Docent: In deze les
gaan we het hebben over het belang van load balancers.
Nu worden load balancers,
die ook bekend staan als een content switch,
gebruikt om de inkomende verzoeken te verdelen
over een aantal servers binnen
een servervorm of een cloud-infrastructuur.
Als je een grote website of service beheert,
kun je dat niet allemaal op één server doen.
Ik heb op dit moment bijvoorbeeld enkele honderdduizenden
studenten die mijn
cursussen volgen en mijn video's bekijken.
Op geen enkele manier kan een enkele server zoveel belasting aan.
Dus moeten we het verspreiden over
een heleboel verschillende servers
over de hele wereld.
Maar als een student mijn website wil bezoeken, hoeft
hij geen specifieke server te kiezen.
In plaats daarvan gaan ze gewoon naar diontraining. com en onze loadbalancer
en contentswitch leiden dat verzoek om
naar de eerstvolgende beschikbare server om het
te kunnen verwerken.
We hebben zelfs tonnen verschillende servers
over de hele wereld om al die
verschillende verzoeken af te handelen.
Hetzelfde gebeurt met Netflix of
Hulu of Facebook of Amazon, maar dan
op veel grotere schaal.
Al deze grote websites moeten een load balancer gebruiken,
anders zou een enkele server simpelweg
crashen onder de belasting en zouden ze
lijden onder een zelfopgelegde
Denial of Service aanval vanwege de populariteit
van hun website.
Een loadbalancer werkt in wezen als een
verkeersagent door voor
je servers te gaan zitten en het verzoek
van de klant te routeren naar de servers die op dat
moment het meest beschikbaar zijn om aan dat verzoek
te voldoen.
Dit maximaliseert de snelheid om te reageren op de gebruiker
en het maakt efficiënter gebruik
van al uw bestaande capaciteit voor uw servers voor
al uw gebruikersverzoeken.
De reden waarom een loadbalancer zo belangrijk is,
is dat het een van de belangrijkste dingen is die
we kunnen doen om ons te verdedigen tegen een Denial of Service-aanval
of een Distributed Denial of Service-aanval.
Wat is een Denial of Service-aanval?
Bij een Denial of Service-aanval worden
de systemen van het slachtoffer voortdurend overspoeld
met verzoeken om diensten, waardoor
het systeem geheugen tekort komt en uiteindelijk
crasht.
De meeste moderne systemen kunnen
echter niet door een enkele machine neergehaald worden.
In plaats daarvan gebruiken aanvallers een DDoS of Distributed
Denial of Service-aanval.
Bij een Distributed Denial of Service aanval,
in plaats van een enkele aanvaller die zich richt op een
server, zijn er honderden of zelfs duizenden machines
die tegelijkertijd die aanval uitvoeren op de server, om deze
offline te krijgen.
In maart 2018 werd GitHub bijvoorbeeld getroffen
door de grootste DDoS tot nu toe, waarbij tienduizenden
unieke eindpunten een gecoördineerde aanval
uitvoerden om die server te treffen
met een piek in het verkeer die 1,5 miljard
euro bedroeg. 35 terabit per seconde.
Hierdoor was de site slechts vijf minuten offline.
Maar de echte vraag is, hoe kunnen we
een van deze aanvallen overleven en voorkomen
dat het de servers van onze organisatie platlegt?
We hoeven alleen maar naar Amazon te kijken
voor een aantal van de best practices.
In februari 2020 werd Amazon namelijk
getroffen door de grootste DDoS tot nu toe, zelfs
groter dan GitHub.
En er was een gecoördineerde
aanval om die server te raken met een piek
in het verkeer van 2. 3 terabit per seconde, maar dankzij
de goede beveiligingsarchitectuur die ze hebben en hun
vermogen om bronnen op te schalen om
die aanval uit te voeren, hadden
ze geen last van downtime tijdens de aanval, ook
al was deze 70% groter dan de aanval die GitHub
neerhaalde.
De eerste techniek die ze gebruikten
staat bekend als blackholing of sinkholing.
Dit is een techniek die
alle aanvallende IP adressen identificeert
en al hun verkeer omleidt naar
een niet-bestaande server via een null interface, waardoor
de aanval effectief gestopt wordt.
Helaas kunnen de aanvallers altijd naar een nieuw IP verhuizen
en de aanval opnieuw starten.
Dus het zal een DDoS niet voor altijd voorkomen,
maar het zal je wat tijd geven terwijl
je aan andere mitigaties werkt.
IPS'en, of Intrusion Prevention Systems, kunnen ook worden
gebruikt om Denial of Service-aanvallen
te identificeren en erop te reageren.
Dit werkt misschien goed voor kleinschalige
aanvallen op je netwerk,
maar het heeft niet genoeg verwerkingskracht om een echt
grootschalige aanval aan te kunnen, zoals
de aanval waar Amazon het doelwit van was.
Een van de meest effectieve methoden
is het gebruik van elastische cloudinfrastructuur,
omdat je daarmee naar behoefte kunt opschalen, zodat je de aanval
kunt overleven.
Het probleem met deze strategie is echter
dat de meeste serviceproviders je
kosten in rekening brengen op basis van de capaciteit
en resources die je gebruikt.
Dus als je opschaalt, zorgt dit ervoor
dat we een veel grotere rekening krijgen van onze
cloud service provider en dit kan
iets zijn waar we geen rendement
op investering voor krijgen, omdat al dat verkeer
geen inkomsten genereerde voor onze organisatie, het
was allemaal gewoon onderdeel
van de aanval.
Dat gezegd hebbende, je blijft tenminste online om je betalende
klanten van dienst te zijn.
Het is dus maar de vraag of je het je kunt
veroorloven om het langer vol te houden
dan de DDoS-aanval kan doorgaan.