Instruktor: Wirtualizacja jest wszędzie w
naszych sieciach korporacyjnych.
A to, co zaczęło się od zwirtualizowanych serwerów,
przeniosło się teraz na komputery stacjonarne
z infrastrukturą wirtualnych pulpitów lub VDI.
Systemy te mogą hostować systemy operacyjne komputerów stacjonarnych
w zwirtualizowanym środowisku, które
będzie hostowane przez
scentralizowany serwer lub farmę serwerów.
Jest to implementacja wirtualizacji, która
oddziela osobiste środowisko komputerowe
od fizycznego komputera użytkownika.
Użytkownik końcowy może następnie uzyskać dostęp
do wirtualnego pulpitu za pośrednictwem cienkiego klienta
lub przeglądarki internetowej.
A następnie mogą wchodzić w interakcje
z tym zwirtualizowanym pulpitem tak,
jakby siedzieli bezpośrednio
przed standardowym komputerem stacjonarnym.
Na przykład, mam maszynę z systemem Windows
10, do której mogę uzyskać dostęp
w chmurze jako część sieci VDI.
Jeśli więc chcę z niej skorzystać, uruchamiam
oprogramowanie na komputerze Mac, a ono łączy się z chmurą,
a ja łączę się z maszyną z systemem Windows
10 i mam dostęp do wszystkich zasobów, które
muszę uruchomić w tej chmurze.
Teraz te usługi VDI mają cały system
operacyjny, aplikacje i
wszystko inne, czego potrzebuję do obsługi
tej maszyny z systemem Windows 10.
Za każdym razem, gdy próbuję uruchomić polecenie,
jest ono przetwarzane na tym serwerze w chmurze.
Nie przetwarza go na moim komputerze lokalnym.
Zamiast tego moja lokalna maszyna jest tylko fikcyjnym pudełkiem,
z którym się łączy.
Na tym właśnie polega idea VDI.
Pozwala to na korzystanie z niego na komputerze
stacjonarnym, laptopie, telefonie, tablecie, czymkolwiek.
To naprawdę nie ma znaczenia,
ponieważ urządzenie jest tylko po to,
aby połączyć się z serwerem i uruchomić wirtualny
obraz, który będzie po prostu przetwarzał
wszystkie dane na zdalnym serwerze w chmurze.
Tak więc, jak już mówiłem, ten serwer
wykonuje teraz całe przetwarzanie
aplikacji i przechowywanie danych.
Oznacza to, że możesz korzystać z Chromebooka, MacBooka
lub komputera z systemem Windows.
I znowu, to naprawdę nie ma znaczenia,
ponieważ w przypadku VDI naprawdę skupiamy
się tylko na łączeniu się ze środowiskiem
VDI, ale całe przetwarzanie odbywa
się po stronie aplikacji i serwera, ponieważ wiele
sieci korporacyjnych przechodzi ewolucję w kierunku VDI,
a wiele firm całkowicie odciąża całą swoją
infrastrukturę IT, korzystając z usług stron trzecich,
które korzystają z VDI.
To naprawdę kuszące dla CIO, aby to zrobić, ponieważ
teraz nie muszą już uruchamiać systemów
operacyjnych.
Nie muszą martwić się o ich łatanie,
ponieważ dostawca zewnętrzny
może zrobić to wszystko za nich.
Jest to jedna z ogromnych zalet VDI i jedna
z głównych cech sprzedaży.
Ale to nie wszystkie dobre wieści.
Jedną z wad VDI jest to, że użytkownicy mają
bardzo ograniczone możliwości
lokalnego przetwarzania danych.
Jeśli więc serwer nie działa, sieć nie działa lub łączność
nie działa, użytkownicy nie
mogą wykonywać żadnej pracy.
Jeśli więc wystąpi awaria tego serwera, wszyscy
nie będą mogli z niego korzystać.
Podczas gdy teraz siedzę na laptopie i jeśli moje połączenie
internetowe zostanie przerwane, nadal
mogę wykonywać swoją pracę.
Ale w VDI nie mogłem tego zrobić, ponieważ jeśli moje
połączenie sieciowe ulegnie awarii, nie
będę mógł dotrzeć do serwera.
I tak nie miałbym szczęścia.
Są to więc niektóre z rzeczy,
o których należy pomyśleć, mówiąc o
przejściu na rozwiązanie
wirtualizacji oparte na VDI.
Obecnie istnieją trzy modele
wdrażania infrastruktury wirtualnych desktopów
w naszej sieci.
Pierwszym z nich jest model scentralizowany.
Hostuje on wszystkie instancje desktopowe
na pojedynczym serwerze lub farmie serwerów.
Drugi to model hostowany.
W tym modelu komputery stacjonarne są utrzymywane
przez dostawcę usług i dostarczane
użytkownikowi końcowemu jako usługa.
Nazywamy to DAAS lub desktop jako usługa.
Usługi takie jak Amazon Workspaces, VMware
Horizon Air i Citrix Xen Desktop to tylko niektórzy z
najpopularniejszych dostawców
tej usługi.
Trzecim modelem jest model zdalnego pulpitu wirtualnego,
który obejmuje kopiowanie obrazu pulpitu
na maszynę lokalną przed użyciem go przez użytkownika końcowego.
Model ten eliminuje potrzebę stałych
połączeń sieciowych i ma znacznie
mniejsze wymagania dotyczące przepustowości
niż pozostałe dwa modele.