Instruktor: W tej
lekcji pokażę ci, jak korzystać z chmury,
a zrobimy to za pomocą produktu Amazon znanego
jako Lightsail.
Teraz Lightsail jest wejściem Amazona do produktu w chmurze.
Zamiast korzystać z EC2, który jest przeznaczony do obliczeń, Route
53, który jest przeznaczony do sieci, Aurora,
który jest przeznaczony do baz danych, Fargate,
który jest przeznaczony do kontenerów
i S3, który jest przeznaczony do przechowywania danych, faktycznie
otrzymujemy to wszystko połączone w jeden
przyjemny, łatwy w użyciu pakiet dla nas jako początkujących w chmurze.
Pierwszą rzeczą, którą musisz
zrobić, jest założenie konta Amazon,
przechodząc do aws. amazon. com/lightsail.
W tym miejscu można kliknąć opcję utworzenia
konta AWS i zarejestrować je za darmo.
Gdy to zrobisz, będziesz mógł zalogować się na swoje konto
i przejść do pulpitu nawigacyjnego Lightsail.
W tym miejscu należy kliknąć przycisk Utwórz instancję.
Gdy to zrobisz, wybierzesz region i strefę
dostępności, które są najbliżej Ciebie.
Jeśli chcesz to zmienić, po prostu kliknij Zmień region AWS i
możesz wybrać dowolną lokalizację na całym świecie.
W moim przypadku jestem najbliżej wschodniej części
Stanów Zjednoczonych.
Zamierzam więc wybrać Wirginię lub Ohio
dla us-east-1 lub us-east-2 i zamierzam
użyć us-east-1 z Wirginią, ponieważ jest to trochę
bliżej mnie i pomoże skrócić
czas ładowania.
Teraz, przewijając w dół,
możesz wybrać swoją platformę.
Użytkownik ma do wyboru systemy Linux
i Unix lub Microsoft Windows.
Należy pamiętać, że Linux i Unix są tańsze na Lightsail
niż Microsoft Windows.
A to dlatego, że Linux i Unix to oprogramowanie
typu open source, więc nie ma żadnych kosztów
licencyjnych.
Na przykład, możesz zacząć od najniższego planu
w systemie Linux lub
Unix za jedyne 3 USD i 50 centów miesięcznie,
który zapewnia serwer i wszystkie konfiguracje.
Podczas gdy w przypadku
Microsoftu najniższy poziom będzie zaczynał się od 8 USD miesięcznie,
ponieważ z oprogramowaniem serwerowym
wiąże się licencjonowanie.
Zalecam użycie systemu Linux lub Unix
jako wzorca.
A powodem tego jest to, że
kiedy przechodzisz do Core 2 A+, faktycznie musisz
poczuć się komfortowo używając
niektórych poleceń w Linuksie.
Tworząc go tutaj w chmurze, podczas nauki
przez następne kilka miesięcy możesz
wrócić, zalogować się na swój serwer Linux w chmurze
i używać go do ćwiczeń.
Następnie wybierzemy, czego chcemy.
Czy chcemy aplikację i system operacyjny,
czy tylko system operacyjny?
Zasadniczo chodzi o to, czy chcę
platformę jako usługę, czy infrastrukturę
jako usługę?
Teraz, jeśli zrobię tylko system
operacyjny, mogę wybrać dokładną wersję Linuksa, której
chcę używać, niezależnie od tego, czy
jest to własna wersja Linuksa Amazona określana jako
AMI lub Amazon Linux 2, czy też Ubuntu, Debian, Free BSD, openSUSE lub CentOS.
Jeśli chcę korzystać z aplikacji i systemu
operacyjnego,
da mi to nie tylko podstawowy system operacyjny,
ale także jakąś aplikację.
Na przykład, jeśli chcesz utworzyć własną witrynę
internetową przy użyciu dziennika
WordPress, możesz to zrobić, wybierając WordPress tutaj jako aplikację,
lub może chcesz utworzyć własną społeczność wewnętrzną
i użyjesz do tego Joomla lub Drupal.
A może zamierzasz zacząć pisać własną
niestandardową aplikację i dlatego chcesz
mieć Node. js, w ten sposób masz to jako
punkt odniesienia, a wszystko inne,
co zamierzasz zakodować, zostanie
napisane w Node. js.
Oferując tę aplikację i system operacyjny, możemy
wziąć na siebie ciężką pracę związaną
z konfiguracją tych aplikacji, w przeciwieństwie
do zakupu samego systemu operacyjnego, a następnie
konieczności samodzielnej instalacji tych aplikacji.
W moim przypadku wybiorę CentOS w prawym
dolnym rogu, ponieważ CentOS
jest wersją Linuksa opartą na Red Hat, a większość organizacji, jeśli korzysta
z własnych serwerów linuksowych,
używa Red Hat Enterprise Linux lub CentOS.
Z tego powodu, jeśli zdecydujesz
się przejść na kurs CompTIA Linux+**, będziesz używać CentOS jako
podstawowego systemu operacyjnego podczas przechodzenia
przez ten kurs.
Jest to więc dobry wybór.
Następnie przewiniemy w dół i będziemy
mieli kilka innych opcji, które możemy skonfigurować,
w tym, jeśli chcemy skrypt, który będzie uruchamiany
za każdym razem, gdy ładujemy ten serwer lub
będziemy w stanie utworzyć unikalną parę kluczy SSH, aby zdalnie
zalogować się na tę maszynę.
Na razie pozostanę przy domyślnych ustawieniach,
a następnie przewijając w dół, możemy
zobaczyć, że musimy wybrać nasz plan.
Jak już wspomniałem, w przypadku opcji Linux
możemy zacząć od najniższego planu,
który wynosi 3 dolary i 50 centów miesięcznie.
Amazon prowadzi teraz specjalną promocję, w której
jeśli się zarejestrujesz,
otrzymasz pierwsze trzy miesiące
za darmo i nie ma umowy.
Więc możemy się zarejestrować.
Będzie ona darmowa przez pierwsze trzy miesiące.
Będziemy więc mogli się tym pobawić.
A jeśli usuniesz go przed upływem tych trzech miesięcy,
nie zostaniesz obciążony żadnymi opłatami.
Teraz, gdy wybierasz serwer, musisz dowiedzieć
się, jakiego sprzętu potrzebujesz.
Na tej podstawie będziesz
płacić mniej lub więcej pieniędzy miesięcznie.
Jak już wspomniałem, Amazon prowadzi promocję
w czasie tego nagrania, w ramach
której można uzyskać dowolny z trzech pierwszych planów
za darmo przez trzy miesiące,
a następnie zapłacić cenę
podaną tutaj na ekranie.
Ponieważ planuję korzystać z tego rozwiązania
tylko przez najbliższe dwa lub
trzy miesiące, wybiorę wersję za 10 USD, ponieważ
zapewni mi ona więcej pamięci i pamięci masowej na moim
serwerze wirtualnym.
-: Jak widać tutaj, pierwsza opcja, którą mieliśmy,
miała tylko 512 megabajtów pamięci RAM, co jest naprawdę
niską wartością.
Drugi to jeden gigabajt, trzeci
to dwa gigabajty, a w miarę
przesuwania się w prawo podwaja się,
a cena również się podwaja.
Zauważysz, że pierwsze trzy wykorzystują jeden wirtualny procesor, podczas
gdy pozostałe będą wykorzystywać
dwa wirtualne procesory lub więcej,
gdy przejdziemy dalej w prawo i zobaczymy wyższe plany cenowe.
W wierszu pamięci
masowej pierwszy poziom zaczyna się
od 20 gigabajtów, drugi to 40, trzeci
to 60, następnie 80, potem 160
i dalej rośnie.
Gdy spojrzysz w prawo, zobaczysz,
że maksymalny rozmiar planu, do którego możesz
przejść, wynosi 160 USD miesięcznie.
W rzeczywistości jest to jednak dość mocny
serwer, ponieważ otrzymujesz 32 gigabajty pamięci,
osiem wirtualnych procesorów i 640 gigabajtów pamięci masowej przy użyciu
szybkiego urządzenia półprzewodnikowego.
Jak więc widać, można
wybrać całkiem potężne serwery w chmurze, korzystając
nawet z czegoś tak prostego jak Lightsail.
Inną fajną rzeczą jest to,
że zawsze można zacząć od niskiego poziomu,
a następnie zwiększać go w miarę upływu czasu.
Jest to tak zwane skalowanie pionowe.
Na przykład, jeśli zdecyduję się rozpocząć
od planu za 10 USD miesięcznie i chcę
utworzyć nową witrynę internetową
na tej maszynie wirtualnej,
a 10 osób miesięcznie odwiedza tę witrynę, ta maszyna
za 10 USD miesięcznie będzie więcej niż
wystarczająca, aby to obsłużyć.
Ale jeśli na moją stronę zacznie
wchodzić tysiąc lub 10 000 osób dziennie, serwer
za 10 USD nie będzie wystarczający.
Mogę jednak szybko wrócić i przejść do wyższego planu, po prostu tworząc
kopię zapasową mojego serwera, tworząc nową instancję
w większym rozmiarze, a następnie przywracając
tę instancję do nowszego, większego rozmiaru.
W tym momencie staje się ona moją nową witryną
i mogę usunąć starszą instancję, którą miałem.
Następnie nadamy naszej instancji
nazwę, a ja nazwę ją LinuxPractice.
W ten sposób mogę zapamiętać, co to będzie.
Możesz także wybrać liczbę instancji, a w moim przypadku
chcę tylko jedną instancję.
Ale jeśli chciałbym utworzyć pięć takich
maszyn, mógłbym to zrobić tutaj, zmieniając to na pięć.
Ale zamierzamy stworzyć tylko jedną, więc zostawię ją na razie.
Mamy też tagi zawierające tylko klucze i tagi klucz-wartość.
Mogą one być używane, jeśli pracujesz w dużej organizacji, dzięki czemu
możesz zidentyfikować projekt, nad którym pracowałeś.
W ten sposób rozliczenia trafiają we właściwe miejsce.
Na przykład w mojej firmie mamy
dwie różne strony internetowe.
Mamy DionTraining. com, która jest naszą główną
stroną internetową, a także podcast "Your Cyber Path". A "Your Cyber Path" ma własną stronę internetową
pod adresem YourCyberPath.
com.
"Your Cyber Path" jest faktycznie hostowany w Amazon Lightsail.
W związku z tym mamy tag o nazwie YCP.
Wszystko, czego używamy,
a co ma związek z "Your Cyber Path",
jest oznaczane jako YCP, dzięki czemu
pod koniec miesiąca możemy
zobaczyć, ile kosztuje nas uruchomienie
tych usług.
Dzieje się tak, ponieważ używamy nie tylko jednej instancji Lightsail,
ale wielu instancji Lightsail.
Chcemy więc być w stanie rejestrować,
ile kosztuje nas to każdego miesiąca.
W ten sposób możemy śledzić,
ile kosztuje nas co miesiąc
hosting tej witryny i powiązanego
z nią podcastu.
Gdy już to zrobisz,
kliknij utwórz instancję.
A teraz Amazon zajmie się tworzeniem
tej instancji dla nas.
Przydzielają więc żądaną przez nas ilość
pamięci, czyli dwa gigabajty
RAM, jeden wirtualny procesor i 60-gigabajtowy dysk SSD.
Oprócz przydzielenia nam całego tego sprzętu, będą
oni również instalować system operacyjny,
a następnie będziemy mogli zdalnie zalogować się na ten serwer
i robić, co chcemy, ponieważ
jesteśmy właścicielami serwera
i mamy do niego dostęp root lub administracyjny.
Kolejną rzeczą, którą
można zauważyć, jest adres IP powiązany z tym serwerem.
Zauważ, że jest to 54. 159. 170. 130 I mamy
również wersję IPv6 pod nią wymienioną z tym
długim numerem zaczynającym się od 2600.
W ten sposób zajmiemy się tym serwerem.
A więc jeśli ktoś poszedł do 54. 159. 170. 130 w tej chwili faktycznie
wywołuje wszystko,
na co odpowiada ten serwer, jeśli
działa na nim serwer WWW.
W moim przypadku, gdy próbuję teraz przejść do tej strony,
otrzymuję odmowę połączenia.
Dlaczego?
Ponieważ nigdy nie zainstalowaliśmy
Apache'a ani innego serwera WWW, aby odbierać te połączenia.
A to dlatego, że zdecydowaliśmy się zainstalować tylko system operacyjny,
a nie aplikację i system operacyjny.
Jeśli zdecydujesz się użyć czegoś takiego jak
WordPress i przejdę do tego adresu
IP, zobaczysz stronę powitalną WordPress,
aby móc skonfigurować swój serwer WordPress
za pomocą tego interfejsu internetowego.
Dobrze.
Teraz widzimy, że nasz serwer został w pełni
uruchomiony.
W tym momencie chcemy być w stanie wejść i
robić różne rzeczy z tym serwerem.
Klikamy więc miejsce, w którym jest napisane LinuxPractice
i widzimy tutaj, jak można połączyć się z instancją.
Amazon sprawia, że jest to dla nas bardzo łatwe,
dzięki czemu możemy po prostu połączyć się za pomocą SSH, a to
faktycznie wywoła instancję SSH w naszej przeglądarce
internetowej, która
jest zdalną sesją do tego serwera.
W tej chwili jestem podłączony do urządzenia z systemem
CentOS i możesz zobaczyć, że jestem teraz zalogowany jako CentOS.
Jeśli chciałbym zobaczyć, w jakim katalogu
się znajduję, mógłbym użyć czegoś takiego
jak pwd, co oznacza obecny katalog roboczy.
Widać tutaj, że jestem w katalogu /home/centos, który jest katalogiem
domowym tego użytkownika.
Jeśli zajrzysz tutaj i wykonasz ls,
powie nam to, co znajduje się w tym katalogu.
W tym przypadku nie ma żadnych plików ani katalogów,
ponieważ jest to zupełnie nowy serwer z zupełnie nowym kontem.
Teraz, jeśli chciałbym przejść do katalogu głównego
tego dysku twardego, mogę wykonać cd space /, co pozwoli
mi przejść do katalogu głównego tego dysku
twardego.
Jeśli myślisz o tym w kategoriach systemu Windows,
byłoby to przejście do wewnętrznego dysku twardego,
takiego jak dysk C, i sprawdzenie,
jakie pliki i foldery się tam znajdują.
Ponownie wpiszę ls i tym razem zrobię -la, co mówi, że chcę
długą listę i chcę zobaczyć
atrybuty.
A to pokaże mi każdy plik i folder, który znajduje
się w katalogu głównym tego dysku twardego.
Jak widać tutaj, mamy ich kilka.
Wszystko w tym fioletowym kolorze jest w rzeczywistości katalogiem.
Wszystko w jasnoniebieskim kolorze
jest linkiem, który wskazuje na inny katalog.
Na przykład, jeśli spojrzysz na linię, która
mówi bin, ma ona dowiązanie symboliczne prowadzące do katalogu usr/bin.
To samo z lib,
trafia do katalogu usr/lib.
Teraz wiem, że większość
z tego prawdopodobnie nie ma dla ciebie większego
sensu, ale chciałem powiedzieć,
że jesteś teraz podłączony do swojej maszyny z Linuksem
i możesz w niej robić, co tylko chcesz.
Pozwól mi więc wrócić do
mojego katalogu domowego, wykonując cd space /home/centos.
Teraz, jeśli zrobię ls -la, zobaczysz,
że nie mam tu żadnych folderów, z wyjątkiem
tego ukrytego, który zaczyna się
od kropki o nazwie SSH.
W systemie Linux wszystko, co zaczyna się
od kropki, jest uważane za plik ukryty.
Jeśli po prostu wykonam ls, nie zobaczysz żadnego
z nich, ponieważ wszystkie te pliki, takie jak
bash_logout, bash_profile i bashrc, są uważane za pliki ukryte.
Teraz, jeśli chcę utworzyć własny plik,
mogę to zrobić za pomocą polecenia touch.
Powiem więc touch i nazwę ten plik. txt.
W ten sposób utworzyłem nowy plik o nazwie file, ale
jest on pusty, ponieważ jeszcze
nic z nim nie zrobiłem.
Zamierzam więc wyczyścić
ekran i wyświetlić jeszcze raz za pomocą ls -la.
A teraz zobaczysz plik. txt i nie ma przed nim
kropki, co oznacza, że
nie jest to plik ukryty.
Zauważ jednak, że w piątej kolumnie mamy zero
i jest to rozmiar tego pliku.
Plik ten ma rozmiar zero bajtów, ponieważ
nie zawiera żadnej zawartości.
Kiedy używam polecenia
touch, tworzę po prostu pusty plik.
Teraz, gdybym chciał wprowadzić coś do tego pliku,
mogę to zrobić za pomocą edytora tekstu.
A na Linuksie jest tekst znany jako vi.
Więc wpiszę plik vi space. txt i naciśnij Enter.
Dzięki temu mogę teraz zobaczyć, że był to pusty plik.
Zwróć uwagę na te wszystkie małe
zawijasy, a tylda pokazuje,
że każda z tych linii jest pusta.
Teraz, gdybym chciał coś tutaj wpisać, pierwszą
rzeczą, którą muszę zrobić, jest wpisanie klawisza I.
To przenosi mnie do tak zwanego trybu wstawiania
i teraz mogę wpisywać tutaj rzeczy i być w stanie
je pisać.
Powiem więc, że jest to plik testowy Jasona.
Zapisujemy w nim informacje za pomocą VI, dobrze?
Teraz, gdy skończyliśmy,
przejdę dalej i wpiszę klawisz Escape, który przeniesie mnie
z powrotem do trybu poleceń.
Następnie użyję klawisza dwukropka i możesz zobaczyć,
że dwukropek pojawia się teraz na dole.
Zamierzam zrobić w dla zapisu i q dla wyjścia, co następnie
zapisze ten plik.
Zauważ, że napisano jedną
linię, 72 znaki.
Jeśli więc wyczyszczę ekran i tym razem wykonam ls -la, zobaczysz,
że mamy tam 72 bajty zamiast zera
bajtów wewnątrz pliku.
Teraz w Linuksie, jeśli chcesz wyświetlić zawartość
pliku na ekranie,
możesz to zrobić wpisując cat.
Zrobię więc cat, a następnie nazwę mojego pliku. txt.
Kiedy to zrobię,
możemy teraz zobaczyć zawartość tego pliku,
który jest plikiem testowym Jasona.
Zapisujemy w nim informacje za pomocą VI.
Jak więc widać, mam pełny dostęp do tego systemu Linux, aby zrobić wszystko,
co chcemy w tym momencie, ponieważ jesteśmy właścicielem
tego serwera.
Mógłbym zacząć instalować programy, mógłbym uruchomić serwer WWW.
Mogę zrobić prawie wszystko, co
chcę, ponieważ jest to mój własny serwer
i nikt inny nie ma do niego dostępu.
Jedynym prawdziwym ograniczeniem
jest to, że używamy interfejsu wiersza poleceń zamiast
graficznego interfejsu użytkownika.
Jeśli więc chcesz uruchomić i obsługiwać
ten serwer, musisz
wygodnie korzystać z Linuksa w wierszu poleceń.
Jest to bardzo powszechne zjawisko w chmurze.
Większość serwerów w chmurze będzie oparta na tekście, ponieważ
nie chcemy dodatkowego narzutu i wymagań związanych
z przetwarzaniem, które zapewnia
nam graficzny interfejs użytkownika.
Z tego powodu, gdy
używamy interfejsu tekstowego, takiego jak
ten, możemy korzystać z tańszych i mniej wydajnych serwerów
i nadal zapewniać wsparcie dla dużej liczby odbiorców.
Na przykład, jeśli byłby to serwer WWW,
ten mały serwer WWW za 10 USD miesięcznie
może całkiem wygodnie obsługiwać od stu do 500
osób.
Teraz, gdybym zaczął przyciągać tysiące
osób, musiałbym przejść na plan 20 lub 40 USD miesięcznie i kontynuować
aktualizację w miarę wzrostu liczby odbiorców
mojej konkretnej witryny.
Przejdźmy dalej i
wróćmy do naszego interfejsu Amazon Lightsail.
I tutaj możesz zobaczyć, że możesz również połączyć
się z tym za pomocą własnego klienta SSH zamiast
korzystać z przeglądarki, którą właśnie
zademonstrowałem.
Jeśli przejdziemy do następnej zakładki, zobaczymy Storage.
Tutaj widać, że mam pojedynczy dysk systemowy
o rozmiarze 60 gigabajtów.
Teraz może się okazać, że 60 gigabajtów
to za mało miejsca.
W takim przypadku można
dodać dodatkowe podłączone dyski za pomocą
interfejsu tutaj.
Aby to zrobić, po prostu klikniemy na utwórz nowy dysk,
a następnie będziemy mogli
wybrać, jak duży dysk chcemy.
Ponownie, przestrzeń dyskowa znajduje się na dysku SSD,
który jest droższy niż starsze,
wolniejsze, tradycyjne dyski twarde.
Z tego powodu koszt związany z tym produktem
będzie zależał od wybranego rozmiaru.
Za każdy gigabajt przestrzeni będziesz
płacić 10 centów miesięcznie.
Jeśli więc 60-gigabajtowa przestrzeń nie była dla mnie wystarczająca
i chciałem mieć dodatkowe 64 gigabajty, mogę to zrobić, ale będzie mnie
to kosztować 6 USD. 40 miesięcznie.
Wspaniałą rzeczą w korzystaniu z interfejsu opartego
na chmurze jest jednak
to, że można również wybrać dowolny rozmiar.
Załóżmy więc, że chcę mieć dysk o pojemności jednego terabajta.
Mógłbym to zrobić, wykonując 1024 gigabajty.
Jak widać, kosztowałoby mnie to 102 dolary. 40 centów miesięcznie, aby dołączyć
go do mojego serwera Linux.
Aby pokazać, jak to
działa, utworzę plik
o rozmiarze 10 gigabajtów.
Będzie mnie to kosztować 1 dolara miesięcznie.
Mogę nadać mu nazwę taką jak StorageDisk,
a następnie utworzyć ten dysk.
Gdy to zrobisz, musisz
wybrać instancję, do której chcesz ją dołączyć.
W naszym przypadku mam tylko jedną, która
jest moją maszyną LinuxPractice, ale
gdybym miał kilka instancji, takich
jak moja witryna Dion Training i inna
dla witryny "Your Cyber Path" i podobnych rzeczy,
mógłbym wybrać, do
której z nich chcę ją dołączyć.
Następnie zobaczysz, że ścieżka
do tego dysku będzie /dev/xvdf w moim systemie Linux, gdy go podłączę.
Więc pójdę dalej i kliknę dołącz,
a teraz zostanie to umieszczone w moim systemie Linux.
Następnie wrócimy tutaj do strony głównej,
a następnie ponownie przejdziemy do LinuxPractice
i tutaj klikniemy na metryki.
Dzięki wskaźnikom mogę zobaczyć, jak ciężko pracuje mój system.
Teraz możesz zobaczyć tutaj, że jest to mój wykres przeglądu procesora.
Jak widać, uruchomiliśmy
ten serwer około godziny 15:52 17 lipca.
Początkowo, gdy uruchomiliśmy
serwer, działał on przy około 20% wykorzystaniu procesora.
Wynika to z faktu, że podczas
pierwszego uruchomienia serwera wiele
się działo i musiał on sam się podnieść.
Jednak gdy to się stało i wróciliśmy
do normalnego obciążenia pracą, gdy
byłem w wierszu poleceń, robiąc różne rzeczy,
można było zauważyć spadek do około 1%.
Nazywamy to strefą zrównoważonego rozwoju.
Teraz, ponieważ jest to system oparty na chmurze
i używamy wirtualnego procesora, Amazon wykonuje
wiele ciężkiej pracy na zapleczu, aby upewnić się, że
uzyskujemy dobrą wydajność.
Powiedzmy na przykład, że używam tego do hostowania strony
internetowej i mam wiele osób, które wskakują na
moją stronę w tym samym czasie.
Cóż, to co się stanie, to zwiększony popyt
i procesor pójdzie w górę.
W miarę jak procesor będzie się podnosił,
zobaczysz, że wchodzi on w tak zwaną strefę rozerwania.
Jeśli osiągniesz od 40 do 60 lub 80%, możesz faktycznie pęknąć, co oznacza, że
Amazon zapewni ci dodatkową
pojemność, aby móc obsłużyć
to obciążenie, aby twój serwer się nie zawiesił.
Teraz będą to robić przez określony czas w miesiącu w zależności
od systemu.
W związku z tym dostępna jest
tylko określona pojemność.
Na dolnym wykresie widać
pozostałą wydajność procesora.
Mamy też dużo dodatkowej przepustowości dostępnej
w naszym systemie, ponieważ tak
naprawdę jeszcze jej nie przekroczyliśmy,
ponieważ nie uruchamiamy jeszcze wielu
rzeczy na tym serwerze.
Gdy przejdziemy wyżej, możesz także kliknąć
tutaj i zobaczyć inne fakty,
takie jak wykorzystanie procesora, przepustowość, przepustowość
w minutach lub procentach.
Możesz także zobaczyć przychodzący i wychodzący ruch sieciowy,
a także awarie sprawdzania stanu,
awarie sprawdzania stanu instancji,
awarie sprawdzania stanu systemu i tym podobne.
Na przykład, jeśli spojrzymy na przychodzący ruch sieciowy,
można zauważyć, że rozpoczął się ruch,
a następnie z czasem ruch ten spadł.
Dlaczego ten ruch spadł?
Ponieważ jedyną osobą, która ma dostęp do tego serwera, jestem
ja, a ja rozmawiałem z tobą przez ostatnie
kilka minut i nie wprowadzałem poleceń w
tę i z powrotem, dlatego widzieliśmy ten spadek, gdy
dotarliśmy tutaj do 4:05 po południu.
Następnie możemy kliknąć na networking.
Z tego miejsca można zobaczyć nasz publiczny i prywatny
adres IP, a także naszą zaporę ogniową dla naszego urządzenia
w sieci IPv4 i IPv6 oraz naszą zaporę ogniową IPv6.
Ponadto mamy możliwość
równoważenia obciążenia lub dystrybucji.
Pozwoliłoby nam to na posiadanie wielu serwerów,
które odpowiadają na jedną stronę internetową.
W naszym przypadku nie dzielimy się z nikim ruchem.
Używamy tylko jednego serwera, z którym rozmawiamy i
który jest kontrolowany przez
nas i używany tylko przez nas.
Ale jeśli prowadzę stronę internetową
i przechodzę od 100 osób, do 1000 osób, do 10 000 osób,
mogę faktycznie mieć wiele
systemów współpracujących ze sobą
w tandemie, aby równoważyć obciążenie
w wielu instancjach, aby odpowiadać na żądania od
wszystkich tych osób.
Następnie możemy wrócić na górę
i zobaczyć, że mamy Snapshots.
Migawki to sposób
na tworzenie kopii zapasowych systemu.
Wykonanie migawki oznacza
zrobienie obrazu dysku twardego i
zapisanie go w chmurze,
aby w razie czego można
było powrócić do tej migawki.
W naszym przypadku mam wyłączoną funkcję automatycznych migawek,
co oznacza, że serwer nie będzie wykonywał kopii zapasowej
każdego dnia.
W rzeczywistości jest to uważane za złą praktykę bezpieczeństwa,
ponieważ chcemy mieć możliwość tworzenia migawek,
jeśli coś pójdzie nie tak.
Zamierzam więc włączyć automatyczne migawki.
Zobaczysz, że automatycznie wykona migawkę
każdego dnia i zapisze
siedem ostatnich migawek.
W ten sposób jest to ciągła kopia zapasowa, do której zawsze mogę zajrzeć.
Automatyczne migawki są tworzone w taki sam sposób,
jak migawki ręczne.
Jeśli więc chcesz dowiedzieć się więcej o rozliczeniach,
możesz to sprawdzić, klikając ten link.
Powiem, że rozumiem i włączę to.
Co więcej, zamiast
czekać do 2:00 w nocy na tę migawkę, mogę utworzyć
migawkę w dowolnym momencie.
Kiedy to zrobię, nadam mu nazwę.
W tym przypadku już go mają.
Jest to myślnik nazwy serwera i unikalny identyfikator, a następnie
naciśnij przycisk Utwórz.
Gdy to zrobisz, zostanie
wykonana migawka lub kopia zapasowa całego mojego serwera.
W ten sposób, jeśli się zepsuje lub coś pójdzie
nie tak, zawsze mogę przywrócić go z tej migawki.
Następnie mamy tagi.
A jeśli spojrzysz na Tagi,
to jest to wszystko, gdzie będziesz mógł
oznaczyć tę konkretną instancję Lightsail,
abyś mógł śledzić rzeczy, takie jak jej status lub
koszt z nią związany.
Następnie mamy zakładkę Historia,
która powie nam, co stało się z tą instancją.
Możesz zobaczyć, że pierwotnie utworzyliśmy
tę instancję o 15:56, podłączyliśmy
ten 10-gigabajtowy dysk twardy o 16:10, utworzyliśmy
migawkę o 16:15 i włączyliśmy dodatek o
16:15 dla tych automatycznych migawek.
Ostatnią zakładką jest zakładka Usuń.
A ta zakładka usuwania będzie tą, która
pozwoli nam usunąć ten serwer, jeśli
już go nie potrzebujemy.
Powiedzmy więc, że minęły dwa miesiące i zdecydowałeś,
że nie chcesz już grać na tym serwerze i nie chcesz być obciążany opłatą
w wysokości 3 USD. 50, 5 lub 10 dolarów
miesięcznie na jego utrzymanie.
Możesz po prostu wejść tutaj i kliknąć Usuń, co spowoduje
usunięcie instancji.
Teraz, jeśli usuniesz to teraz, mamy ten
dysk, który jest nadal
dołączony do instancji.
Spowoduje to odłączenie
dysku, ale nie jego usunięcie.
Właśnie dlatego dysk magazynujący
może być w rzeczywistości całkiem korzystną
rzeczą, ponieważ mogę przechowywać pliki z tej maszyny z systemem
Linux na tym dysku, usunąć system
Linux, a następnie ponownie podłączyć
ten dysk do innego systemu, takiego jak inny system Linux lub
system Windows, którego chciałbym użyć w tym środowisku
chmury.
Jest to dobry sposób na przesyłanie
danych z jednej instancji chmury do drugiej
wewnątrz Lightsail.
Oprócz tego na górze znajduje
się przycisk Stop i Reboot.
Jeśli nacisnę stop, spowoduje to wyłączenie tej instancji.
Może to być przydatne,
jeśli nie chcesz już korzystać z tej instancji,
ale wiesz, że wrócisz do niej za kilka
tygodni, lub możesz ją zrestartować
i użyć jej za każdym razem, gdy
masz problem z serwerem lub musisz go zrestartować, aby zainstalować
jakieś oprogramowanie lub zastosować jakieś ustawienia
konfiguracyjne.
To było krótkie wprowadzenie
do tego, jak stworzyć własny serwer w chmurze
za pomocą Amazon Lightsail.
Zalecam zrobienie tego samemu, wypróbowanie i w ten sposób będziesz
mieć maszynę CentOS, którą możesz
bawić się w dowolnym momencie, siedząc
w chmurze.