Instruktor: Podczas gdy routery mogą korzystać z list kontroli
dostępu, aby zapewnić pewną ochronę filtrowania w naszych sieciach,
to tak naprawdę jest to dedykowane urządzenie znane jako firewall, które doskonale
radzi sobie z korzystaniem z list kontroli dostępu.
Listy kontroli dostępu są bardzo ważne, abyśmy mogli
zabezpieczyć nasze sieci przed
niepożądanym ruchem.
Duża część instrukcji zezwoleń
i odmów, które wykorzystujemy w naszych listach ACL, opiera
się na numerach portów, ponieważ są one bezpośrednio skorelowane
z aplikacją lub usługą, na którą chcemy zezwolić lub którą
chcemy zablokować.
Listy kontroli dostępu (ACL) to zestawy reguł umieszczane
na zaporach sieciowych, routerach i innych urządzeniach
infrastruktury sieciowej, które zezwalają lub dopuszczają
ruch przez określony interfejs.
Te zestawy reguł będą kontrolować
przepływ ruchu do lub z naszych sieci.
Teraz, aby skonfigurować listę kontroli dostępu na naszych zaporach
ogniowych, będziemy używać interfejsu internetowego
lub tekstowego interfejsu wiersza poleceń.
Podczas konfigurowania tych list
ACL należy pamiętać, że kolejność, w
jakiej są one wymienione, określa kolejność
działań podejmowanych w odniesieniu do określonego ruchu.
Akcje są zawsze wykonywane odgórnie wewnątrz
listy kontroli dostępu.
Ruch jest porównywany z pierwszą regułą, a
jeśli spełnia warunki akcji, która ma zostać
zastosowana, zostanie ona wykonana i żadne
inne listy ACL nie będą sprawdzane.
Z tego powodu nasze
najbardziej szczegółowe zasady powinny
zawsze znajdować się na
górze listy, a bardziej ogólne zasady na dole.
Teraz routery mogą zapewnić podstawowe bezpieczeństwo
przy użyciu tych list kontroli dostępu i reguł filtrowania.
Ale tak naprawdę to nasze zapory sieciowe są
najczęściej używane do
zabezpieczania sieci oraz masowego blokowania i zezwalania.
Zapory sieciowe mogą być urządzeniami sprzętowymi
lub specjalistycznym oprogramowaniem instalowanym na kliencie lub
serwerze w celu pełnienia tej funkcji.
Podstawową rolą zapory sieciowej jest sprawdzanie
i kontrolowanie ruchu próbującego
wejść lub wyjść z granicy sieci.
Istnieje wiele różnych typów zapór
sieciowych, w tym filtrujące pakiety, stanowe, proxy,
dynamiczne filtrowanie pakietów i zapory proxy jądra.
Każdy typ zapory sieciowej koncentruje się na mniej
lub bardziej dokładnej kontroli ruchu.
Podobnie jak w przypadku wszystkiego, co dotyczy bezpieczeństwa sieci,
będzie istniał kompromis w zakresie wydajności w zależności od tego,
jak głęboką inspekcję przeprowadzimy.
Jeśli firewall przeprowadza bardziej dogłębną inspekcję,
urządzenie może osiągnąć tak wysoką przepustowość,
ponieważ przejście przez każdą z tych reguł ACL i sprawdzenie
każdego z tych pakietów zajmie więcej czasu.
Może to negatywnie wpłynąć na wydajność naszej
sieci i zwiększyć jej opóźnienia.
Teraz, ponieważ zapory sieciowe są tak integralnymi urządzeniami
zabezpieczającymi nasze sieci, są one stale rozwijane,
aby zapewnić nam lepsze funkcje i większe bezpieczeństwo.
Należy zauważyć, że wiele organizacji
migruje w kierunku
zapory Unified Threat Management (UTM).
Urządzenia Unified Threat Management zapewniają możliwość
wykonywania wielu funkcji bezpieczeństwa w ramach
jednego urządzenia lub urządzenia sieciowego.
Urządzenia te obejmują funkcjonalność wielu
wyspecjalizowanych urządzeń, takich jak sieciowe zapory ogniowe,
sieciowe systemy zapobiegania włamaniom, bramy antywirusowe
i antyspamowe, koncentracja wirtualnej sieci prywatnej, filtrowanie
treści, równoważenie obciążenia i zapobieganie utracie danych, a wszystko
to w ramach jednego urządzenia sieciowego.
Te urządzenia Unified Threat Management
mają również wiele zalet, takich
jak zmniejszenie liczby urządzeń, których
technicy muszą się nauczyć, obsługiwać i konserwować.
Może to pomóc obniżyć całkowity
koszt zapewnienia tych zabezpieczeń,
ale nadal będą tu pewne wady.
Największą wadą
urządzeń UTM jest to, że stanowią one pojedynczy punkt awarii.
Jeśli na przykład urządzenie ulegnie awarii,
nie stracimy już tylko firewalla.
Teraz tracimy naszą zaporę ogniową, nasz program antywirusowy,
nasz system zapobiegania włamaniom i tym podobne rzeczy.
Cały nasz stos zabezpieczeń może być zawarty
w tym jednym urządzeniu, co oznacza, że jeśli je stracimy,
stracimy cały nasz stos zabezpieczeń.
Tak więc nasza organizacja musi rozważyć
zarówno zalety, jak i wady Unified Threat Management
przed podjęciem decyzji o wdrożeniu go w naszej
architekturze.
Niektóre zalety korzystania z UTM obejmują niższe koszty początkowe,
konserwacji i zużycia energii.
Ponieważ wszystkie te funkcje znajdują
się w jednym urządzeniu montowanym w stelażu.
Będą one również łatwiejsze do zainstalowania i skonfigurowania,
niż konieczność tworzenia wielu urządzeń dla każdej pojedynczej funkcji.
Można je też w pełni zintegrować,
co również przynosi wiele korzyści.
Dużą wadą jest to, że są one pojedynczym punktem
awarii i często brakuje im
szczegółowości zapewnianej przez bardziej
wyspecjalizowane narzędzie,
a ich wydajność może często nie być tak wydajna, jak w przypadku urządzenia
jednofunkcyjnego.
Podczas gdy urządzenia UTM działają dobrze w większości przypadków,
wykorzystują one oddzielne silniki dla każdej funkcji,
którą próbują wykonać w swoich inspekcjach bezpieczeństwa.
Natomiast w przypadku korzystania z zapory nowej generacji,
wykorzystywany będzie pojedynczy, bardziej wydajny silnik.
Dlatego też, jeśli szybkość
i wydajność sieci są dla organizacji
najważniejsze, warto
rozważyć użycie zapory nowej generacji zamiast
urządzenia Unified Threat Management.
Teraz, jeśli Twoja organizacja zdecyduje
się na urządzenie Unified Threat Management,
umieścisz je między siecią LAN a połączeniem
z Internetem, tak jakby była to
zapora ogniowa w konfiguracji liniowej.
Jak widać, istnieje wiele różnych opcji, jeśli
chodzi o zapory sieciowe podczas projektowania
architektury sieci.