Eğitmen: Şimdi, ağlarımız olduğunda
ve IPv4 gibi IP adreslerine dayandıklarında, cihazlarımıza
hangi adreslere sahip olacaklarını
nasıl söyleyeceğiz?
Aslında kullanabileceğimiz iki farklı yöntem var.
Bunlardan biri manuel veya statik olarak atamak,
diğeri ise dinamik olarak atamaktır.
Şimdi, statik bir atama kullandığımda,
bu gerçekten basit bir işlemdir.
Bir teknisyen olarak,
ana bilgisayarın IP adresini, alt ağ maskesini, varsayılan
ağ geçidini ve DNS sunucusunu manuel olarak yazacağım.
Ancak bu zaman alıcı ve hataya açık olabilir.
Örneğin, ağ üzerinde 20 cihazım olduğunu varsayalım.
Şimdi gidip bu dört bilgiyi
her cihaz için bir kez olmak üzere 20 farklı kez
atamam gerekecek, Bu da
bilgi girmem gereken 80 yer demek.
Bu, insan hatası için çok fazla şans olduğu anlamına gelir çünkü
bu sayıların yanlış yazılması çok kolaydır.
Ve eğer bir tanesini yanlış yazarsanız,
yanlış bilgileri yanlış cihazlara
atamış olursunuz.
Ya da birden fazla cihazda aynı bilgilere sahip olabilirsiniz ve
bu da iki cihaz arasında sorunlara
veya çakışmalara neden olur.
Bu nedenle, büyük kurumsal ağlar üzerinde çalışmaya başladığınızda,
tüm cihazlarınız için IP adreslerinin statik olarak
atanması çok pratik olmaz.
Geçmişte yönettiğim bazı ağlarımızda
500 istemci, 1.000 istemci, 5.000 istemci,
10.000 istemci, yüz bin istemci ve hatta büyük ölçekli
bir internette 1 milyon istemci bilgisayar
vardı.
Dolayısıyla, bunların hepsini statik olarak
atamak ve tüm bu farklı IP adreslerini takip etmek,
dünyanın her yerinde bulunan büyük
bir ekip için tam zamanlı bir iş haline gelecektir, çünkü
bu büyük internet altı kıtaya yayılmıştır.
Bu çok fazla zaman, para, emek ve kaynak
israfı olacaktır.
Bunun yerine IP adreslerinin dinamik tahsisini
kullanarak bu süreci basitleştiriyoruz.
Bu dinamik atama olarak bilinir.
Bunu yaparak, IP'lerimizi ağa katıldıklarında
tüm ağ istemcilerimize atamak için daha hızlı, daha kolay
ve daha az kafa karıştırıcı bir yönteme sahip oluruz.
Büyük veya küçük ağlar için, dinamik
IP adresleme kullanmak genellikle
en iyi seçeneğiniz olacaktır.
Evinizde, farkında olsanız da olmasanız da,
muhtemelen dinamik IP adresleme kullanıyorsunuzdur.
Yeni bir akıllı telefon veya tablet ya da dizüstü bilgisayar
veya masaüstü bilgisayar satın aldığınızda,
onu kutusundan çıkardınız, çalıştırdınız ve ardından
kablosuz ağınıza bağlandınız ve çevrimiçi
olup web'de gezinebildiniz, değil mi?
Herhangi bir çılgın konfigürasyon yapmak zorunda değildiniz.
Bu durumda, yeni cihazınıza bir IP adresi, bir konu
maskesi, bir varsayılan ağ geçidi veya kullanması için
bir DNS sunucusu atamadınız.
Bunun yerine, ağınızın DHCP sunucusu tüm bunları
sizin istemenize bile gerek kalmadan
sizin için otomatik olarak yapar.
Bunun nedeni, kablolu modeminiz,
fiber modeminiz veya kablosuz erişim
noktanız gibi çoğu küçük ofis ve ev ofis ağ cihazının zaten sizin için
çalışan bir DHCP sunucusuna sahip olması ve varsayılan
olarak açık olmasıdır.
Cihaza sadece hangi ağa katılacağını söylersiniz
ve yönlendiriciniz DHCP'yi kullanarak
ağ istemcinizin kullanabilmesi için
dinamik bir IP adresi dağıtır.
Peki tam olarak yapılandırılmış bir istemcinin
bu dört bileşeni nelerdir?
Bunu birkaç kez gönderdim ve ister
statik ister dinamik atama kullanıyor
olun, yine de aynı dört bileşeni kullanmanız gerekir;
bunlar bir IP adresi, bir alt ağ maskesi, genellikle yönlendiricinizin
IP'si olan varsayılan bir ağ geçidi
ve DNS ya da WINS için bir sunucudur.
Şimdi, DNS Alan Adı Sistemidir.
DNS, bilgisayarınızın bağlanabilmesi için bir web
sitesi tarafından kullanılan
alan adlarını sunucusunun IP adresine dönüştürmek
için kullanılacaktır.
Şimdi, DNS'i kendi videosunda daha fazla ele alacağız çünkü
bu konuda bilmeniz gereken çok şey var, ancak
şimdilik DNS'in aslında bir telefon rehberinin İnternet
versiyonu olduğunu, bir adı arayabileceğimizi ve doğrudan
bağlanmak için bir numara
alabileceğimizi anlayın.
Şimdi, isimlerden numaralara ve numaralardan
isimlere, DNS'in tüm olayı budur.
Örneğin, diontraining'e gittiğinizde. com'a bağlandığınızda, sunucuma
bağlanıp web sayfalarımıza veya videolarımıza
erişebilmeniz için sunucumun IP adresinin ne olduğunu
belirlemek üzere arka
planda DNS kullanacaksınız.
DNS iş başında.
Öte yandan WINS, W-I-N-S, bir yerel alan
ağı içinde kullanılır.
Özellikle, WINS Windows etki alanlarında kullanılır
ve Windows İnternet İsim Hizmeti olarak bilinir.
Windows'un bir TCP/IP ağındaki
NetBIOS adlarını tanımlamasını ve bu NetBIOS adlarını IP adreslerine
dönüştürmesini sağlamak için kullanılır.
Temel olarak WINS DNS gibidir, ancak
yalnızca Windows etki alanı ortamında çalışır.
Dolayısıyla, bir Windows etki alanı içindeki
posta sunucuma bağlanmak istersem,
biliyorsam IP adresini yazabilirim ya da sunucunun
adını, posta kutusu gibi bir şey ya da her ne isim
verdiysem onu yazabilirim.
Şimdi, her bir istemci için kritik adresleme
bilgilerinin dinamik atamasını yapma zamanı geldiğinde, bunu
yapmak için dört farklı yöntem kullanabiliriz.
Buna BOOTP, DHCP, APIPA ve ZeroConfig dahildir.
BOOTP bu dört seçenek arasında açık
ara en eski ve en az kullanılanıdır.
BOOTP veya Bootstrap Protokolü, ilk olarak
1985 yılında disksiz Unix iş istasyonlarında kullanılmak
üzere tanıtılmıştır, çünkü IP adres bilgilerini dinamik
olarak atayabilir ve ardından
iş istasyonunun önyükleme görüntüsünün bir kopyasını
ağ üzerinden yüklemesine izin verebilir.
Şimdi, BOOTP IP'lerin ve MAC adreslerinin statik bir veritabanını kullanıyordu.
Yani aslında bir istemci BOOTP sürecini başlatmak
için ağa bağlandığında, veritabanında
Mac adresini bulacak ve ardından eşleşen uygun
IP adresini atama olarak talep eden istemciye
geri gönderecektir.
Bu istediğimiz kadar dinamik değildi,
bu nedenle 1993'te BOOTP'nin yerini almak üzere DHCP olarak bilinen daha yeni
ve güncellenmiş bir protokol tanıtıldı.
Şimdi DHCP veya Dinamik Ana Bilgisayar Yapılandırma Protokolü, atanmış
bir kapsama veya adres havuzuna dayalı
olarak bir IP'nin atanmasına izin verecek ve ayrıca içinde
çok sayıda başka seçeneği yapılandırmamıza
olanak sağlayacaktır.
Şimdi, DHCP kapsamımı yapılandırmama izin verdiği
için, DHCP sunucuma şöyle bir şey söyleyebilirim:
hey, sadece 192'den başlayan adresleri dağıtmanı
istiyorum. 168. 1. 100'den 192'ye
kadar. 168. 1. 200.
Bu da size artık otomatik olarak atanabilecek
yaklaşık yüz müşteri verir.
Birisi ağa her bağlandığında, DHDP
bu aralıktaki IP'lerden birini gönderecek ve bir istemciye
kiralama olarak bilinen belirli
bir süre için atayacaktır.
Şimdi, her IP bu havuzdan belirli bir süre için engellenebilir.
Ve bu kiralama süresi dolduğunda,
DHCP sunucusu bu adresi geri çekecektir.
Bu aslında bizim için bir soruna yol açmıyor çünkü bilgisayarınız
herhangi bir zamanda "Hey, ben hala
bu adresi kullanıyorum.
Bunu alamazsın. Bu durumda DHCP sunucusu
"Tamam, sende kalabilir" der ve kira
kontratını yenileyerek başka
bir dönem için yeniden atama yapar.
Tıpkı kütüphaneden bir kitap almak gibi.
Yani kitabı okumayı yarıladınız ve
yarın teslim etmeniz gerekiyor,
kütüphaneye geri götürüp yeniden ödünç alabilirsiniz.
DHCP ve dinamik adresler ile aynı kavramdır.
Şimdi, kiralama süresi dolduğunda ve
artık müşteri tarafından ihtiyaç duyulmadığında,
kapsama veya havuza geri gönderilecek ve başka bir müşteriye
verilmeye hazır olacaktır.
Esasen, her istemci ataması sırasında bu IP'yi
ödünç alabilir ve daha
sonra işi bittiğinde iade edebilir.
Şimdi, bu IP yönetimi bizim
adımıza DHCP sunucusu tarafından gerçekleştirilecek ve zaman
içinde atanan ve iade edilen tüm bu IP'leri
yönetmek için kullanılacaktır.
Bu harika çünkü kendimiz kontrol etmek veya hepsini manuel
olarak takip etmek zorunda kalmıyoruz.
Bunun yerine, istediğimiz zaman içine girip günlüklere bakma ve "Hey,
192 numaralı IP'yi kim
kullanıyordu? 168. 1. 132 9 Eylül saat
15:00'te mi? Ve sonra DHCP'nin IP adresi
yönetimini ve günlüklerini
kullanarak bunu anlayabiliriz.
Bu da bize kimin ne yaptığını bulmanın
tüm faydalarını sağlarken,
bu IP adreslerini dağıtmanın yönetimini ve gözetimini
yapmak zorunda kalmamamızı sağlar.
DHCP ile ilgili bir diğer harika şey de müşterilerimize
iletişim kurmaları için gereken tüm bu farklı değişkenleri
sunmasıdır.
Bu, atanmakta olan dinamik IP adresinin yanı sıra
alt ağ maskesi, varsayılan ağ geçidi ve DNS sunucusunu
içerir.
Ve eğer bir WINS sunucusu kullanıyorsanız,
bunu DHCP aracılığıyla da gönderebilirsiniz.
Tüm bunlar, yeni bir
istemci ağa her bağlandığında otomatik olarak
DHCP protokolü kullanılarak yapılabilir.
Evet, bu dört yapılandırma seçeneğini birkaç kez tekrarladığımı
biliyorum ve bunun ne anlama geldiğini
biliyor musunuz?
Bu, bu bilginin gerçekten önemli olduğu anlamına gelir.
Bu nedenle, DHCP'nin istemcilerinize sağladığı bu dört yapılandırma
öğesini bilmeniz ve test günü için bunları aklınızda
tutmanız yeterlidir.
Unutmayın, bu IP adresi, alt ağ maskesi, ağ
geçidi ve DNS sunucusunun IP'sidir.
WINS sunucusu, gönderilebilen veya gönderilemeyen
isteğe bağlı bir bileşendir.
Pekala, ayrı bir videoda DHCP hakkında çok daha
fazla konuşacağız, ancak
şimdilik DHCP'nin BOOTP'nin ılımlı bir uygulaması
olduğunu ve modern ağlarımızda bir istemcinin bir
ağ üzerinde iletişim kurması için IP adresini ve diğer
gerekli verileri otomatik olarak atayabilmek için
yaygın olarak kullanıldığını
hatırlamanız gerekir.
Şimdi, otomatik ya da dinamik adresleme yapabilmemizin
üçüncü yolu APIPA, A-P-I-P-A ya da Otomatik Özel
İnternet Protokolü Adreslemesi kullanmaktır.
Temel olarak, herhangi bir nedenle DHCP atama işlemini
tamamlayamazsa veya tükendiğiniz
için istemciye vermeniz için bir adres
bulamazsa, bunun yerine
APIPA kullanılacaktır.
Bu tür bir şey, ağ sorunları veya bunun
gibi başka bir şey nedeniyle istemcinin DHCP
sunucusuna ulaşamadığı bir sorun varsa meydana gelebilir.
Şimdi bu durumlarda,
istemci kendi kendine atanan bir adres olan APIPA
adresinde kendini imzalayacaktır.
Şimdi varsayılan olarak, bir Window Server iş istasyonunda,
Alternatif Yapılandırma sekmesi altındaki TCP/IP özellikleri
altında APIPA'nın varsayılan olarak seçili
olduğunu göreceksiniz.
Şimdi, bu Windows makinesinin
kendisine 169'dan rastgele bir adres
atamasını sağlar. 254 nokta bir şey nokta bir şey kapsamı
bir DHCP sunucusuna ulaşamazsa veya onunla
iletişim kuramazsa ve anlaşma sürecini tamamlayamazsa.
Şimdi, APIPA bir DHCP sunucusuna ihtiyaç duymadan bir yerel
alan ağının hızlı bir şekilde yapılandırılmasına
izin vermek için tasarlanmıştır.
Örneğin, 10 istemci alırsam ve
hepsini DHCP sunucusu olmayan bir anahtara bağlarsam,
bu 10 istemci varsayılan olarak
169 olan APIPA aralığından kendi IP adreslerini
alacaktır. 254 nokta bir şey nokta bir şey.
Yine, B sınıfı bir adres olduğu için,
hepsi aynı yerel alan
ağında olacağından bu tamamen iyidir.
Yani bu 10 makineyle bu yerel alan ağında "Doom"
oynamak isteseydim, sorun olmazdı.
Hepsi birbirini bulacak
ve APIPA adreslerine göre hiçbir sorun olmadan
konuşacaklardır.
Şimdi, ortaya çıkacak tek sorun bunların
özel IP adresleri olmasıdır.
Bu yüzden yerel alan ağımızın dışına yönlendirilemezler.
Bu nedenle, yerel olarak iletişim kurmamız gerekirse,
bunu bir anahtar kullanarak yapabiliriz ve her şey yolunda gider.
Ancak yönlendirici ile aynı ağa sahip olmadığımız
için internete ulaşamayacağız çünkü yönlendiricinin
APIPA adresi değil geçerli bir IP adresi
vardı.
Dolayısıyla, oluşturduğumuz
bu yerel ağdan çıkmak için varsayılan bir ağ geçidimiz yok.
Şimdi, istemcilerinize bir APIPA adresi
atadığınızda karşılaşacağınız en büyük zorluk
budur, çünkü yerel alan
ağı dışında veya IP adresi olmayan
diğer cihazlarla iletişim kuramazlar.
Eğer 169 ile başlayan
bir bilgisayarınız varsa. 254 nokta bir şey nokta bir şey ve neden
internete bağlanmadığını
anlayamıyorsanız, işte bu sizin
nedeniniz.
Bu bir APIPA adresidir ve
APIPA adresleri yönlendiriciden dışarı çıkamaz.
Dolayısıyla APIPA adresleri internete bağlanmanıza
izin vermeyecektir.
Bir IP adresini yapılandırmak için son dinamik yöntemimiz
ZeroConfig veya Sıfır Yapılandırma olarak bilinir.
Şimdi, ZeroConfig APIPA'ya dayanan daha
yeni bir teknolojidir.
Size APIPA ile aynı özelliklerin yanı sıra bazı yeni özellikler
de sağlayabilir.
Örneğin, ZeroConfig aslında bir istemciye
IPv4 bağlantı yerel adresi atayabilir.
Bu, tıpkı APIPA gibi yerel bir alt ağda
kullanılan yönlendirilemez bir IP biçimidir.
Ancak en büyük fark, ZeroConfig ile bu istemcinin
artık mDNS veya Multicast Domain
Name Service olarak bilinen bir şeyi kullanarak
DNS'e ihtiyaç duymadan bilgisayar
adlarını IP adreslerine çözümleme yeteneğine
sahip olabilmesidir.
Ayrıca, ZeroConfig bir ağ üzerinde hizmet keşfi
gerçekleştirebilir, böylece hangi şeylerin
bağlı ve kullanıma hazır olduğunu öğrenebilir.
Yani bir yazıcı, tarayıcı ya da paylaşımlı dosya sistemi varsa,
ZeroConfig'i kullanarak bunları bulabilirsiniz.
Son yıllarda ZeroConfig'in birçok farklı
uygulaması oldu ve uygulamaya ve kullandığınız
ürün serisine bağlı olarak
farklı şeyler olarak adlandırıldı.
Örneğin, Apple ürünlerinde ZeroConfig
aslında Bonjour olarak adlandırılır ve çoğunlukla
yerel alan ağındaki diğer istemcilerin
ve cihazların hizmet keşfi için kullanılır.
Microsoft Windows'ta buna LLMNR, yani Link-Local Multicast
Name Resolution deniyor.
Ve ağ bağlantısı sağlamanın yanı sıra isim çözümlemesi
ve hizmet keşfi sağlamak için APIPA'nın bir
uzantısı olarak buna güvenecektir.
-: Şimdi, eğer Linux kullanıyorsanız,
ZeroConfig genellikle SystemD veya sistem daemon hizmeti,
özellikle de systemd-resolved
arka plan hizmeti kullanılarak uygulanır.
Unutmayın, IP adresi atamanın pek çok
farklı yolu vardır.
Bunu statik atama olarak bilinen manuel olarak veya
dinamik atama olarak bilinen otomatik olarak yapabilirsiniz.
Dinamik bir atama kullanıyorsanız,
bunu BOOTP, DHCP, APIPA veya ZeroConfig
olmak üzere dört yöntemden biriyle yapabilirsiniz.
Gerçekten, her şey müşterilerinizin ve ağınızın ihtiyaçlarına
bağlıdır.