Verteller: In deze les gaan we
het hebben over solid state drives, of solid state
apparaten, die meestal SSD's worden genoemd.
Een solid state drive, of solid state apparaat, maakt gebruik
van flashgeheugentechnologie om permanente
massaopslag te implementeren in plaats van
roterende en draaiende platters zoals we zagen
bij traditionele harde schijven.
Hierdoor kan flashgeheugen ons veel
betere prestaties bieden dan de mechanische componenten
die in onze harde schijven worden gebruikt, vooral
op het gebied van leesprestaties, omdat we bijna
onmiddellijk naar elk deel van die SSD kunnen zoeken, terwijl
we bij een harde schijf de plaat moeten ronddraaien en dan de zoekkop moeten
bewegen om dat deel te vinden waarvan we willen lezen.
Door dit gebrek aan mechanische onderdelen
zijn SSD's veel sneller en duurzamer
dan een traditionele harde schijf.
Als ik bijvoorbeeld een traditionele harde schijf laat vallen,
loop ik het risico al mijn gegevens kwijt te raken
omdat de platter kan verschuiven of omdat de lees-/schrijfkop
krassen op de platter kan maken, waardoor ik mijn gegevens
kwijtraak.
Maar omdat SSD's geen mechanische en bewegende onderdelen
bevatten, is de kans kleiner dat je ze beschadigt als
je ze laat vallen of dat je de gegevens
verliest die erop zijn opgeslagen.
Om een SSD te vernietigen door hem te laten vallen,
moet je hem echt van een gebouw van vijf verdiepingen
laten vallen en er veel kracht op uitoefenen
om de geheugenchips of de printplaat
te laten barsten, en dat kan leiden
tot gegevensverlies.
SSD's werden voor het eerst gebruikt in tablets en smartphones
vanwege hun kleine vormfactor en omdat ze geen
bewegende onderdelen hebben, zijn ze
zeer energiezuinig.
Hierdoor gaan de batterijen van
deze draagbare apparaten langer mee.
Na verloop van tijd begonnen deze hun weg te vinden
naar laptops en meer recentelijk zie je SSD's ook in desktops
en servers vanwege hun hoge prestaties, ook al
zijn ze duurder dan een traditionele
harde schijf.
Als het gaat om SSD's, zijn
er drie hoofdvormfactoren die je zult tegenkomen, deze worden
2. genoemd. 5 inch, 1. 8 inch en
een M2 vormfactor.
Nu een 2. 5 inch vormfactor is de typische
vormfactor die wordt gebruikt wanneer
je een traditionele harde schijf vervangt
in een laptop of een van de kleinere
vormfactoren desktops.
1. De 8 inch vormfactor werd vroeger
veel gebruikt in kleinere laptops, maar tegenwoordig
is die vervangen door de M2 vormfactor.
De M2 vormfactor lijkt helemaal niet
op een traditionele harde
schijf, maar op een geheugenchip.
Het is erg klein, het is erg slank en het is erg licht, en het maakt het
een geweldig product om te gebruiken
wanneer je laptops gebruikt vanwege het feit dat
het deze zeer kleine verpakking heeft, of kleine vormfactor.
Er zijn verschillende manieren
om je SSD aan te sluiten, afhankelijk
van welke SSD je gebruikt.
Als je een van de oudere SSD's gebruikt, vertrouwen
deze op SATA-naar-connectoren.
Dit zou net als een gewone
SATA harde schijf worden aangesloten, waarbij
je een zevenpins SATA datakabel zou gebruiken
en deze in de SSD zou steken, samen
met de 15-pins SATA stroomkabel om de verbinding
voor die schijf tot stand te brengen.
Als je een 2. 5 inch of 1. 8 inch vormfactor
met je SSD, zullen ze meestal vertrouwen
op een SATA-verbinding.
Als alternatief hiervoor
is er iets ontwikkeld dat mSATA heet.
Nu is mSATA een kleinere vormfactor waarmee een SSD kan worden verpakt
als een adapterkaart die kan worden aangesloten op een
gecombineerde gegevens- en voedingspoort op je moederbord.
Dit werkt eigenlijk met dezelfde snelheid
als een gewone SATA-verbinding,
dus als je een SATA versie drie-verbinding gebruikt, zou
dit een verbinding van zes gigabit per seconde zijn,
wat ruwweg neerkomt op een
doorvoer van ongeveer 600 megabytes per seconde.
Dit kan echter een knelpunt voor
je worden omdat SSD's echt snel zijn en
sneller kunnen werken dan SATA-snelheden.
Daarom hebben fabrikanten iets in het leven
geroepen dat bekend staat als NVMe, wat staat
voor Non-Volatile Memory Express.
Deze wordt gebruikt met M2 form factor SATA-apparaten en maakt
het mogelijk om deze NVMe-poort rechtstreeks
op het moederbord aan te sluiten.
Vaak wordt dit op je moederbord
gelabeld als M2, hoewel M2 technisch gezien de vormfactor
van de SSD is en niet het type connector, omdat het
type connector NVMe is.
Nu is er naast SATA, mSATA en NVMe nog een andere genaamd
PCIe, wat staat voor PCI Express,
of Peripheral Component Interconnect
Express.
Dat klopt, diezelfde
PCI Express-sleuven op je moederbord,
of ze nu x1 of x16 zijn, kunnen ook een
SSD bevatten als je een SSD koopt die geschikt is voor die sleuven en
die kan gebruiken.
De reden waarom je dit zou
willen doen is dat die slots sneller zijn dan
SATA, maar ze hebben de neiging om langzamer te zijn dan NVMe,
en dus worden de meeste SSD's tegenwoordig geïnstalleerd
als een M2 vormfactor, met behulp
van een NVMe verbinding met het moederbord.
Onthoud dat je bij SSD's geweldige prestaties
krijgt maar beperkte opslagcapaciteit,
gebaseerd op hetzelfde prijskaartje
als een traditionele harde schijf.
Daarom gebruiken
veel mensen een combinatie van twee apparaten, zowel een SSD voor
het hosten van hun belangrijkste besturingssysteem
en applicaties, die hogere snelheden vereisen, als
een grotere mechanische harde schijf om al je grote gegevensbestanden
op te slaan, omdat het veel goedkoper is om dat
op een traditionele harde schijf
te doen.
Vanwege deze prestatie- versus kostenkwestie werd er iets
ontwikkeld dat bekend staat als een hybride aandrijving.
Een hybride schijf was eigenlijk een overgangstechnologie
toen SSD's voor het eerst op de markt kwamen en ik heb ze tegenwoordig
niet veel meer gezien, maar ik wilde het onder
de aandacht brengen voor het geval je
het tegenkomt.
Een hybride schijf ziet er net zo uit als een traditionele harde schijf en past in de normale
behuizing van 2.000 mm. 5 inch
of 3. 5 inch vormfactor.
Maar naast de traditionele onderdelen
van een harde schijf met de platter, de actuator
en de lees-/schrijfkoppen,
zit er ook een SSD in dat apparaat ingebouwd.
Dus de manier waarop dit werkt is dat de schijf na verloop van tijd leert
welke bestanden vaak worden gebruikt, zoals je applicatiebestanden
of je besturingssysteembestanden,
en het probeert deze op te slaan op het SSD-gedeelte van deze
interne schijf.
En dan, voor alle grotere gegevensbestanden
die je niet zo routinematig gebruikt,
zet het die op de mechanische harde schijf.
Over het algemeen presteert dit beter
dan een traditionele harde
schijf, maar het presteert slechter dan een SSD.
En om die reden zijn ze niet meer zo populair
op de markt, omdat je er
niet echt veel geld mee bespaart. In plaats daarvan
kopen de meeste mensen gewoon twee schijven, een SSD
en een traditionele harde schijf, en scheiden
ze de bestanden zelf op basis van hun
gebruik en behoeften.