Instructeur: In deze les gaan
we het hebben over voedingsconnectoren.
Als je naar een voeding kijkt, zul je verschillende
aansluitingen hebben die verschillende
apparaten van stroom voorzien.
De eerste die we hebben is wat bekend
staat als het moederbord of de moederbordadapter
die ons moederbord van stroom gaat voorzien.
Deze adapter is in de loop der tijd een beetje veranderd.
Oorspronkelijk had je met de ATX-standaard
alleen een 20-pins connector nodig om je moederbord
van alle stroom te voorzien.
Na verloop van tijd werd dit
echter uitgebreid naar 24 pins voor een standaard ATX 12 volt voeding.
Veel van de nieuwere voedingen
hebben een zogenaamde
20+4-pins connector in plaats van een 24-pins connector.
Waarom het een 20+4 wordt genoemd, is omdat het eigenlijk
twee connectors zijn die met elkaar worden
getrouwd of aan elkaar worden gekoppeld voordat
ze worden aangesloten op een 24-pins connector op het moederbord.
Hierdoor kun je een moderne voeding gebruiken
voor oudere machines of nieuwere machines,
omdat deze zowel de 20-pins als de
24-pins kan ondersteunen door de 20+4 samen te voegen tot een enkele
24-pins connector.
Dat gezegd hebbende, veel van onze nieuwere voedingen
stappen af van deze 20+4 connector en gebruiken
in plaats daarvan alleen een 24-pins connector.
De reden hiervoor is dat de meeste mensen
tegenwoordig geen moederbord meer zullen
vinden dat nog een 20-pins adapter ondersteunt.
Op dit moment gebruiken bijna alle moderne moederborden
de volledige 24-pins.
Veel van de nieuwere en krachtigere voedingen
hebben dus maar één 24-pins connector.
Als je er een ziet met 24 pinnen of een 20+4, dan weet je wat je
ermee moet doen.
Zet gewoon de 20+4 samen en het
wordt hetzelfde als een 24-pins connector.
Naast de voedingsconnector
voor het moederbord hebben we ook
een voedingsconnector voor de processor, die
normaal CPU voeding wordt genoemd.
CPU's kunnen een connector met vier, zes
of acht pinnen hebben, maar de
meeste moderne CPU's gebruiken acht pinnen.
Daarom hebben de meeste voedingen tegenwoordig
slechts één connector met acht pinnen.
Hoewel sommigen dit hebben opgesplitst
in een vier plus vier configuratie, vergelijkbaar
met de 20+4 configuratie die we gebruiken voor de voeding
van het moederbord.
Als die van jou een vier plus vier configuratie heeft en
je CPU-voeding op je moederbord acht pinnen vereist, hoef je
alleen maar de vier en vier samen te voegen tot
een connector met acht pinnen en deze
op het moederbord aan te sluiten.
Vervolgens hebben we PCIe of PCI express adapterkaart voedingspoorten.
Nu hebben sommige externe kaarten extra voeding nodig.
Als je bijvoorbeeld een zeer krachtige grafische
kaart hebt die je in een PCI express X16-sleuf plaatst, kan die
sleuf standaard slechts 25 Watt vermogen leveren.
En sommige van de modernste moederborden
kunnen tot 75 Watt vermogen ondersteunen, maar
dat is nog steeds niet genoeg voor
veel van deze echt krachtige videokaarten.
Dus je kunt de grafische kaart in de
sleuf steken en 75 veel stroom via die sleuf krijgen.
En daarnaast kunnen ze een
zes- of achtpins connector aan de bovenkant
van de kaart hebben om extra voeding
rechtstreeks vanuit de voeding in te pluggen.
Ik installeerde laatst een nieuwe grafische
kaart in mijn systeem en er zaten
twee extra voedingspoorten op.
Dus moest ik twee achtpins voedingskabels in
dit PCIe-formaat van de voeding
naar deze kaart aansluiten, naast
de 75 watt voeding die ik al van
mijn moederbord kreeg via mijn
PCI express X16 speciale grafische kaartsleuf.
Deze PCIe voedingsconnectoren hebben de vorm van
een zes-pins of acht-pins connector.
Daarom krijg je bij de meeste moderne
voedingen een achtpolige
of een zes plus tweepolige voeding.
Met deze zes plus twee kun je een zespins
onderdeel gebruiken voor oudere kaarten, en de zes
plus twee samenvoegen tot een achtpins
als je een modernere PCI
express kaart gebruikt die acht pinnen ondersteunt
voor de voedingsconnector.
Een ander type voedingsconnector dat
je kunt tegenkomen is een zogenaamde SATA voedingsconnector.
Nu wordt er een SATA-voedingsconnector gebruikt om je SATA-schijven
van stroom te voorzien.
Dingen zoals een CD, een DVD, een Blue-ray disc
of een interne harde schijf.
Dit wordt een L-vormige connector
met 15 pinnen.
En in wezen zien ze er net zo uit als een SATA datakabel
met zeven pinnen,
maar ze zijn langer omdat ze 15 pinnen hebben.
Het laatste type voedingsconnector
dat je kunt tegenkomen is een zogenaamde Molex-connector.
Nu is een Molex-connector een legacy-connector
die werd gebruikt voor oudere IDE- en PATA-harde schijven
en oudere cd- en dvd-stations.
In de meeste moderne systemen
zul je waarschijnlijk geen Molex-connector gebruiken,
maar de meeste voedingen bevatten er nog steeds
minstens één voor achterwaartse compatibiliteit voor het geval
je deze voeding gebruikt in een ouder systeem.
Daarnaast heb je misschien meer dan één Molex
connector nodig of meer SATA connectoren of
meer PCI connectoren of dat soort dingen.
Wat kun je in dit geval doen?
Nou, je kunt een zogenaamde Y-connector gebruiken,
en een Y-connector neemt gewoon één connector
en maakt er twee van.
De meeste van deze netsnoeren kunnen meerdere
apparaten ondersteunen, maar ze hebben
om te beginnen maar één connector.
Dus als je twee oude Molex-apparaten wilt ondersteunen, maar je hebt
maar één Molex-connector, dan kun je een
Y-vormige Molex-connector gebruiken om die ene Molex-connector
te splitsen in twee Molex-connectoren, één voor elk apparaat.
Daarnaast kun je ook Y-adapters vinden die van het
ene type connector naar het andere converteren.
Er zijn bijvoorbeeld PCIe-adapter Y-connectoren
die van PCIe naar Molex gaan of van PCIe naar SATA,
waardoor je die PCIe-connector kunt veranderen
in twee SATA-connectoren of in Molex-connectoren,
afhankelijk van de Y-connector die je voor je systeem
koopt.
Dus onthoud als het aankomt op voedingsconnectoren
dat er veel verschillende connectoren
zijn die je kunt gebruiken, waaronder voeding
voor je moederbord of moederbord, voeding voor je processor, PCI express,
SATA, Molex en Y-type adapters.
De specifieke connector die je gaat gebruiken
hangt af van het apparaat dat je
probeert te ondersteunen
en je moet de juiste connector in het juiste apparaat steken.
Al deze verschillende connectoren hebben een sleutel
zodat ze maar in één richting in de connector passen.
Dit kan er dus voor zorgen dat er geen problemen ontstaan
door de verkeerde polariteit, zoals
positief of negatief, op de verkeerde plaats te zetten.
(elektronische toon zoemt)