest to świetna rzecz,
jeśli próbujesz uruchomić jakiś
serwer z sieci domowej lub małego biura.
Następnym obszarem, któremu się przyjrzymy, jest tryb działania.
Teraz router może działać w dwóch różnych trybach.
Bieżący tryb jest używany jako router,
a to oznacza, że łączymy to urządzenie
z Internetem za pośrednictwem dynamicznego adresu
IP, statycznego adresu IP lub połączenia PPoE, L2TP lub PPTP.
W naszym przypadku korzystamy z dynamicznego adresu
IP, więc łączymy się z tego urządzenia do mojego
modemu za pośrednictwem dynamicznego adresu IP, a następnie
do Internetu.
Z drugiej strony,
gdyby mój dom był naprawdę duży i kupiłbym kilka tych
urządzeń, aby móc uzyskać lepszy zasięg sieci bezprzewodowej
w moim domu, ustawiłbym je na punkt dostępu.
Teraz jednym z tych urządzeń będzie router,
ale wszystkie pozostałe będą punktami dostępu.
A kiedy masz go jako punkt dostępowy, po
prostu pozwoli ci podłączyć kabel z oryginalnego
routera do tego dodatkowego urządzenia, a to dodatkowe urządzenie
nie będzie serwerem DHCP, nie będzie routerem, a zamiast tego będzie
po prostu bezprzewodowym punktem dostępowym,
zdolnym do nadawania sygnału bezprzewodowego do innych
obszarów domu, do których nie mogliśmy dotrzeć
z oryginalnego routera SOHO
za pomocą jego sygnału bezprzewodowego.
Jest to coś, co przyda
się w przypadku większego domu lub większego biura, gdzie
trzeba będzie mieć wiele punktów dostępu.
Na przykład w moim biurze mamy cztery
bezprzewodowe punkty dostępowe ustawione w trybie
tylko punktu dostępowego, które
łączą się z centralnym routerem, a następnie
router łączy nas z Internetem.
Dzięki temu możemy mieć pełny
zasięg w całym budynku biurowym,
zarówno na piętrze, jak i na parterze, bez żadnych przerw w zasięgu.
Kolejna opcja dotyczy sieci bezprzewodowej.
Teraz pominę to tutaj, ponieważ
zrobiliśmy już cały film na temat sieci
bezprzewodowych i jak je skonfigurować w innej
lekcji.
Następnym obszarem, któremu chcemy się przyjrzeć, są ustawienia USB.
W tym konkretnym urządzeniu mamy
kilka portów USB z tyłu.
A dzięki tym portom USB mogę
udostępniać pliki lub utworzyć serwer wydruku i to właśnie
pozwala mi to zrobić.
Jeśli przejdę do sekcji udostępniania dostępu,
widać, że możemy utworzyć konta dla
różnych osób, które chcą mieć dostęp do tych
dysków twardych USB, które są podłączone z tyłu tego
urządzenia i działają jako serwer multimediów.
Jeśli przejdę do serwera wydruku,
zobaczysz, że jest on obecnie włączony,
a ta drukarka nie ma jeszcze zainstalowanej drukarki.
Gdybym chciał zainstalować drukarkę,
mógłbym podłączyć ją za pomocą kabla USB z mojej drukarki do tylnej
części tego małego routera domowego biura, a następnie
można ją udostępnić w całej sieci wszystkim moim użytkownikom
i umożliwić podłączenie jednej drukarki do tej sieci,
z której wszyscy mogą korzystać.
Poniżej znajdują się
opcje kontroli rodzicielskiej.
A potem mamy QoS, co oznacza jakość usług.
Teraz jakość usług mówi, ile przepustowości możemy
pozwolić temu urządzeniu wykorzystać?
W moim przypadku QoS jest wyłączony, ponieważ
jest to jedyny router w mojej sieci, więc zamierzam
wykorzystać całą przepustowość.
Ale gdybym miał wiele takich urządzeń, mógłbym
ustawić je tak, by mieć obszary o wyższym priorytecie i obszary
o niższym priorytecie.
Na przykład w moim biurze, na piętrze znajduje się nasze studio i chcę
mieć pewność, że mają bardzo wysoką jakość
usług, więc mogę włączyć QoS i powiedzieć,
że zapewnimy im przepustowość jednego
gigabita na sekundę, jak pokazano tutaj.
Z drugiej strony, w biurach poniżej, gdzie
wszyscy wykonują pracę, możemy zdecydować, że mogą
sobie pozwolić na niższą jakość usług.
I tak możemy ustawić je na 500 megabajtów dla prędkości
wysyłania i pobierania, dzięki czemu
nie będą zabierać dodatkowej przepustowości
ze studia na górze, gdy próbujemy nagrywać i próbujemy transmitować
na żywo.
Kolejną rzeczą jest zakładka bezpieczeństwa.
Pod zakładką bezpieczeństwa
mamy kilka różnych ustawień.
Po pierwsze, mamy możliwość włączenia lub wyłączenia zapory
sieciowej i włączenia ochrony przed odmową usługi,
aby uniemożliwić ludziom atakowanie nas.
Jak widać na dole, mamy tam
kilka hostów, które znajdowały się na liście "no-no",
a więc są teraz blokowane,
ponieważ robiły złe rzeczy i
próbowały spowodować odmowę usługi.
Kolejną rzeczą jest kontrola dostępu.
W ramach kontroli dostępu będzie to wykorzystanie adresów
MAC jako mechanizmu filtrowania.
Można to skonfigurować jako czarną
lub białą listę, ale CompTIA określa to
jako listę bloków i listę zezwoleń.
W naszym przypadku używamy białej listy,
znanej również jako lista dozwolonych.
Oznacza to, że każde urządzenie widoczne na
liście będzie mogło połączyć się z tą siecią.
Jeśli masz adres MAC i nie ma go na liście, nie
będzie mógł połączyć się z tym konkretnym urządzeniem.
W rzeczywistości jest to jedna z moich jednostek
demonstracyjnych i widać, że wszystkie
adresy MAC są dokładnie takie same,
ale to tylko dlatego, że jest to model demonstracyjny,
a nie rzeczywisty model, którego używam
w sieci produkcyjnej.
Kolejnym z nich jest tak zwane powiązanie IP i MAC.
Teraz jest to tabela, którą możemy skonfigurować,
aby upewnić się, że urządzenie
zawsze ma ten sam adres IP z naszego serwera DHCP, możemy to zrobić,
przypisując go tutaj.
Na tej liście widać, że mamy dwa adresy MAC
i oba są powiązane z określonymi adresami IP.
Tak więc za każdym razem, gdy te urządzenia dołączą
do sieci, ponownie otrzymają ten sam adres IP, ponieważ
są one zarezerwowane przez system.
Jest to naprawdę przydatne, jeśli w sieci działa serwer
plików, serwer multimediów lub serwer wydruku i zawsze chcesz
mieć pewność, że urządzenie
otrzyma ten sam adres IP bez konieczności
polegania na statycznych adresach IP.
Następną rzeczą, którą
zamierzamy zrobić, jest przewinięcie
w dół nieco więcej, a zobaczysz, że mamy ten obszar NAT Forwarding.
W sekcji NAT Forwarding nazywa się to serwerami wirtualnymi,
ale większość urządzeń nazywa to zaporą sieciową.
W tym miejscu będziesz mógł skonfigurować porty,
które musisz otworzyć w zaporze ogniowej,
które będą kierowane do określonego serwera
wewnętrznego w sieci.
Załóżmy na przykład, że chcę utworzyć serwer WWW.
Mogę to zrobić, klikając przycisk reklamy,
wybierając typ usługi jako HTTP, co byłoby niezaszyfrowanym
połączeniem internetowym, a następnie mogę
podać port zewnętrzny lub wiele portów
zewnętrznych.
Ogólnie rzecz biorąc, gdy masz do czynienia z HTTP, masz do
czynienia tylko z portem 80, a następnie wewnętrznym
adresem IP będzie urządzenie, na którym znajduje się mój
serwer, na przykład 192. 168. 0. 10, a wtedy mój port
wewnętrzny będzie portem
nasłuchującym na tym serwerze.
Może to być port 80 lub dowolny inny port skonfigurowany
podczas konfiguracji serwera.
Następnie w sekcji protokołu można
ustawić, czy ma to być wszystko TCP, czy UDP, a w moim przypadku
pozostawię to wszystko.
Następnie możemy zapisać
ten wpis i zostanie on dodany do naszej listy.
Następnie mamy DMZ.
DMZ to starszy termin oznaczający
strefę zdemilitaryzowaną.
CompTIA lubi nazywać to ekranowaną podsiecią, ale
zasadniczo w obu przypadkach będzie
ona pełnić tę samą funkcję.
Zadaniem strefy DMZ jest zapewnienie niewielkiego
obszaru sieci, w którym zostaną
umieszczone wszystkie serwery publiczne.
Gdybym więc uruchamiał serwer WWW, serwer FTP lub serwer poczty
e-mail, umieściłbym je w strefie zdemilitaryzowanej.
Pozwoliłoby mi to na zastosowanie innych zabezpieczeń
zapory sieciowej dla tych obszarów niż dla reszty mojej
sieci i zapewniłoby dodatkową półzaufaną strefę, w
której mógłbym umieścić te publiczne zasoby.
Ostatnią rzeczą, którą chcę pokazać, jest serwer VPN.
W tym przypadku mamy trzy różne
typy serwerów VPN, otwarte VPN, PPTP VPN i połączenia VPN.
Jeśli chcę włączyć serwer VPN na tym urządzeniu,
mogę to zrobić, ustawiając go
tutaj i nadając mu port usługi,
a w tym momencie mogę teraz używać tego urządzenia
jako punktu połączenia spoza sieci, z powrotem
do sieci.
Wracając do mojego wcześniejszego przykładu z Włoch do
USA, dokładnie to zrobiłem.
Skonfigurowałem otwarty serwer VPN w
domu jednego z moich przyjaciół w Miami, co pozwoliło
mi podłączyć moje urządzenie do ich otwartego
serwera VPN działającego na małym routerze
biurowym, takim jak ten, i w ten sposób cały mój ruch
przechodził przez jego sieć, a następnie
wychodził do Internetu.
Więc wszyscy myśleli, że pochodzę z Miami,
mimo że pochodziłem z Włoch.
Jest to zaleta korzystania z serwera VPN.
W porządku, wróćmy do statusu.
Po raz kolejny możemy zobaczyć cały stan naszej
sieci jednym rzutem oka.
Widzimy połączenia internetowe dla naszej sieci WAN,
naszej sieci bezprzewodowej, naszej sieci LAN lub sieci lokalnej,
naszej sieci dla gości, naszych urządzeń USB i
naszej ogólnej wydajności.
Mam więc nadzieję, że spodobał Ci się ten krótki
przewodnik po tym, jak skonfigurować sieć i router w małym
biurze domowym, korzystając z urządzenia takiego jak TP-link Archer 7.
Jak już wspomniałem, ten film został oparty na tym urządzeniu,
a twoje urządzenie będzie wyglądać nieco inaczej.
Jeśli kiedykolwiek się zgubisz,
zawsze możesz sprawdzić stronę internetową producenta,
aby uzyskać instrukcje i samouczki, które pomogą Ci przez to przejść.
Pamiętaj, że za każdym razem, gdy próbujesz
uzyskać dostęp do routera małego biura w domu w swojej
sieci, chcesz sprawdzić, jaka jest domyślna
brama, a domyślną bramą będzie zwykle
adres IP routera małego biura w domu.
W moim przypadku router SOHO znajduje się pod adresem 192. 168. 0. 1, więc gdybym chciał dostać
się do tego interfejsu internetowego, po prostu otworzyłbym przeglądarkę
internetową w moim systemie, który jest podłączony
do tej sieci, przewodowo lub bezprzewodowo, a następnie
wpisał 192. 168. 0. 1 i przeniesie mnie do ekranu
logowania, dzięki czemu będę mógł uzyskać
dostęp do tego interfejsu i wprowadzić wszelkie potrzebne zmiany.