Instructeur: In het begin moesten we handmatig
een IP-adres geven aan elke machine op ons netwerk, wat niet echt
een groot probleem is in je huis waar je misschien
drie of vier machines hebt.
Maar in de grote netwerken waar ik aan heb
gewerkt, hebben we honderden, duizenden
of honderdduizenden computers en servers.
Dat zijn heel wat arbeidsuren die alleen al moeten worden
besteed aan het configureren van al deze apparaten.
Dus iemand was heel slim en creëerde
een geautomatiseerde manier om dit te doen, bekend als DHCP.
DHCP is uitgevonden om ons te helpen met deze enorme taak om
al deze servers en werkstations te configureren.
Nu kan DHCP ook helpen om configuratiefouten te elimineren, want
wanneer iemand een IP-adres invoert in het apparaat
van een eindgebruiker, is er een kans
op een menselijke fout waarbij ze er met een vingervlugge
vinger het verkeerde adres intypen.
Het kan ook erg moeilijk zijn om een goede
lijst bij te houden van elk IP-adres dat elke computer binnen
je netwerk gebruikt.
Vaak krijg je IP-conflicten door per ongeluk
hetzelfde IP toe te wijzen aan meerdere machines
binnen hetzelfde netwerk.
Met DHCP gebeurt dit allemaal niet omdat elk
apparaat automatisch een IP toegewezen
krijgt van een scope.
Nu is een scope gewoon een lijst van geldige IP-adressen
die beschikbaar zijn voor toewijzing of lease aan een computer
of een eindpunt op een bepaald subnet.
In mijn thuisnetwerk heb ik bijvoorbeeld
254 IP's beschikbaar voor apparaten in mijn bereik.
Dus wanneer een computer zich bij mijn thuisnetwerk aansluit, kiest de DHCP-server automatisch een
van deze ongebruikte IP's uit de scope 192.
168. 1. 2
helemaal tot 192. 168. 1. 254.
En dan geeft het dat IP-adres aan dat apparaat om te gebruiken.
Dit staat bekend als een leaseovereenkomst.
Als netwerkbeheerder kun je je
DHCP-server vertellen welke IP-adressen moeten worden gebruikt
in je bereik en je kunt zelfs een
aantal van die IP's reserveren die je niet wilt uitdelen
als onderdeel van wat bekend staat als een uitgesloten
bereik binnen je bereik.
In mijn thuisnetwerk heb ik bijvoorbeeld
een paar IP-adressen die zijn uitgesloten
van mijn DHCP-bereik.
Dit zijn IP-adressen in het bereik van 192. 168. 1. 2 tot 192.
168. 1. 10.
Deze IP-adressen zijn al handmatig door
mij toegewezen aan sommige dingen in mijn netwerk, zoals
mijn printer, mijn netwerkbestandsserver
en andere dingen waarvoor
ik altijd hetzelfde IP-adres wil hebben.
Een andere manier om dit te doen in plaats
van deze IP's statisch toe te wijzen is door gebruik
te maken van iets dat bekend staat als een DHCP-reservering.
Dit wordt vaak gebruikt in grote netwerken.
Met een DHCP-reservering kun je uitsluiten dat sommige
van deze IP-adressen worden uitgedeeld aan apparaten, tenzij
ze aan bepaalde voorwaarden voldoen.
Ik kan bijvoorbeeld een DHCP-reservering instellen
voor mijn printer op basis van zijn MAC-adres.
Op die manier ziet de DHCP-server dat mijn printer
zich bij het netwerk aansluit, controleert het MAC-adres en wijst
vervolgens elke keer exact hetzelfde IP-adres
toe aan die printer, omdat het is opgenomen
als een gereserveerd adres binnen het
DHCP-bereik.
Dit is een geweldige manier om dingen
te doen wanneer u een groot netwerk
geeft in plaats van elk eindpuntapparaat handmatig te moeten configureren
met een specifiek IP-adres.
Dit laat je DHCP server het voor je doen, waarbij je
in wezen elke keer een statisch adres geeft, maar gebruik
maakt van deze automatische configuratie.
Dus met DHCP kunnen we het proces van het configureren van al onze
apparaten automatiseren wanneer ze online komen.
Wanneer het apparaat zich bij ons netwerk
aansluit, zal het onze DHCP server benaderen en een
zogenaamde ontdekking uitvoeren.
Het zal zeggen, hé, DHCP server, ik
moet een IP adres ontdekken.
Dit betekent dat er een aan mij moet worden toegewezen.
De DHCP-server zegt dan:
"Oké, vind je dit adres goed?
En het biedt een adres van de scope.
Dit staat bekend als de offertefase.
Dan zegt de computer: "Ja, ik vind dat adres leuk.
Ik verzoek om het te nemen.
En dat is de DHCP aanvraagfase, die
onze derde stap in dit proces wordt.
Tenslotte gaat onze DHCP-server bevestigen
dat het IP nu wordt gebruikt door deze client
door een zogenaamde bevestiging te sturen en te
zeggen, oké, dat is jouw adres en
je kunt het voor deze tijd lenen.
Dit staat bekend als een DHCP lease.
Wanneer we dit in onze thuisnetwerken bekijken,
is de standaard leasetijd meestal ongeveer 24 uur.
Voor een bedrijfsnetwerk
kan je echter kiezen voor een langere leaseperiode,
bijvoorbeeld zeven dagen of 30 dagen, afhankelijk
van je gebruik.
In de wereld van cyberbeveiliging
maken apparaten die constant van IP veranderen het moeilijker
voor ons om op te sporen wanneer er iets ergs gebeurt.
In grotere netwerken hebben we dus de neiging om een langere leasetijd te gebruiken.
Hoe ga je deze vier stappen van DHCP onthouden?
Ik heb hier een geheugensteuntje voor.
Ik denk graag aan Dora the Explorer.
Dora is D-O-R-A en dat is ontdekken,
aanbieden, vragen en erkennen.
Dit zijn de vier stappen voor het configureren
van een apparaat op een netwerk met DHCP.
Wanneer het apparaat een configuratie
krijgt van onze DHCP-server,
krijgt het echter niet alleen dat IP-adres.
In plaats daarvan krijgt het vier belangrijke stukjes informatie.
Dit is het IP-adres, het subnetmasker, de standaard
gateway, wat het IP-adres van onze router is, en het
IP-adres van de DNS-server zodat je client
weet hoe hij een DNS-naam moet opzoeken.
Zodra je client deze vier stukjes informatie
heeft geconfigureerd, kan hij online gaan, je netwerk
verlaten en het internet op omdat hij nu weet waar
hij zich op het netwerk bevindt met zijn IP-adres,
waar de router zich bevindt
met dat gateway-adres en hoe hij de domeinnamen
moet omzetten naar IP-adressen met behulp van het IP-adres
van die DNS-server.
Nu heb ik al gezegd dat we DHCP gebruiken om dynamisch
de configuratie toe te wijzen die onze apparaten
nodig hebben om online te gaan, maar
we kunnen dit ook handmatig doen, wat bekend staat
als een statische toewijzing.
Als we het dynamisch doen, laten
we DHCP servers de configuratie voor ons doen, maar je kunt
de configuratie ook statisch toewijzen als je
alle vier de stukjes informatie aan je client
apparaat geeft.
Nogmaals, in de meeste grote netwerken
wil je de informatie niet statisch toewijzen.
Maar in plaats daarvan wil
je een DHCP-reservering gebruiken.
Maar in je thuisnetwerk of een klein netwerk wil
je misschien dingen statisch configureren.
Als je nu een apparaat statisch moet configureren,
controleer dan dubbel alles wat je hebt ingevoerd
voor alle vier de stukjes informatie: het
IP-adres, het subnetmasker, de standaard gateway en het
IP van de DNS-server.
Als je een apparaat met connectiviteitsproblemen
aan het oplossen bent, moet je controleren
of het statisch geconfigureerd is.
En als dat zo was, moet je controleren of het IP-adres
en het subnetmasker correct zijn geconfigureerd,
omdat dit vaak de bron van je problemen is.
Dus op dit punt hebben we het gehad over dynamische toewijzing
en statische toewijzing.
Wat gebeurt er als we een dynamische
toewijzing gebruiken en een apparaat de DHCP-server niet kan
bereiken of geen goede configuratie ontvangt?
Wat moet dat apparaat doen? Moet ik het gewoon blijven vragen?
Nou, nee, want dan blijft het voor altijd
hangen.
In plaats daarvan hebben we dus een alternatieve configuratie nodig.
Wanneer je DHCP configureert, als DHCP niet succesvol is en het niet in staat is om zijn
weg door het DORA proces te onderhandelen
om wat voor reden dan ook, zal het standaard de alternatieve
configuratie gebruiken die is ingesteld door de
systeembeheerder in het besturingssysteem.
Standaard wordt dit ingesteld
om een zogenaamd APIPA-adres te gebruiken, A-P-I-P-A,
wat een automatisch privé IP-adres is.
Als netwerkbeheerder of systeembeheerder kun je het
apparaat ook zo instellen dat
het terugvalt op een bekend goed statisch IP-adres
als alternatieve configuratie, als je dat liever hebt.
Als je nu je DHCP-server configureert,
kun je onder andere je bereikopties configureren.
Hiermee kun je een heleboel verschillende dingen configureren,
maar de meest voorkomende zijn het subnetmasker
dat zal worden toegepast op alle apparaten
die die configuratie aanvragen, de
standaardrouter of gateway die deze apparaten moeten gebruiken
en de DNS-server om de IP-adresconfiguratie
voor deze apparaten op te nemen, evenals de leasetijd voor het
IP-adres.
Zoals je kunt zien,
hebben we al deze dingen al besproken in deze les, maar ik
wilde dit naar voren brengen
zodat je weet dat je ze kunt wijzigen en configureren
als onderdeel van je bereikopties in je DHCP-server.