Instructeur: Wanneer
het tijd is om je virtuele machines te installeren en
configureren wanneer je virtualisatie
gebruikt, is het belangrijk
om de verschillende resource vereisten te begrijpen.
Als het gaat om de benodigde middelen,
richten we ons op vier hoofdgebieden.
De CPU en zijn virtualisatie-uitbreidingen,
het systeemgeheugen, opslag en netwerken.
Laten we ze allemaal eens bekijken.
Ten eerste hebben we de CPU en zijn virtualisatie-uitbreidingen.
Als we het nu over CPU's hebben,
gebruikt elke fabrikant, zoals Intel en AMD, een
andere technologie voor virtualisatie.
Als je Intel-gebaseerde chips
gebruikt, zul je op zoek gaan naar VT-x, wat
de virtualisatietechnologie
is, wat staat voor VT.
Als je een AMD-processor gebruikt,
noemen ze hun virtualisatie-extensie AMD-V voor
AMD-virtualisatie.
Of je nu een gehoste hypervisor of een bare
metal hypervisor gebruikt, beide
zullen aanzienlijke prestatieverbeteringen opleveren
als je een CPU hebt die virtualisatie ondersteunt.
Voor sommige virtualisatiesoftware
is het niet nodig dat een CPU virtualisatieondersteuning
heeft ingeschakeld om virtualisatie te kunnen
gebruiken.
Maar als je virtualisatie niet hebt ingeschakeld
als processoruitbreiding, zal
het je prestaties aanzienlijk vertragen.
En je zult een zeer onbruikbare virtuele machine hebben
als het aankomt op het doen van echt productiewerk.
Als je processor virtualisatie ondersteunt,
en dat doen de meeste moderne processors,
dan moet je naar het BIOS of UEFI gaan om
die virtualisatie-uitbreidingen in te schakelen.
Meestal, als je een virtuele machine
probeert te installeren
in iets als VirtualBox of VMware, en het
detecteert niet dat virtualisatie
is ingeschakeld, zal het je een
foutmelding geven die je vertelt
dat je VT-x of AMD-V moet inschakelen.
Naast deze twee virtualisatietechnologie-uitbreidingen
is er nog een andere die SLAT heet, wat staat voor
second level address translations.
En dit is een processorfunctie
in veel moderne processors die de
prestaties van virtueel geheugen
helpt verbeteren als je meerdere virtuele
machines op een enkele fysieke
host draait.
Als je een Intel processor
gebruikt, noemen ze SLAT EPT, dat is de uitgebreide
paginatabel.
Als je een AMD-processor gebruikt,
noemen ze SLAT RVI, wat staat voor rapid virtualization
indexing.
Hoe dan ook, als je de term SLAT, EPT of RVI ziet, heb je het eigenlijk over de mogelijkheid
om sneller toegang te
krijgen tot het virtuele geheugen en betere
prestaties uit je CPU te halen.
En het is iets dat je processor
moet ondersteunen om deze extensies
te kunnen gebruiken.
Nu willen we het niet
alleen hebben over virtualisatie-uitbreidingen
in onze processors en CPU's, maar ook
over de CPU zelf.
Als je een zeer goed presterende machine wilt
hebben wanneer je te maken hebt met
virtualisatie, dan
zul je op zoek willen gaan naar een processor die multi-core
hyper threading of meerdere fysieke processors op je systeem
ondersteunt.
Als je extra cores beschikbaar hebt, betekent
dat dat je extra verwerkingscapaciteit hebt.
Als je meerdere processors hebt,
betekent dit dat je twee of meer fysieke processors
op dat moederbord hebt geïnstalleerd.
Nu is dit vrij zeldzaam,
tenzij je een server-gebaseerde technologie gebruikt,
maar op je desktop thuis of je laptop is het waarschijnlijker dat je multicore
of hyper threading op je processor vindt
om je virtuele cores te geven.
En op die manier geeft het je extra mogelijkheden
om processors toe te wijzen aan je individuele virtuele machines waarop die
gastbesturingssystemen draaien en ze meer
toegewijde bronnen te geven die hun prestaties
zullen verhogen.
Een andere kanttekening
bij CPU's is dat
er tegenwoordig drie verschillende
mechanismen op de markt
zijn.
De eerste is de oude school x86.
Als we het nu hebben over x86-gebaseerde processors, dan
hebben we het eigenlijk over een 32-bits processor.
En dit betekent dat je aanzienlijk beperkt wordt in de
mogelijkheden van je systeem om andere dingen te gebruiken.
Want als je te maken
hebt met een 32-bits besturingssysteem,
heb je slechts toegang tot vier gigabyte RAM, wat een
erg kleine hoeveelheid is als
je meerdere virtuele machines
wilt hosten op een enkele
fysieke server.
In plaats daarvan is het beter om een x64 basisprocessor te draaien,
die je toegang geeft tot 16 exabytes RAM voor je
gegeven systeem, afhankelijk van of
je onderliggende hostbesturingssysteem
dat ondersteunt.
Deze 16 exabytes vergeleken met
de vier gigabytes betekent
dat we meer dan 4 miljard keer meer RAM beschikbaar hebben als
we een x64 basisprocessor gebruiken.
Als je een 64-bits processor draait, kun
je nog steeds 32-bits programma's en 32-bits
besturingssystemen als gastbesturingssystemen
draaien op die fysieke server als je dat wilt.
De echte beperking is
echter dat als je een 32-bits processor hebt,
je geen 64-bits toepassingen of 64-bits besturingssystemen
kunt draaien als virtuele machines in een gastbesturingssysteem.
Dus nogmaals, het is beter
om te kiezen voor een x64-gebaseerde processor.
Het derde type processor dat je kunt
tegenkomen is een zogenaamde ARM.
En een ARM is een gereduceerde instructieset
computerarchitectuur voor
je computerprocessor.
Waar kom je tegenwoordig ARM-processors
tegen in het veld?
Nou, als je een moderne Mac gebruikt, gebruiken
ze allemaal ARM-processors.
En dit is belangrijk omdat als je een van de
moderne systemen gebruikt, zoals een MacBook Pro of
een van de nieuwe iMACs
die op een van deze M1 of M2 processors draait, deze allemaal ARM-gebaseerd
zijn.
En omdat ze ARM-gebaseerd
zijn, kunnen ze geen gastbesturingssystemen hosten
die niet op ARM draaien.
Want er moet een vertaling plaatsvinden.
Dus als je bijvoorbeeld een Mac of een MacBook Pro koopt
die een M1 of een M1 Pro processor gebruikt, dan is dat een
ARM-gebaseerde processor.
En als je Windows 11 of Windows 10 probeert
te installeren in een gastbesturingssysteem,
en dat zijn x86- of x64-gebaseerde besturingssysteemversies, dan draaien
ze niet en krijg je fouten.
Dus als je een ARM-gebaseerde processor
gebruikt op je fysieke systeem
waarop je je verschillende
virtuele machines gaat hosten, zal
dit je keuze in gastbesturingssystemen
aanzienlijk beperken, omdat niet alle besturingssystemen een ARM-gebaseerde
versie hebben.
Op het moment van filmen
maakt Windows 11 een versie voor
ARM-gebaseerde processors en die zullen
werken op die ARM-chips.
En er zijn ook Linux-versies die ARM-gebaseerd
zijn en die je kunt draaien op een MacBook
of andere ARM-gebaseerde processor.
Maar ik wilde je er alleen
op wijzen omdat het een beperking
is die je zult tegenkomen.
Het tweede gebied waar
we het over moeten hebben in termen van
bronnen is je systeemgeheugen.
Als we het hebben over systeemgeheugen,
hebben we het eigenlijk over de
hoeveelheid fysiek geheugen dat geïnstalleerd
is in je fysieke server of werkstation dat fungeert
als het host besturingssysteem.
Dus als ik bijvoorbeeld acht gigabyte of 16 gigabyte
of 32 gigabyte heb, is meer altijd beter als het aankomt op het
hosten van virtuele machines,
want als ik bijvoorbeeld
maar acht gigabyte RAM heb op mijn laptop en
ik wil vier verschillende gastbesturingssystemen
draaien, nou, als elk besturingssysteem twee gigabyte
RAM in beslag neemt, heb ik al mijn fysieke geheugen
al opgebruikt en blijft er
niets over voor mijn onderliggende
hostbesturingssysteem.
Om dit in perspectief te
plaatsen: als je iets als Mac OS draait, is
er ruwweg acht gigabyte geheugen nodig om Mac
op te starten en te kunnen
doen wat het moet doen.
Als je een Windows-machine gebruikt,
heb je over het algemeen ongeveer vier gigabyte nodig om Windows
voldoende te kunnen draaien als host-besturingssysteem.
Dus als je acht gigabyte hebt en je wilt
Windows 11 draaien als
gast in een Windows 10 host, dan neemt dat vier
plus vier of alle acht gigabyte
van je geheugen in beslag.
Dus nogmaals, als je het hebt over je bronnen,
wil je echt kijken naar
hoeveel geheugen je kunt toewijzen aan
die gastbesturingssystemen en hoe
meer fysiek geheugen je hebt, hoe meer
je in staat zult zijn om dat te doen.
De volgende overweging voor bronnen is onze opslag.
En we hebben het over waar je al deze virtuele
machine images gaat opslaan.
Onthoud dat al deze virtuele machines
die we aanmaken met hun gastbesturingssystemen
schijfruimte innemen op je fysieke server.
Dus als je een laptop hebt die
maar 256 gigabyte aan ruimte heeft, en je wilt een
Windows 10 gastbesturingssysteem
installeren op dat systeem, dan kost dat je waarschijnlijk ongeveer
50 gigabyte aan ruimte.
Je hebt dus een vijfde van je totale
harde schijf gebruikt voor
die ene image van een virtuele machine.
Als je daar drie of vier verschillende kopieën
van had, heb je nu drie of vier keer
50 in beslag genomen, wat nu
150 tot 200 gigabytes is, wat bijna je hele
schijfstation is.
En dus wordt massaopslag iets
waar je je echt bewust van moet zijn.
Normaal gesproken, als je een Windows installatie
doet, zal een kale Windows installatie
ongeveer 20 gigabyte aan ruimte innemen, maar
je wilt waarschijnlijk 40 of 50 gebruiken omdat je extra
ruimte nodig hebt om bestanden op te slaan,
applicaties te installeren en
dat soort dingen.
Als je Linux gebruikt, zijn ze over
het algemeen veel lichter
en de meeste distro's installeren in
ongeveer vier tot acht gigabyte ruimte, wat aanzienlijk
minder is dan Windows.
Als je te maken hebt met een Mac-omgeving
als een gastbesturingssysteem,
neemt dit, nogmaals, meestal zo'n
20 tot 40 gigabyte aan ruimte in beslag.
Houd daar dus rekening mee en
als je een zeer beperkte hoeveelheid
schijfruimte hebt op je fysieke apparaat, wil
je die misschien upgraden en je
hoeveelheid opslag vergroten.
Op die manier kun je meer gastbesturingssystemen
hosten op dezelfde fysieke server.
En het laatste gebied dat we moeten overwegen is netwerken.
En dit komt omdat de hypervisor die op
het host besturingssysteem draait een virtuele
netwerkomgeving creëert voor alle andere virtuele
machines die op dat systeem worden
gehost om doorheen te communiceren.
Maar als ze allemaal het internet op willen
of naar je lokale netwerk om bestanden te downloaden,
dan doen ze dat allemaal
via dezelfde netwerkinterfacekaart op het fysieke
apparaat.
Dus als je een oudere netwerkkaart gebruikt
die maar honderd megabit per seconde haalt en je
draait vijf virtuele machines op die server, dan krijgt
elke virtuele machine in feite
maar 20 megabit per seconde.
In dit geval zou je zeker
je netwerkinterfacekaart op de fysieke
server die deze gasten
host willen upgraden
en er een gigabit netwerkkaart in zetten
of zelfs een 10 gigabit netwerkkaart als je meerdere
virtuele machines host.
Hierdoor krijg je extra doorvoer en
bandbreedte om al deze virtuele
machines te kunnen hosten
zonder dat het netwerk je vertraagt.
Daarnaast kun je, zoals je later
in je netwerkstudie zult leren, ook
meerdere netwerkinterfacekaarten plaatsen en
ze in een zogenaamde teamconfiguratie
plaatsen.
Hierdoor kunnen meerdere kaarten samenwerken
om je hogere snelheden te geven.
Dus als je twee netwerkkaarten van één gigabit hebt en ze
werken in een team, dan heb je
nu twee gigabit aan doorvoer die je kunt
gebruiken om verbinding te maken
met het netwerk.
Vaak, als je werkt aan een
server die veel virtuele machines host
in een bedrijfsomgeving, zul je zien dat
ze tot vier netwerkinterfacekaarten
hebben, die allemaal in een team werken zodat ze tot vier gigabits
per seconde of zelfs tot 40 gigabits per seconde
kunnen halen.
Als ze netwerkinterfacekaarten van 10 gigabit
per seconde gebruiken op die specifieke server.
Dus onthoud als het gaat om de benodigde bronnen dat het belangrijk
is om te kijken naar de CPU en de processor en de mogelijkheden
daarvan, maar ook hoeveel geheugen je hebt, hoeveel opslagruimte
je hebt en hoeveel netwerk je hebt.
Deze vier gebieden wil je allemaal in overweging nemen.
Als je beslist hoeveel virtuele machines
je op een bepaalde server of werkstation kunt hosten en
hoe je de prestaties van die gastbesturingssystemen
kunt verhogen die in je virtuele machines op die specifieke
hypervisor worden uitgevoerd.