Instructeur: In deze
les gaan we het hebben over mobiele draadloze connectiviteit.
Hieronder vallen Wi-Fi- of draadloze netwerken, mobiele netwerken,
hotspots, Bluetooth en near field communicatie.
Laten we het eerst hebben over Wi-Fi of draadloze netwerken.
Er zijn veel verschillende soorten
Wi-Fi, waaronder draadloos, a, b, g, n, ac en ax.
Naarmate je verder in de lijst met letters
komt, gaan we steeds snellere modi gebruiken
voor draadloze netwerken.
Om een van deze draadloze netwerken te kunnen gebruiken,
heb je twee dingen nodig.
Je hebt een draadloze radio nodig in je apparaat,
wat je smartphone, tablet of laptop kan zijn, en je hebt een
draadloos toegangspunt nodig waarmee je
verbinding gaat maken.
Afhankelijk van welk draadloos toegangspunt
wordt aangeboden in het gebied waar je bent, zal
de snelheid waarmee je verbinding
kunt maken gebaseerd zijn op die twee dingen, ofwel
de draadloze kaart in je apparaat of het toegangspunt.
Degene die beperkter of langzamer is,
is degene waarmee je gaat werken.
Laten we bijvoorbeeld zeggen dat ik een nieuwere iPhone
heb en dat deze een draadloze 802 heeft. 11 netstroomadapter erin.
Dat betekent dat mijn kaart
ondersteuning biedt voor a, b, g, n of ac.
Maar als ik verbinding probeer te maken met een draadloos
toegangspunt in de bibliotheek
en zij hebben alleen een draadloos G toegangspunt, dan zal mijn
kaart zichzelf downgraden naar draadloze G-modus en krijg ik die lagere
snelheden.
Dit is belangrijk om te onthouden als
je problemen probeert op te
lossen met draadloze netwerkverbindingen omdat
het aan het apparaat kan liggen, maar
ook aan het toegangspunt waarmee je verbinding
probeert te maken.
Een van de grootste problemen met draadloze
netwerkverbindingen is dat draadloze
productiviteit op kleinere apparaten langzamer
is dan op grotere apparaten.
Als ik bijvoorbeeld een iPhone versus een iPad gebruik, zal de iPad het
normaal gesproken beter doen dan de iPhone.
Waarom is dat?
Dat komt door de grootte van de antenne
die in dat apparaat wordt gebruikt.
Als je een groter apparaat hebt, kun je een grotere antenne gebruiken
en grotere antennes kunnen signalen van verder weg
oppikken en ze kunnen die signalen met meer kracht oppikken,
waardoor ze hogere snelheden hebben.
Dit is dus nog iets om in gedachten te houden.
Als je naar een mobiel apparaat
kijkt, bevindt de
draadloze antenne zich meestal in dat apparaat.
Dit betekent dat als je je smartphone
of tablet oppakt en ernaar
kijkt, je die draadloze antenne niet kunt zien.
Maar als je het apparaat zou openen,
zou je zien dat de draadloze
antenne aan de buitenkant van de behuizing zit.
Hoe dichter de antenne zich bij de buitenkant van de behuizing bevindt,
hoe beter de antenne in staat is om signalen van
buiten het apparaat op te vangen.
Dit is dus opnieuw iets
dat een ontwerpoverweging is.
Als het gaat om draadloos netwerken,
kun je Wi-Fi ook in- en uitschakelen op je apparaten.
Dit kan via de instellingen van
je mobiele apparaat, of als je een laptop gebruikt, kan
er een fysieke schakelaar
of toets op je toetsenbord zitten waarop
je klikt om je draadloze kaart uit of in te schakelen.
Wanneer je je draadloze kaart uitschakelt,
betekent dit dat de computer deze niet langer zal gebruiken
en dat er geen draadloze activiteit van of naar je
apparaat zal zijn.
En als je in een zwaar beveiligde omgeving werkt,
moet je dit misschien
doen voordat je je apparaten naar die ruimte brengt,
omdat ze daar mogelijk alleen bekabelde netwerken
toestaan en geen draadloze netwerken.
Het volgende gebied van draadloze connectiviteit
waar we het over moeten hebben is cellulaire connectiviteit.
Als ik het over mobiel heb, heb ik
het eigenlijk over het mobiele datanetwerk dat ons in staat
stelt om verbinding te maken met het internet
door gebruik te maken van de mobiele radio in de handset en vervolgens verbinding
te maken met onze netwerkserviceprovider.
In termen van cellulaire technologieën gaan we
werken met een van de
twee verschillende onderliggende technologieën.
Dit is GSM of CDMA, en welke je gaat gebruiken
wordt bepaald door het gebied waar
je woont en welke provider
je gebruikt in jouw gebied.
Als je hier in de Verenigde Staten
bijvoorbeeld T-Mobile of AT&T gebruikt,
vertrouwen ze op GSM, maar als je
Verizon gebruikt, vertrouwen ze normaal gesproken op CDMA.
Als je in Japan of Zuid-Korea woont, gebruik
je waarschijnlijk CDMA, maar
als je ergens anders in de wereld
woont, gebruik je meestal GSM.
Dus waar staan GSM en CDMA precies voor?
GSM is het wereldwijde systeem voor mobiele communicatie.
En het is een mobiele technologie
die je stem tijdens een gesprek omzet
in een digitaal formaat.
Vervolgens krijgt het apparaat een kanaal en een tijdslot zodat je
serviceprovider je oproep kan combineren met verschillende
andere oproepen om de efficiëntie
van hun algemene netwerk te maximaliseren.
Laten we dus doen alsof je diensten moet leveren
aan vier gebruikers tegelijk.
Je zou ze eigenlijk allemaal een kwart seconde kunnen geven
om hun digitale gegevens te verzenden.
Wanneer het dan de andere kant bereikt,
wordt het weer samengevoegd
en omgezet in de analoge stem die je
door je luidsprekers hoort.
De persoon aan de andere kant van de
lijn hoort nu wat je zegt en zal niet
eens merken dat er een vertraging was omdat
het allemaal op de achtergrond gebeurt.
Dit basisvoorbeeld dat ik je net gaf
is een vorm van tijddeling.
En dat is wat oorspronkelijk werd
gebruikt in de GSM 2G-standaard.
Maar na verloop van tijd werd het
gewijzigd in het gebruik van verschillende
codedelingsmechanismen binnen 3G-, 4G- en 5G-netwerken met GSM.
CDMA staat aan de andere kant voor
Code-Division Multiple Access en is een mobiele
technologie die gebruik maakt van codedeling en het
kanaal opsplitst met behulp van deze codedeling.
Dus in plaats van tijd te gebruiken,
gaan we een soort versleuteling of een
soort algoritme gebruiken voor
elk gesprek dat wordt gevoerd en waarbij
gegevens over ons netwerk gaan.
Hiervoor zijn de gegevens nodig.
Het zal het coderen met behulp van een unieke sleutel
en dan kan die gegevensstroom worden verzonden
over hetzelfde kanaal als alle andere gegevens zonder dat
het door elkaar wordt gehaald.
Aan de andere kant van deze vergelijking gaat
de ontvanger het eruit halen op basis van de unieke sleutel
voor elk van die oproepen.
Het verdeelt het en stuurt het terug in een analoog
formaat naar de persoon aan de andere kant, zodat
die kan horen wat je zegt.
Nu is CDMA eigenlijk een krachtigere
en flexibelere technologie dan GSM.
Toen 3G GSM uitkwam, nam het
in feite veel onderdelen van CDMA
over en noemde het WCDMA of Wideband CDMA, of UMTS.
het Universal Mobile Telecommunications System
Dus je vraagt je misschien af welke beter is?
CDMA of GSM, en welke moet je nemen?
Voordat 3G, 4G en 5G netwerken bestonden, was er echt een enorm
verschil tussen deze twee
technologieën, maar sinds
3G werd geïntroduceerd, zijn ze
vrijwel hetzelfde en
gebruiken ze veel van dit CDMA-formaat, zelfs
als je een GSM-telefoon koopt, omdat
die nu WCDMA gebruiken of een van die evoluties
daarvan.
Dus de enige reden waarom ik dit idee van CDMA versus
GSM naar voren breng, is dat je je kunt realiseren
dat er een verschil in ondersteuning is op basis van waar
je woont in de wereld, omdat die onderliggende
technologieën twee verschillende
dingen zijn.
Zoals ik al zei, wordt GSM wereldwijd
veel meer ondersteund.
Dus als je zakelijk veel reist, wil je een
smartphone of hotspot met GSM-ondersteuning
bij je hebben.
Vergeet niet dat het belangrijk
is om bij je mobiele provider na te
vragen welke hotspotopties er in jouw buurt zijn,
vooral als je van plan bent om lange tijd buiten
dat gebied te werken voordat je op pad gaat, om er
zeker van te zijn dat wat je hebt compatibel is.
De meeste moderne smartphones kunnen ook als hotspot fungeren
door gebruik te maken van tethering via een USB-kabel,
een Bluetooth-verbinding
of het delen van een internetverbinding via Wi-Fi.
Wanneer ik bijvoorbeeld reis,
heb ik een mobiele modem bij me en dit
is een draadloos toegangspunt
dat is gecombineerd in een klein apparaat met
een mobiele telefoon erin.
Op deze manier kan ik het met me meenemen
wanneer ik op weg ben naar waar
ik heen ga, ik kan dit apparaat gewoon
aanzetten en ik heb een draadloos netwerk
waarop ik mijn laptop, smartphone en tablet kan aansluiten en ze kunnen allemaal
verbinding maken met die mobiele hotspot en die ene verbinding
gebruiken om het internet op te gaan.
Er is nog een groot verschil tussen
een GSM-telefoon en een CDMA-telefoon, en dat is de
mogelijkheid om een SIM-kaart te gebruiken.
Met een SIM-kaart identificeer je jezelf
bij het netwerk in een GSM-netwerk.
Maar als je een traditionele CDMA-telefoon gebruikt, gebruikten
ze geen simkaarten.
In plaats daarvan gebruikten ze een elektronische
code in de handset zelf.
Dit betekende dat dat CDMA-apparaat geconfigureerd
en vergrendeld was voor een bepaalde
mobiele provider en dat je er niet altijd mee
kon reizen en van provider veranderen
als je in het buitenland was.
Daarom gaven veel mensen de voorkeur aan GSM-telefoons, omdat je gewoon je SIM-kaart
eruit kunt halen, er een nieuwe in kunt stoppen
in de plaats waar je naartoe reist met een lokaal
serviceplan, en dat is een stuk goedkoper
om toegang te krijgen tot gegevens op
je telefoon, door gebruik te maken van internationale roaming met een van
je Amerikaanse mobiele providers.
Tegenwoordig ondersteunen
alle moderne telefoons echter ook elektronische SIM's.
Hiermee kun je gewoon een app downloaden uit de App Store en
je SIM elektronisch wijzigen naar een lokale provider om de dataservice
te krijgen die je wilt zodra je uit
het vliegtuig stapt.
Dit kan je weer een hoop geld besparen door te veel
gebruik te maken van internationale roaming.
En het is een veel goedkopere manier om dataservice te
krijgen als je in het buitenland bent.
Je mobiele modem wordt ingebouwd
in je mobiele apparaat en moet weten hoe hij
verbinding moet maken met al
die verschillende mobiele zendmasten
over de hele wereld en de bijbehorende netwerken.
Om dit te doen,
heeft je apparaat iets dat PRL wordt genoemd.
De PRL is de voorkeursroaminglijst.
En deze voorkeursroaminglijst bevat alle informatie
over alle verschillende mobiele zendmasten
die je toestel en je serviceprovider zullen
ondersteunen.
Als je je PRL moet bijwerken, kun je dit doen
via het instellingenmenu op je smartphone of je kunt een
speciale code invoeren met de talrijke
toetsen van je telefoon, zoals sterretje,
twee, twee, acht.
Dat gezegd hebbende, zullen de meeste moderne
smartphones hun PRL of voorkeursroaminglijst
automatisch voor je bijwerken.
En dus hoef je dit niet te doen,
tenzij je een probleem met de cellulaire connectiviteit
op een bepaald apparaat oplost.
Als het gaat om mobiele data, kun je de mobiele
radio in je apparaat in- of uitschakelen door naar het instellingenmenu
op je apparaat te gaan of door je vinger naar beneden
te slepen vanaf de bovenkant van het scherm en de mobiele
modem uit te schakelen door op het
pictogram voor de mobiele radio te drukken.
Daarnaast hebben alle
mobiele apparaten ook een zogenaamde vliegtuigmodus.
Als je de vliegtuigmodus inschakelt,
wordt je mobiele modem uitgeschakeld en
op sommige oudere apparaten ook je Wi-Fi.
Dit komt omdat luchtvaartmaatschappijen
vroeger niet toestonden dat je Wi-Fi gebruikte in het vliegtuig, maar dat
is de laatste jaren veranderd.
De meeste moderne apparaten
schakelen je mobiele radio dus alleen
uit als je hem in vliegtuigmodus zet.
Op sommige apparaten kan de vliegtuigmodus zo beperkend
zijn dat niet alleen
je mobiele modem wordt uitgeschakeld, maar ook je Wi-Fi-,
GPS Bluetooth- en near-field communicatie-ontvangers.
Maar ook dit verschilt van model tot model en is afhankelijk
van het land waar je het apparaat
hebt gekocht.
Maar de vliegtuigmodus
schakelt op zijn minst je mobiele modem uit omdat luchtvaartmaatschappijen
niet toestaan dat je reist met de mobiele modem
nog ingeschakeld.
De volgende draadloze verbindingsoptie die we moeten
behandelen is Bluetooth.
Nu wordt Bluetooth gebruikt als een korte
afstand punt-tot-punt netwerkverbinding
tussen je mobiele apparaat en een soort accessoire.
Als je bijvoorbeeld je smartphone gebruikt met een headset,
dan is daar meestal een Bluetooth-verbinding
tussen.
Wanneer je een apparaat met Bluetooth gaat
gebruiken, moet je dat apparaat eerst
koppelen door naar de detectiemodus of koppelmodus te gaan.
In deze modus kan uw
Bluetooth-accessoire worden ontdekt
door uw mobiele apparaat.
Zodra je dat accessoire hebt gevonden,
klik je erop in het menu en probeert
het te koppelen tussen je
mobiele apparaat en dat accessoire.
Om er zeker van te zijn dat je met het juiste accessoire
koppelt, moet je een pincode of een wachtwoordsleutel invoeren
om dat verbindingsverzoek te kunnen valideren.
Als je niet zeker weet wat de pincode voor
jouw apparaat is, kijk dan op de website
van de fabrikant of probeer nul, nul, nul, nul, of één,
twee, drie, vier te gebruiken.
omdat dit de standaardcombinatie is voor veel apparaten.
Daarnaast hebben sommige apparaten in accessoires een
eenvoudige koppelingsmodus waarbij
ze het pinnummer van het accessoire
naar je mobiele apparaat sturen en het op het scherm
wordt weergegeven.
En je zegt gewoon ja of nee of je dat apparaat
wel of niet wilt accepteren voor koppeling op basis
van die code.
Als ik bijvoorbeeld een auto huur en ik wil
mijn smartphone verbinden met de huurauto, dan kan ik dat
doen door hem als Bluetooth-apparaat toe te voegen aan de auto.
De auto geeft een getal van zes cijfers weer.
Het zal ook dat zescijferige nummer weergeven op mijn smartphone
en ik kan ja of accepteren zeggen op mijn smartphone om die koppeling
tussen de auto en mijn telefoon te accepteren.
Nu, zodra je klaar bent met het koppelen van deze
apparaten, wil je valideren dat het goed werkt
door je verbinding te testen.
Als je iets als een headset hebt aangesloten, kun je
dit doen door gewoon wat muziek af te spelen en
ervoor te zorgen dat je het via die headset kunt horen.
Als je een verbinding hebt gemaakt tussen je auto en je telefoon, kun
je dat testen door te proberen
een telefoongesprek te voeren via de auto en te
kijken of hij daarvoor je mobiele telefoon gebruikt.
Zodra je die connectiviteit hebt gevalideerd en
getest, weet je dat je apparaat correct is gekoppeld
en een goede verbinding heeft via Bluetooth.
De laatste draadloze verbindingsoptie
die we gaan bespreken
staat bekend als NFC of near field communication.
De meeste moderne smartphones
hebben een ingebouwde NFC-ontvanger.
Hierdoor kan uw apparaat
informatie in NFC-formaat ontvangen en verzenden.
NFC is een standaard voor communicatie in het nabije
veld waarmee gegevens over zeer
korte afstanden kunnen worden verzonden,
normaal gesproken tussen twee en vier inch,
maar zelfs tot zo'n acht inch.
Dit komt ongeveer overeen
met de afstand van je pols tot je vingertoppen.
Het hele idee van NFC is dat je een
zeer betrouwbare verbinding kunt maken
als je op dezelfde plek bent als iets anders.
En meestal zal NFC worden gebruikt
als betaalgateway.
Als je bijvoorbeeld Samsung Pay, Google Pay of Apple
Pay gebruikt op je smartphone,
gebruik je NFC voor die transactie.
Elke keer dat je koffie gaat
kopen en je Apple Pay gebruikt bij de kassa,
wordt NFC gebruikt om je betalingsgegevens van je telefoon
naar de kassa te sturen en vervolgens
de autorisatie van die terminal terug te ontvangen
op je handset.
Als je NFC wilt uitschakelen,
kun je dit doen via de instellingen
van je mobiele apparaat.
Nu is het belangrijk op
te merken dat NFC niet alleen een betaaltechnologie is.
NFC en de bijbehorende communicatiestandaard kunnen overal voor worden gebruikt.
Als je een headset hebt die NFC ondersteunt,
kun je dat apparaat koppelen aan je telefoon,
net als met Bluetooth, maar je grote
beperking hier is dat je maar een
afstand tot acht inch hebt voor die transmissie.
En dus als ik mijn smartphone in mijn zak had en ik had
een headset met NFC-functionaliteit op mijn hoofd,
dan is dat eigenlijk meer dan acht inch
en dan zouden ze niet meer werken.
Daarom wordt NFC bijna altijd gebruikt voor betalingstransacties
of portemonnee-achtige toepassingen.
Maar ik wilde erop wijzen dat deze technologie ook voor
andere toepassingen kan worden gebruikt.
Als je bijvoorbeeld een nieuw paar AirPods van Apple koopt en je
hebt een iPhone, dan kun je de AirPods nog in hun hoesje
pakken, naast je telefoon leggen en je telefoon
zal herkennen dat het AirPods zijn en er vervolgens
een Bluetooth-verbinding mee maken.
De AirPods zelf communiceren niet
via NFC om je muziek af te spelen of telefoongesprekken te voeren,
maar gebruiken daarvoor Bluetooth,
maar het koppelproces kan automatisch worden
uitgevoerd met behulp van deze NFC-verbinding
en daarom kunnen we het gebruiken als een vorm
van validatie en een vertrouwde verbinding tussen de smartphone en de AirPods
voordat we overgaan op de Bluetooth-verbinding
met een groter bereik voor dagelijks gebruik.
Onthoud dus dat er veel verschillende manieren zijn om
draadloze connectiviteit met je apparaten te gebruiken.
Dit kunnen zaken zijn als draadloos of Wi-Fi,
cellulair, hotspots, Bluetooth en near-field
communicatie.