Instruktor: W tej lekcji omówimy protokół IPv4, czyli
protokół internetowy w wersji czwartej.
IPv4 jest niezwykle popularny i jest najczęstszym typem adresowania
IP używanym w naszych sieciach.
W rzeczywistości, jeśli jesteś jak
większość ludzi, już wcześniej widziałeś adres IPv4.
Są one zapisane jako
seria czterech liczb dziesiętnych oddzielonych
kropkami.
Niektóre przykłady to adresy IPv4, takie jak 10. 1. 2. 3 lub
172. 21. 243. 67.
Jak widać, każdy adres IPv4 składa
się z czterech części.
Jest to znane jako notacja kropkowo-dziesiętna.
Odnosząc się do każdej
z tych czterech pojedynczych części, nazywamy je oktetami, ponieważ
każda z nich ma liczbę dziesiętną, która jest
używana do reprezentowania liczby ośmiobitowej.
Ponieważ te liczby dziesiętne
reprezentują osiem bitów lub osiem cyfr binarnych,
oznacza to, że mogą one reprezentować tylko
wartości od 0 do 255 w każdej z tych czterech pozycji.
Teraz, gdy wszystkie cztery oktety są
połączone, mamy cztery oktety, z których każdy zawiera
osiem bitów, co daje łącznie 32 bity całkowitej przestrzeni
adresowej przy użyciu adresu IPv4.
Na przykład, jeśli mam adres IPv4 192. 168. 1. 4, jest to zapisane
w notacji dziesiętnej z kropkami, aby ułatwić
nam jako ludziom odczytanie tego.
W rzeczywistości jest to jednak
11000000.
10101000.
00000001.
00000100 jeśli
przedstawię to w prawdziwej formie binarnej.
Jak widać, możliwość korzystania z notacji kropkowo-dziesiętnej
jest dla nas o wiele łatwiejsza do odczytania i wpisania.
Dlatego jest mniej podatny na popełnianie błędów, ponieważ
jako ludzie wprowadzanie tych liczb do naszych
urządzeń sieciowych za pomocą binarnych
byłoby dla nas dużym problemem.
Po prostu nie myślimy w ten sposób.
Teraz, gdy widzimy adres IP, taki jak 192. 168. 1. 4, w rzeczywistości
jest on dzielony na dwie części za pomocą
drugiej 32-bitowej liczby znanej jako maska podsieci.
Teraz jedna część adresu IPv4 jest używana
do identyfikacji części sieciowej, a
druga część będzie używana do
identyfikacji części hosta.
Patrząc na maskę podsieci,
będzie ona wyglądać podobnie do adresu IPv4, ale
jeśli przekonwertujesz ją na binarną,
zobaczysz, że ma ona ciągłe ciągi
jedynek lub zer w celu identyfikacji części sieci
i hosta tego adresu używanego przez klienta
lub urządzenie.
Jeśli więc mam maskę podsieci 255. 255. 255. 0, jest to tak zwana
domyślna maska podsieci klasy C.
Nie martw się jeszcze o klasy,
zajmiemy się nimi za chwilę.
Na razie chcę tylko, abyś
zobaczył, jak wygląda maska podsieci.
Teraz, jeśli przekonwertowałbym to na binarny, każdy
z tych oktetów o wartości 255 zostanie
zapisany jako 11111111.
Zamierzam więc pobrać 11111111.
11111111.
a następnie 00000000.
Dzieje się tak, ponieważ w systemie binarnym osiem jedynek będzie równe 255, gdy odczytam je
w systemie dziesiętnym.
A jeśli mam osiem zer w systemie binarnym,
będzie to równe zero w systemie dziesiętnym.
Teraz, gdy spojrzysz na ten numer,
jeśli zobaczysz jedynkę w układzie binarnym tej maski
podsieci, oznacza to, że jest to część sieciowa
adresu IP.
Jeśli widzę zero w części binarnej maski podsieci,
oznacza to, że jest to część hosta
adresu IPv4.
Połączmy to razem, pokazując zarówno adres IPv4,
jak i maskę podsieci.
Najpierw mamy nasz adres IPv4 192. 168. 1. 4.
Poniżej znajduje się maska podsieci
255. 255. 255. 0.
Teraz wszędzie, gdzie widzę 255, będzie to reprezentować
jedynkę w systemie binarnym.
Staje się to więc częścią części
sieciowej adresu IPv4.
Jeśli użyję tego przykładu, 192. 168. 1. 4, 198.
168. 1, który jest częścią sieci.
Teraz mogę zrobić wszystko, co zaczyna się od 192. 168. 1. coś i wszystkie będą
adresowalne przez tę samą sieć lokalną,
ponieważ wszystkie dzielą tę samą część sieci.
Teraz, gdy przechodzę do drugiej części,
za każdym razem, gdy widzę te zera, reprezentuje
to wszystkie zera w systemie binarnym.
Będzie to więc część hosta tego adresu IPv4.
W tym przypadku jest to . 4 część tego adresu, która będzie
reprezentować hosta.
Hostem tym może być serwer, komputer stacjonarny, laptop,
tablet, smartfon lub inne urządzenie sieciowe.
To naprawdę nie ma znaczenia.
Ale kiedy o tym mówimy. 4 urządzenie, czyli
pojedynczy host.
Kiedy mówię o 192. 168. 1, czyli sieć,
która może zawierać do 254 urządzeń.
Więc jeśli mam urządzenie takie jak 192. 168. 1. 50 z podsiecią
255. 255. 255. 0, to urządzenie
jest również w tej samej sieci co nasze
192. 168. 1. 4 i mogą komunikować
się ze sobą za pomocą przełącznika i nie musiałyby używać
routera, ponieważ oba mają ten
sam fragment sieci, 192. 168. 1.
Z drugiej strony, załóżmy, że
mam urządzenie takie jak 192. 168. 0. 100 z podsiecią
255. 255. 255. 0, urządzenie
znajduje się w innej sieci.
Konkretnie chodzi o 192. 168. 0. coś sieciowego.
Nie możemy więc komunikować się z naszym oryginalnym
urządzeniem na 192. 168. 1. 4 bez opuszczania
naszej sieci i kierowania
naszego ruchu do tej nowej sieci, tej
192. 168. 0. coś sieciowego.
Dlatego właśnie potrzebujemy routera.
Teraz, jeśli to jeszcze nie ma sensu,
nie martw się zbytnio.
W tej chwili ledwo zarysowaliśmy powierzchnię przykładów, o
których rozmawialiśmy.
Chciałem tylko przedstawić ci ten
pomysł i wprowadzić cię w tę koncepcję.
Kolejną koncepcją, o której musimy porozmawiać,
są adresy IPv4 i sposób, w jaki są one
podzielone na klasy lub grupy zakresów, które mogą
być wykorzystywane do różnych celów.
Teraz każda klasa ma również własną domyślną maskę podsieci.
Kiedy mówimy o klasach, oznaczamy je literą.
Litery te to A, B, C, D i E.
Teraz, aby zidentyfikować klasę dla danego adresu
IP, wystarczy spojrzeć na pierwszy oktet.
Jeśli pierwszy oktet zaczyna się od liczby z przedziału od 1 do 127, zostanie on
uznany za adres klasy A i będzie miał domyślną
maskę podsieci 255. 0. 0. 0.
Oznacza to, że część sieciowa tego adresu
to tylko pierwszy oktet.
Drugi, trzeci i czwarty oktet
będą stanowić część hosta.
Oznacza to, że w sieci klasy
A możemy mieć 256 razy 256 razy 256 hostów w jednej sieci,
co oznacza, że jest
ich 16. 7 milionów możliwych adresów
IP hosta dostępnych dla pojedynczej
części adresu sieciowego przypisanego
do klasy A.
Nasza druga klasa występuje,
gdy pierwszy oktet zaczyna się
od liczby między 128 a 191.
Byłby to adres klasy B, a nasza domyślna
maska to 255. 255. 0. 0.
Oznacza to, że część sieciowa tego adresu
będzie pierwszym i drugim oktetem.
Trzeci i czwarty oktet
będą stanowić część hosta.
Oznacza to, że w przypadku sieci
klasy B możemy mieć do 256 razy 256 hostów w jednej sieci.
Oznacza to, że mamy 65 536 możliwych adresów IP hosta dostępnych dla pojedynczej
części adresu sieciowego przypisanego
w ramach klasy B.
Trzecia klasa występuje, gdy pierwszy
oktet zaczyna się od liczby pomiędzy 192 a 223.
Jest to adres klasy C i ma domyślną
maskę podsieci 255. 255. 255. 0.
Oznacza to, że część sieciowa
adresu będzie pierwszym, drugim i trzecim oktetem,
a czwarty oktet zachowamy na część hosta.
Oznacza to, że w sieci klasy
C można mieć tylko 256 hostów w jednej sieci.
Oznacza to, że dla jednej przydzielonej części adresu sieciowego
dostępnych jest tylko 256 możliwych
adresów IP hosta.
Czwarta klasa występuje, gdy pierwszy
oktet zaczyna się od liczby pomiędzy 224 a 239.
Jest to adres klasy D.
Adres klasy D nie ma przypisanej
maski podsieci.
Wynika to z faktu, że adresy klasy D są specjalne
i są zarezerwowane dla multiemisji lub routingu multiemisji.
Adres multicastowy jest logicznym identyfikatorem
grupy hostów w sieci komputerowej, które
będą już dostępne do przetwarzania
datagramów lub ramek przeznaczonych do multicastingu dla wyznaczonej
usługi sieciowej.
Tak więc rzeczywisty adres multicast nie
musi być zgodny z pojedynczym hostem, ale
zamiast tego jest zgodny z grupą hostów.
Kiedy myślisz o adresie multicast, chcę,
abyś myślał o nim jak o czacie grupowym na Facebooku.
Możesz mieć nazwę czatu grupowego,
w naszym przypadku adres multiemisji.
Gdy wyślesz wiadomość na nazwę czatu grupowego, wszyscy
członkowie tej grupy otrzymają
kopię tej wiadomości.
Cóż, to samo dzieje się w multicastach,
gdzie używamy IPv4.
Oto idea tego, co należy zrozumieć
w przypadku multicastingu.
Wysyłam go od jednej osoby i trafia on do wielu
osób jednocześnie.
Piąta klasa występuje, gdy pierwszy
oktet zaczyna się od liczby pomiędzy 240 a 255.
Nazywa się to adresem klasy E
i nie ma domyślnej maski podsieci.
Wynika to z faktu, że adresy klasy E są również specjalne.
W tym przypadku są one zarezerwowane wyłącznie do celów eksperymentalnych,
badawczo-rozwojowych lub badawczych.
Ten eksperymentalny zakres zawiera około 268 milionów adresów, które są zarezerwowane
do wykorzystania w przyszłości.
Na przestrzeni lat pojawiło się kilka propozycji
ponownego przydzielenia tych adresów klasy E do ogólnego użytku,
ponieważ publiczne adresy IPv4 stawały się coraz
bardziej ograniczone w zakresach klasy A, klasy B i
klasy C, ponieważ coraz więcej urządzeń zaczęło łączyć
się z Internetem.
To powiedziawszy, do tej pory te adresy klasy C nadal są przydzielane
wyłącznie do użytku eksperymentalnego, a większość implementacji
IP w naszych sieciach uzna dowolny adres IP z tego zakresu
od 240. 0. 0. 0, aż do
255. 255. 255. 255, aby być nieprawidłowym
jako źródło lub miejsce docelowe w datagramie.
Dlatego datagram zostałby odrzucony
przez system docelowy.
Jeśli więc spróbujesz wysłać coś
do serwera Windows lub stacji roboczej,
odmówi ona komunikacji z tym urządzeniem, jeśli
twierdzisz, że pochodzisz z adresu klasy E.
W porządku.
Teraz, gdy omówiliśmy już pięć różnych
klas adresów IPv4, porozmawiajmy
trochę więcej o maskach podsieci.
Załóżmy, że mamy adres
IP 192. 168. 1. 4 ponownie z maską
podsieci 255. 255. 255. 0.
Ta maska podsieci jest domyślną maską podsieci
dla sieci klasy C.
A ponieważ nasz adres IP zaczyna się od 192,
jest to również adres klasy C.
Oznacza to, że mamy adres klasy C używający
domyślnej maski podsieci klasy C.
Więc uważamy to za klasowe.
Nazywamy to maską klasową.
Teraz klasowa maska podsieci jest po prostu domyślna
dla danej klasy adresów IP.
Nie oznacza to jednak, że jest to najlepsze
rozwiązanie dla nas.
Na przykład, jeśli używamy adresu klasy A, możesz pamiętać, że domyślną
maską podsieci jest 255. 0. 0. 0.
Oznacza to, że mamy możliwość
posiadania 16. 7 milionów hostów w jednej sieci.
Nie wiem jak ty, ale ja rzadko
spotykam się z sieciami, które są tak duże i wymagają
tak wielu hostów.
W rzeczywistości pracowałem
w jednym z największych intranetów na świecie i
mieliśmy nieco ponad milion hostów rozmieszczonych
na sześciu kontynentach na całym świecie.
To była naprawdę duża sieć.
I wciąż nie zbliżyliśmy się do wykorzystania
wszystkich 16. 7 milionów adresów
IP w podsieci klasy A.
Dlatego często zamiast tego chcemy podzielić te
duże sieci na mniejsze.
Aby to zrobić, użyjemy procesu znanego jako podsieć.
W tym kursie nie będziemy szczegółowo
omawiać podsieci.
Na razie chcę tylko, abyś pamiętał,
że nie musimy trzymać się klasowej maski podsieci.
Zamiast tego możemy użyć bezklasowej maski podsieci, jeśli chcemy.
Jest to proces znany jako Classless Inner-Domain Routing.
Pozwoli nam to pożyczyć niektóre z tych bitów hosta,
te zera, które pokazałem ci w masce podsieci,
a następnie ponownie przypisać je do części sieciowej.
Pozwala mi to zmniejszyć rozmiar moich sieci do znacznie
mniejszych porcji z mniejszą liczbą hostów, co jest
bardziej wydajne.
To da mi ten sam czas, o wiele
więcej sieci, które mogę wykorzystać.
Ponownie, jeśli myślisz o ciastku, możesz
je pokroić na wiele różnych sposobów,
ale nadal jest to jedno ciasto i jest to stała liczba IP, które
mamy w sumie.
Mogę więc przekroić ciasto na pół i będziemy
mieć dwie połówki ciasta, albo mogę je
pokroić na ćwiartki i będziemy
mieć cztery kawałki ciasta, ale każdy
z tych kawałków będzie mniejszy, tak samo
jest z naszymi sieciami.
Załóżmy na przykład,
że mam maskę podsieci klasy C i mam
255. 255. 255. 0 jako maska podsieci.
Dzięki temu mogłem mieć 256 hostów, prawda?
W mojej sieci domowej nie potrzebuję 256 hostów.
Może więc podzielę to na cztery mniejsze sieci.
Jeśli wezmę 256 i podzielę przez cztery, otrzymam
64 hosty dla każdej z tych czterech sieci.
W tym celu należy zmienić maskę podsieci
z 255. 255. 255. 0 do 255.
255. 255. 192.
Jak to zrobiłem?
Cóż, pożyczyłem dwa bity od hosta
i dałem je do części sieciowej adresu.
W ten sposób tworzę cztery różne podsieci, używając
maski podsieci.
Na razie chcę tylko, abyś pamiętał, że
podsieć pozwala na użycie bezklasowej maski podsieci do tworzenia
mniejszych sieci z mniejszą liczbą hostów w każdej
z tych sieci, niż byłoby to możliwe,
gdybyś miał samą klasową maskę podsieci.
Proces ten znany jest jako Classless Inner-Domain
Routing lub C-I-D-R i będziemy skracać nasze adresy
IP za pomocą notacji C-I-D-R lub CIDR.
Teraz, gdy to robimy, nie
musimy wpisywać maski podsieci.
Zamiast tego wpisujemy adres IP, ukośnik i liczbę.
Jest to znane jako notacja CIDR.
Jeśli więc mam adres IP 192. 168. 1. 4 z maską podsieci
255. 255. 255. 0.
Mogę to skrócić używając notacji
CIDR jako 192. 168. 1. 4/24.
Często słyszy się to pod nazwą CIDR lub notacja z ukośnikiem.
Teraz, gdybym miał adres IP 192. 168. 1. 4, ale moja maska
podsieci to 255. 255. 255. 192, mogę to skrócić
do 192. 168. 1. 4/26, ponieważ pamiętaj,
że pożyczyłem dwa bity z części hosta, więc
przeszedłem z 24 jako domyślnej maski podsieci /24 do /26, pożyczając
dwa bity i zwiększając moją część sieciową,
zwiększając ją z 24 do 26.
Teraz, w przypadku klasowych masek podsieci,
nasza adnotacja CIDR będzie raczej prosta.
Jeśli masz maskę podsieci klasy
A, po adresie IP pojawi się znak /8.
Oznacza to, że maska podsieci wynosi 255. 0. 0. 0 lub ma osiem
bitów jedynek, czyli /8,
a następnie 24 bity zer wewnątrz
maski podsieci.
Teraz, jeśli masz maskę podsieci
klasy B, użyjesz /16 po swoim adresie IP.
Oznacza to, że maska podsieci wynosi 255. 255. 0. 0.
Oznacza to również, że w masce podsieci
znajduje się 16 bitów jedynek i 16 bitów zer.
Teraz, jeśli masz maskę podsieci
klasy C, użyjesz /24 po adresie IP.
Oznacza to, że maska podsieci będzie wynosić 255. 255. 255. 0 lub że ma 24 bity
jedynek, a następnie osiem bitów zer w tej masce
podsieci.
Następnie musimy omówić dwa różne
typy adresów IPv4.
Są one nazywane publicznymi i prywatnymi
adresami IP, a także routowalnymi
i nierutowalnymi adresami IP.
Gdy adres IP jest uważany za publiczny lub routowalny,
można uzyskać do niego bezpośredni dostęp
przez Internet i jest on przypisany do sieci przez
dostawcę usług internetowych.
Routowalne adresy IP są publicznie routowalne
w całym Internecie, a zatem są globalnie
zarządzane przez korporację internetową
w zakresie przypisanych nazw i numerów.
Jeśli więc chcesz mieć publiczny adres IP, na przykład
do uruchomienia serwera WWW dla swojej firmy lub
serwera Minecraft dla swoich dzieci, możesz
kupić taki adres IP za pośrednictwem
lokalnego dostawcy usług internetowych.
Z drugiej strony istnieją również nieroutowalne adresy
IP znane jako prywatne adresy
IP, ponieważ nie są one publiczne.
Prywatne adresy IP mogą być używane przez każdego w dowolnym momencie,
ale tylko w ramach własnych sieci lokalnych.
Dlatego te adresy IP są uważane za nieroutowalne, ponieważ
nikt nie kontroluje, kto ich używa i
w jakich sieciach.
W rzeczywistości, jeśli spojrzysz
teraz na adres IP swojego
komputera, założę się,
że używasz adresu IP, który zaczyna się od 10, 172 lub 192 jako pierwszego
oktetu.
Nie wierzysz mi? Śmiało, zatrzymaj ten film i sprawdź.
Jeśli nie wiesz, jak
to sprawdzić, powiem ci teraz, jak to zrobić.
Jeśli korzystasz z komputera
z systemem Windows, przytrzymaj
klawisz Windows i naciśnij jednocześnie
klawisz R, a następnie wpisz cmd i naciśnij Enter.
To oznacza polecenie.
Następnie na ekranie pojawi się czarne
okno, w którym należy wpisać ipconfig dla konfiguracji IP, a następnie
nacisnąć Enter i sprawdzić adres IP.
Czy zaczyna się od 10, 172 czy 192?
Założę się, że tak.
Jeśli korzystasz z komputera Mac, nie martw się.
Nie pomijam cię.
Możesz również spojrzeć na to.
Jeśli oglądasz ten
film za pośrednictwem sieci bezprzewodowej,
przytrzymaj klawisz Option, a następnie
kliknij ikonę Wi-Fi w prawym górnym
rogu paska menu.
Pod nazwą sieci bezprzewodowej
znajduje się adres IP.
Ponownie, założę się, że zaczyna się od 10, 172 lub 192 jako
części tego adresu IP.
Czy jestem magikiem, że potrafię powiedzieć
ci, jaki jest twój adres IP?
Cóż, nie do końca.
Te trzy wartości są częścią tego, co nazywamy
prywatnymi zakresami IP.
Obejmuje to około 10. 0. 0. coś lub
172. 16. 1. coś lub
192. 168. 1. coś i kilka
innych adresów IP.
Jeśli więc korzystasz z jednego z tych prywatnych adresów
IP i powiedziałem, że nie są one routowalne,
w jaki sposób faktycznie łączysz się z
Internetem, aby obejrzeć ten film?
Cóż, kiedy łączysz się z Internetem,
twój router wykonuje małą sztuczkę polegającą
na translacji adresów sieciowych
i zmienia twój prywatny adres IP na publiczny.
W porządku.
Na egzaminie i w prawdziwym
życiu technika sieciowego
bardzo ważne będzie zrozumienie
zakresów prywatnych adresów IP.
Jeśli chodzi o adresy klasy A, wszystko,
co zaczyna się od 10 w pierwszym oktecie, będzie
uważane za prywatny adres IP.
Można więc mieć wszystko od 10. 0. 0. 0 aż do
10. 255. 255. 255 jako adres i będzie
to prywatny adres IP.
Daje to w sumie 16. 7 milionów adresów IP, z których
może korzystać każdy.
Oprócz tego mamy też
kilka adresów klasy B, które są nieco
trudniejsze do zapamiętania.
W przypadku adresów klasy B wszystko zaczyna się od 172. 16, aż do
172. 31 będzie częścią prywatnego
zakresu IP.
Obejmuje to ponad 1 milion adresów
IP, ponieważ mamy 16 razy 256 razy 256.
Jeśli chodzi o adres klasy C, wszystko
zaczyna się od 192. 168 jest uważany
za prywatny adres IP.
Obejmuje to zakres 192. 168. 0. 0 aż do
192. 168. 255. 255.
Daje to 65 536 adresów IP, z których możesz korzystać,
jeśli chcesz.
Teraz chcę, abyś zapamiętał te zakresy.
Pamiętaj, że klasa A jest naprawdę łatwa.
Wszystko, co zaczyna się od 10. coś. coś. coś jest prywatnym
adresem IP w zakresie klasy A.
Klasa C jest również dość łatwa, ponieważ
wszystko, co jest 192. 168. coś. Coś jest również
uważane za adres prywatny, w tym
przypadku adres prywatny klasy C.
Ale klasa B to miejsce, w którym większość ludzi będzie się
zmagać, ponieważ jest nieco inna.
Będzie on zawierał wszystkie adresy zaczynające
się od 172. 16. coś. coś aż do
172. 31. coś. coś.
Zasadniczo jest to 16 klas adresów klasy B, które znajdują
się obok siebie.
Możesz wybrać dowolny z nich jako prywatny adres IP.
W dniu testu CompTIA może próbować cię oszukać i powiedzieć,
który z tych adresów nie jest prywatnym
adresem IP.
A potem dadzą ci coś takiego
jak 172. 12. coś. coś.
Teraz zaczyna się od 172, więc wygląda jak prywatne IP, ale
ponieważ jest to 172. 12, to nie jest
między 172. 16 i 172. 31.
Tak 172. 12. coś. coś jest w rzeczywistości
publicznym adresem IP, ponieważ znajduje
się poza moim prywatnym zasięgiem.
Musisz być szczególnie ostrożny,
gdy zobaczysz adres zaczynający się od 172, ponieważ musi
on znajdować się pomiędzy 172. 16 do 172. 31 ma być prywatnym
adresem IP.
Wszystkie pozostałe 172. coś adresy będą publiczne.
Następną rzeczą, o której musimy porozmawiać,
są niektóre wyspecjalizowane adresy IP i istnieją
dwie duże kategorie, które musimy omówić.
Adres Loopback i adresy APIPA.
Teraz pierwszym specjalnym adresem IP jest adres Loopback.
Jest on przypisany jako 127. 0. 0. 1.
Teraz, kiedy został on stworzony we
wczesnych dniach Internetu, projektanci
nie martwili się zbytnio o marnowanie adresów IP, ponieważ
nigdy nie przewidzieli, że będziemy używać
wielu adresów IP na całym świecie.
Więc po prostu dedykują całą gamę, która wynosi 127. 0. 0. 0/8 lub
16. 7 milionów adresów IP do wykorzystania
jako adresy Loopback hostów internetowych.
Teraz pozwala to każdemu protokołowi wyższego poziomu
na wysyłanie danych do samego hosta bez faktycznego
wychodzenia do przełącznika lub routera.
Zasadniczo tworzy to pętlę zwrotną do hosta
i testuje protokoły sieciowe.
Jest więc często używany do rozwiązywania
problemów i testowania protokołów sieciowych w danym systemie,
aby upewnić się, że sterowniki działają poprawnie.
Teraz, ze względu na sposób, w jaki standard został opracowany,
wszystko, co widzisz, zaczyna
się od 127. coś. coś. coś jest uważane
za adres Loopback.
Chociaż większość ludzi używa po prostu 127. 0. 0. 1 jako domyślny
adres Loopback.
Oznacza to pozostałe 16. 7 milionów adresów IP jest prawie zmarnowanych,
ponieważ używamy tego zakresu
jako całego zakresu Loopback, mimo
że większość z nas używa tylko tego jednego adresu IP.
Być może słyszałeś stary dowcip, którego
używają niektórzy technicy sieciowi.
Nie ma takiego miejsca jak 127. 0. 0. 1, co oznacza,
że nie ma to jak w domu, prawda?
To 127. 0. 0. 1. To lokalny host.
Teraz, jeśli chodzi o adres IP 127. 0. 0. 1, usłyszysz, że nazywa
się to albo Loopback, albo możesz usłyszeć,
jak ludzie nazywają to lokalnym hostem, tak jak zrobiłem
to wcześniej.
Teraz słowo local host będzie zawsze rozwiązywane na 127. 0. 0. 1 na każdym komputerze
w ramach lokalnych ustawień DNS.
Więc jeśli ping 127. 0. 0. 1 lub ping lokalnego hosta,
otrzymasz ten sam wynik.
Wynikiem będzie adres IP tego adresu Loopback
IP, 127. 0. 0. 1.
Drugi specjalny adres IP
jest znany jako APIPA, A-P-I-P-A.
Jest to również znane jako automatyczne prywatne adresy IP.
Adresy te są dynamicznie przypisywane
przez system operacyjny,
gdy serwer DHCP jest niedostępny, a adres IP
nie został jeszcze przypisany statycznie.
Adresy APIPA zawsze zaczynają
się od 169. 254. coś. coś.
Znajdziesz je więc w zakresie adresów
169. 254. 0. 0, aż do
169. 254. 255. 255.
Jeśli więc kiedykolwiek zobaczysz adres IP w tym zakresie,
gdy spojrzysz na adres IP urządzenia sieciowego,
oznacza to, że coś jest nie tak z procesem DHCP i urządzenie
nie otrzymuje normalnego prywatnego adresu IP z jednego
z naszych zakresów klasy A, klasy B lub klasy C.
Teraz, po uruchomieniu stacji roboczej,
będzie ona próbowała uzyskać własny adres IP
za pomocą dynamicznych adresów IP, przy użyciu protokołu DHCP.
Odbywa się to w czteroetapowym procesie znanym jako
DORA, czyli odkryj, zaoferuj, poproś i potwierdź.
Jeśli coś pójdzie
nie tak w procesie negocjacji DORA z DHCP, system po prostu
nie będzie mógł uzyskać adresu, a komputer
w końcu się zawiesi, ponieważ nie
będzie wiedział, co zrobić
i będzie próbował w kółko.
Tak więc genialni inżynierowie
z internetowej grupy zadaniowej stworzyli tę gamę APIPA.
Zasadniczo oznacza to, że jeśli stacja robocza
nie może uzyskać przydziału DHCP dla dynamicznego adresu
IP w określonym czasie, stacja
robocza po prostu wybierze własny adres z tego
specjalnego zakresu APIPA.
Zasadniczo każdy adres IP, o ile
zaczyna się od 169. 254. coś. coś.
Jeśli więc znajdziesz komputer, który
nie może połączyć się z Internetem, pierwszą
rzeczą, którą powinieneś zrobić, jest sprawdzenie jego adresu IP.
Teraz, jeśli widzisz adres
IP 169. 254. coś. coś, wiesz, że
masz problem z DHCP i musisz sprawdzić
serwer DHCP, aby upewnić się, że
działa poprawnie, a następnie
przekazuje prywatne adresy IP z przypisanych
zakresów klasy A, klasy B lub klasy C.
To tyle, jeśli chodzi o DHCP w tej chwili, ale obiecuję,
że wrócimy do DHCP później i porozmawiamy o wszystkich
tych rzeczach i o tym, jak
zapewnia te adresy IP i jak będą
one używane w sieciach.
W porządku.
Wiem, że w tym długim filmie znalazło się mnóstwo informacji.
Jeśli więc poszedłem za szybko,
proszę, obejrzyj tę lekcję drugi raz.
Istnieje wiele ważnych informacji
na temat adresowania IPv4, które po prostu trzeba znać.
Bardzo ważne jest, aby zrozumieć różne
klasy adresów IP, publiczne i prywatne adresy
IP oraz kiedy każdy z nich jest
używany, a także różne specjalne adresy
IP, takie jak Loopback, APIPA i inne.