SERIAL NETFLIX
Nie chcę tego więcej robić.
- Uciekać przed apokalipsą? - To nasza specjalność.
Coś tu jest nie tak.
- Ten sam pokój, ale od dupy strony. - Dosłownie.
Jak z Alicji w Krainie Czarów.
A będzie jeszcze dziwniej.
Nareszcie po drugiej stronie.
- Gdzie Klaus? - Przykro mi, dzieci, wasz brat…
Robiłem, co mogłem, ale nie zdążył wejść.
Został ostatnią ofiarą Kugelblitz.
Był tuż za mną, gdy wszedłem do tunelu.
Musimy wrócić.
Nie ma do czego wracać.
Później przyjdzie czas na łzy.
Teraz musimy iść dalej.
Zaraz. Luther i Klaus?
Gdy mówimy o rzeczywistości,
co tak naprawdę mamy na myśli?
W XIX wieku najświatlejsi mędrcy epoki uważali,
że kosmos jest wielkim zegarem.
W erze kwantowej
podejrzewa się, że czas i przestrzeń to holograf.
Starożytni wierzyli,
że jeździmy na grzbietach czterech latających żółwi
albo na rogach białego bizona.
Te idee nasuwają pytanie:
czy kiedykolwiek poznamy kształt rzeczywistości?
Czy ona w ogóle ma kształt, poza tym, który my jej nadajemy?
- Człowiek czuje się malutki. - Kto dodaje ananasa do pizzy?
Kiedy się nad tym zastanowić,
jesteśmy jedynie
drobinkami piasku
na pustyni pełnej piasku.
To co najwyżej przybranie do koktajli.
A ona jest w Układzie Słonecznym.
Pośród wielu pustyni galaktyk.
Należy zapytać, czemu jest na mojej pizzy?
- Klaus, słuchasz mnie? - Pewnie.
Jesteśmy nikim w kosmosie, bla, bla, bla.
Wybacz, nie jestem upalonym studentem na zajęciach z filozofii.
Chwila.
Gdzie jesteśmy?
Nie żyjemy.
Jesteśmy martwi.
Witaj na mojej dzielni.
Coś wspaniałego.
Tu powinniście zamieszkać. Jest ładniej.
Lila i ja ledwo stąd uciekliśmy.
Ale tym razem macie mnie, mamy przewagę.
To coś było silne, szybkie i mocno wkurzone.
Nie dzwońcie tym dzwonkiem.
Można stracić palec albo mackę.
- Zaryzykuję. Zejdź mi z drogi. - Nie.
Żeby załatwić to coś, musimy zachować spokój.
Twierdzisz, że jestem wściekła?
Tak, jestem.
Chcę się zemścić za Luthera.
Nie tylko Luther zginął.
Straciliśmy też Klausa.
Też jestem wściekły. Wszyscy jesteśmy.
Musimy to zrobić mądrze.
Gdy nadejdzie czas, zaczniemy działać.
Odpuść, Pięć. Drzwi cię nie wypuszczą.
Więc będziemy tu kwitnąć?
To miejsce jest jednocześnie próbą, pułapką i sposobem na ocalenie.
- Ktoś wie, co tam jest napisane? - „Nie dzwoń dzwonkiem”.
Właśnie to.
Rozumiemy, Diego.
Dzwonek zły.
Co robimy?
Ktoś wie?
Reggie?
Reggie.
Zgłodniałam. Ktoś ma ochotę na sushi?
Jak możesz jeść w takiej chwili?
Jak ty możesz być fiutem w takiej chwili?
Daj jej spokój, dobra?
- Je, żeby… - Mieć siłę.
W tych trudnych czasach.
Diego, chodź na chwilę.
Ja nie żyję?
Cieszę się, że ci towarzyszę w tym pierwszym razie,
bo to dziwne uczucie.
Jakbyś się obudził z bardzo wyrazistego snu,
ale nie przejmuj się.
Wkrótce wszystko nabierze sensu.
Boże. Tata mnie zabił.
Boże, mnie też! Wiele razy.
To obcy.
Staramy się tu nie używać takiego słownictwa.
Wiem, że to politycznie poprawne,
ale możesz powiedzieć, że jest…
Brytyjczykiem.
Nie! To naprawdę obcy.
Kosmita z innej planety.
Boże.
Klaus, musisz wrócić i ostrzec Sloane i pozostałych.
Nie da rady. Skończyłem z drugą stroną.
- Co? - Tu jest moje miejsce.
Całe życie byłem nieudacznikiem, dziwakiem.
Popełniałem błąd za błędem.
Ale to był znak.
To był znak, że tu jest mój dom.
To moje przeznaczenie.
To zadupie?
Miałem na myśli zaświaty, głuptasie.
Będę tu z tobą i naszymi wiecznymi kumplami upiorami.
A co ze mną?
Będziesz w nieskończoność jadł pizzę i oglądał ze mną fajne dokumenty.
Odwrócisz się od naszej rodziny?
Nie przejmuj się tym zbytnio.
Wkrótce tu dotrą. Każdy w końcu umiera. Mam rację?
Więc umarliśmy, tak?
Na amen, skarbie.
- Na amen! - Tak.
Co się stanie, jeśli zrobię to?
Niezła próba,
ale w Otchłani nie ma bólu.
Daj z siebie wszystko!
Przyjmuję wyzwanie.
O mało się nie wygadałeś.
Może powinniśmy powiedzieć im o dziecku.
Nie.
Najpierw misja, potem pępkowe.
- Ale pomyśl… - Podasz sos sojowy?
Nie łapię.
Jesteśmy z ludźmi, którzy kochają nas najbardziej.
Czemu im nie powiedzieć?
Co? Sytuacja jest fatalna.
Byłoby miło dać rodzinie coś, o co można walczyć.
Zamknij się i jedz rybę.
Dobra.
Tak jak mówił stary.
Raz to przypadek, dwa razy to zbieg okoliczności,
a trzeci raz się nie zdarzy, bo nie jestem kretynem.
- Nie wiemy, czy zabił Klausa i Luthera. - Serio?
To jego metoda działania. Już to widzieliśmy.
Zapomniałeś, jak się zebraliśmy?
Pogrzeb taty.
Właśnie.
Raz wam wywinął ten numer i teraz robi to znowu.
Daj spokój, Pięć.
Przegrał głosowanie, a jednak przeszliśmy na drugą stronę.
Myślisz, że mógłby zabić Luthera?
Luthera, Klausa i nas wszystkich bez najmniejszych skrupułów.
Co gorsza, Allison jest w to zamieszana.
Nie.
Nie chcę mówić tego, co wszyscy.
Banałami w swojej żałobie nie musisz się przejmować.
Wiem, że wszystko się kończy,
ale myślałam, że będziemy razem, gdy to się stanie.
Nawet się nie pożegnałam.
Ja się pożegnałam.
Z córką i z mężem.
Ale to za mało. Uczucia są…
zbyt silne, by oddać je słowami.
Luther cię kochał.
Jak stąd do Księżyca.
Przy tobie był taki szczęśliwy.
Była ze Sloane w tunelu.
Nie mówię o Klausie.
Luther?
Nigdy by tego nie zrobiła.
Odkąd jesteśmy w tej osi czasu, jest z nią coraz gorzej.
- Straciła córkę. - I zabiła Harlana.
Może masz rację,
ale raczej się nie przyznają, gdy im to wygarniemy.
Zgadzam się.
Daj spokój, stary. Posłuchaj.
Nie wrócę tam, żeby dostać po pysku.
Nie dasz rady tego zmienić.
Jesteś strasznie samolubny! Wiesz o tym?
Wyluzuj. Nie martw się.
Masz całą wieczność, żeby się z tym pogodzić!
Dobra, koniec tego.
Cholera.
Daj spokój.
Musiałem umrzeć z milion razy, zanim to rozgryzłem.
Znowu?
Tak, znowu.
Tak ktoś sobie wyobraża niebo?
- Co jest? - Siemka, stary.
- Ty! - Nie.
Wracaj tu!
To łaskocze.
Puszczaj mnie!
Ty.
Może nie czujesz bólu,
ale będę cię rzucał przez ściany przez całą wieczność.
Nie zaznasz spokoju. Nigdy nie przestanę.
Nie.
Otchłań to mój dom.
Może i nadmuchiwany, ale mój!
Nie chcesz pomagać rodzinie? Spoko.
Ale miłość mojego życia czeka piekło.
Nie jestem pewien, czy dam radę. Kto wie, dokąd poszli.
Klaus, to twój dom.
Właśnie to powiedziałeś.
- Tak. - Jesteś królem śmierci.
Trochę zbyt pompatyczne.
Gdy myślę o sobie, wolę określenie…
Tak?
…książę ciemności.
Jak chcesz!
Wierzę w ciebie, bracie.
Stać cię na wszystko.
Wybaczcie, że się wprosiliśmy.
Dobra. Zrobimy to.
- Spróbujemy. - Dobra.
A w skali motywacyjnych przemów od jeden do Waleczne serce
to było takie słabe trzy plus.
- Później to omówimy. - Stać cię na więcej.
Niech to diabli.
Musimy porozmawiać.
- Jestem zajęty. Czy to może poczekać? - Nie.
Luther i Klaus. Zabiłeś ich?
W korytarzach hotelu czai się Strażnik.
Musimy go pokonać. Co bym zyskał, zabijając dwóch członków drużyny?
- Odpowiedz. - Już to zrobiłem.
Jeśli się dowiem, że łżesz, zrywam umowę.
Zapewniam, że ja dotrzymam swojej części.
Oczekuję, że postąpisz tak samo.
- O co chodziło? - Nie twoja sprawa.
Nie moja? Jesteśmy w hotelu Nicość.
Tak jak chciałeś. Dzięki mnie.
Nie bądź śmieszny.
Allison zabiła Harlana, ja zjednoczyłem rodziny.
A ty co zrobiłeś?
Zbierzcie się.
Teraz gdy złapaliśmy oddech, możemy zacząć prawdziwą pracę.
- Mit o siedmiu dzwonach? - Nie inaczej. Widzę, że uważałeś.
- Znajdziemy te dzwony i co dalej? - Nie.
Dzwony to tylko metafora tego.
- Tajemny znak. - Tak, Numerze Pięć.
To klucz do siedmiu dzwonów.
Gdy go znajdziemy, będziemy bliżej zresetowania wszechświata.
- Co zrobimy, gdy go znajdziemy? - Nie wiem.
Jesteśmy tu, bo mówiłeś, że masz plan.
Mam. Do pewnego momentu.
Świetnie. Zostaniemy tu na zawsze, gapiąc się na ściany i jedząc mdłe sushi.
Ten symbol to jedyny ratunek dla nas i wszechświata.
Zabawne, że znowu zgadzasz się z tatą.
- Od czego zaczniemy? - Podzielimy się na grupy.
Pójdę z Allison i Sloane.
- Ben i Pięć z Viktorem. - Allison z nami.
Ben za Allison. Trenowaliśmy z nią, więc to ma więcej sensu.
Nie, dziękuję.
Czemu nie?
Świetny pomysł.
Allison, idź z nimi. Sparrows razem.
Każdy bierze inne piętro.
Szukamy tego symbolu.
A my?
Wy w parze. Nikt nie chce słuchać waszych sprzeczek.
Zajrzyjcie wszędzie. Spotykamy się tu za pół godziny.
To kompletna strata czasu.
Twój ojciec chyba zaczyna mnie lubić.
Zapomniałem dziennika. Spotkamy się na piątym.
Ktoś zadał sobie wiele trudu, żeby ukryć ten symbol.
Jak duże to ma być?
Drogi stary Reg nie powiedział.
Naprawdę? Zaskakujące. Myślałem, że wiesz więcej o jego planie.
Co to niby ma znaczyć?
Widziałem was w Białym Bizonie
podczas wesela.
To nie jest dobra chwila…
Podobno urwał ci się film.
Owszem. I chwilę trwało, zanim sobie przypomniałem.
Ale już pamiętam.
Ty i tata zawarliście umowę.
Na co się zgodziłaś?
Umowę? Z tatą?
- Powiedz, że żartujesz. - Mówi serio.
Odpowiedz na pytanie.
Oszalałeś.
Dogadałaś się z tatą. Luther nie żyje.
Dobra. Luther został zabity przez to coś.
- A Klaus? - Nie zdążył do tunelu.
Przez twoją umowę giną ludzie.
Naprawdę sądzisz, że zawarłam z tatą umowę,
żeby zabić Luthera i Klausa?
Mam dość. Spotkamy się w holu.
Czekaj, nie.
Stój. Pięć.
Allison.
Posłuchaj mnie.
Viktor? Allison?
No dobra.
A zatem zaczynamy zabawę.
Mam dosyć was i waszych teorii spiskowych.
Posłuchaj mnie.
A niby po co?
To wy głosowaliście, żeby zostać.
Wypięliście się na rodzinę i wszechświat.
Tylko ja walczę o jedno i drugie.
Musimy wiedzieć, co planuje tata, zanim zginą następni.
Gdzie się podział Pięć?
Był tuż za mną.
Pięć?
Wygrzebiemy się z tego bagna.
Wszyscy troje.
A potem co?
Będziemy szczęśliwą rodziną.
Nie.
Czy to kolejny bzdurny sprawdzian na dobrego tatę?
- Bo mam już tego dość. - Zdałeś.
Chwila.
Nie chodzi o mnie, tak?
Ty się boisz.
Ze Stanem było łatwiej. Mogłeś powiedzieć „odwal się”.
Nie musiałabym ci mówić o dziecku ani prosić, żebyś ze mną został.
Po co mówić prawdę, skoro można wymóc to, co się chce, bez okazywania słabości?
Wiesz, że to bzdury?
A jeśli zawiodę nasze dziecko, tak jak moja mama mnie?
Nie zawiedziesz.
Bo pod tymi idiotycznymi bzdurami
kryje się dobra, przyzwoita kobieta.
- Jesteś pewien? - Tak.
Na tysiąc procent.
Chodź.
Wróciliśmy do tej samej windy?
Nie zapomnij zajrzeć pod doniczki.
Rusz tyłek i sprawdź, czy w ścianach nie ma schowków.
Tu jest ściana i…
tu jest następna.
Co się z tobą dzieje?
Ludzie umierają, a ty się dąsasz jak nastolatek.
Mówisz jak tata.
To takie ważne, żeby tata cię lubił?
On nas nie definiuje. Zaistnieliśmy w świecie bez niego.
Jako Akademia Sparrow, ale jej już nie ma.
Nie był jej częścią.
Był naszym ojcem i do tego gównianym. Nie potrzebujesz go.
Łatwo ci mówić, bo masz już nową rodzinę.
Najlepsza część tej rodziny umarła.
Nie wierzę, że to mówię. Cieszę się, że was widzę.
- Co jest? - Hotel się zmienia.
Kręcę się w kółko, a budynek wydaje się żywy.
- Wracamy do holu. - Próbowałem.
Ale zawsze dochodzę w to samo miejsce.
Może masz słabą orientację.
A więc prowadź, Magellanie.
Pięć?
- Gdzie on jest? - Skąd mam wiedzieć?
Nie możemy tego dłużej ciągnąć.
Jak wrócić do tego, co było
przed udawanymi przeprosinami i…
I kłamstwami?
Proszę. Jak to zrobić?
Nie wiem, czy to możliwe.
Kłopoty, tato?
Ty!
Tęskniłeś za mną.
Do Nicości jest tylko jedna droga. To niemożliwe.
A jednak tu jestem.
Fascynujące.
Chętnie zgłębiłbym to zagadnienie, ale to zły moment.
Wykorzystałeś mnie. Aby ściągnąć tu rodzinę, rozumiem.
Ale mnie wykorzystałeś.
A potem zostawiłeś mnie na śmierć?
Na śmierć?
Wyświadczyłem ci przysługę.
Wiedziałem, że wrócisz do swojej Otchłani.
Lubię tam być.
- To co tu robisz? - Zamordowałeś Luthera.
To było konieczne.
Kto następny, tato? Pięć? Viktor? Cała cholerna rodzina?
Dość! Wszyscy są na pozycjach. Zaraz zacznie się bitwa.
Jestem o krok od nagrody. Wszystko zepsujesz!
Gdybym dostawał pięć centów za każdy taki tekst, miałbym dolara.
To niewielka kwota,
ale są teraz sklepy, w których wszystko kosztuje dolara…
I po sprawie.
Nikt mnie nie słucha?
Nie, skarbie, nikt.
Wracajmy do holu.
Tak.
Kto z naszego głupiego rodzeństwa dotknął dzwonka?
Allison!
Allison, musimy iść!
Wstawaj! Idziemy!
Kto to zrobił?
- Spadamy? - Ty pierwsza.
Szybciej!
- Zaczekaj. - Pieprzyć to.
Niezły rzut, skarbie.
Ożeż kurwa.
Biegnij!
Naciskaj!
- Które piętro? - Nieważne!
Serio? Samuraj?
Do twarzy jej w zemście.
Zamknij się i pomóż nam to zabić?
Tędy.
Dobra.
Musimy obwiązać ranę.
Mieliście rację. Zawarłam umowę z tatą.
Luther i Klaus?
Nie mam z tym nic wspólnego. Przysięgam.
Czemu mówisz to teraz?
Musisz mi uwierzyć.
Zrobiłam to dla nas wszystkich.
Dla Luthera i Klausa też.
Co ci zaoferował?
Musisz mi zaufać.
Jeśli to przetrwamy, wszystko będzie dobrze.
Viktor?
Allison?
Viktor!
Allison?
Kazałem ci iść.
Żebyś zginął sam? Gdzie tu zabawa?
A dziecko?
- Tym się nie przejmuj. - Jestem ojcem.
Który przez kolejne pół roku nie odgrywa żadnej roli.
Nie przekonam cię, żebyś odpuściła?
- W końcu załapałeś. - Masz rację.
Załapałem.
- Co ty wyrabiasz? - Chronię rodzinę.
Nie zostawiaj mnie.
Przepraszam.
- Obiecałeś, że zawsze będziemy razem! - Wiem.
Diego, nie rób tego.
Gdy dziecko się urodzi, powiedz mu
albo jej o tym, kim byłem.
Kim próbowałem być.
Nie, Diego.
Diego!
Dostał siekierą pięć razy. Czemu żyje?
Ma zbroję jak z betonu.
- Na plecach jest szpara. - Zajdziemy go od tyłu.
- Zabijmy to. - Sloane.
Hej, dupku!
Pięć?
Allison?
Nareszcie ktoś z mocą wartą naśladowania.
Lila? Czemu byłaś w schowku?
Później wyjaśnię.
Cholera.
- Mam dość uciekania. - Ja też.
Coś mi to przypomina.
Tym razem nie celujemy w siebie.
Chodźmy.
Klaus?
- Boże, Klaus. - Lila.
Jesteś cały?
- Wyszłaś? - Co się stało?
Myśleliśmy, że nie żyjesz.
Żeby tylko.
Wszystko gra?
Chyba tak.
- Kiepsko wyglądacie. - Spróbuj zabić Strażnika.
- Właśnie to zrobiliśmy. - My też.
Kazałem ci zostać…
Kocham cię!
Myślałam, że nie żyjesz.
Żyję i czuję się świetnie,
mimo że tata rąbnął mnie w głowę.
Ale później się wylewnie przywitamy.
Teraz musicie wiedzieć, że…
tata zabił Luthera.
I zamknął przede mną tunel, i zadzwonił tym głupim dzwonkiem!
Co zamierzasz?
- Nie ma na to czasu. - Zabiłeś Luthera!
Musiałem. Odmówiliście współpracy.
Te głupie mity i opowiastki.
Nie było dzwonów ani wikingów. Sprowadziłeś nas na śmierć!
Nieprawda. Gdzieś w hotelu jest klucz do zresetowania wszechświata.
Musimy znaleźć symbol!
Nikogo nie obchodzi twój symbol.
Ledwo uciekliśmy temu Strażnikowi z durnym sierpem!
- Ten, którego zabiliśmy, miał siekierę. - Nasz miał miecz.
Jeden został.
Musimy go znaleźć.
Ostatnio świetnie się to skończyło.
Dajcie coś przeciwbólowego albo się zamknijcie.
Moglibyście nie podnosić głosu?
Dziękuję.
Znalazłem symbol! Jest na…
Nie skrzywdzisz mojej żony, sukinsynu.
Przez te wszystkie lata byłem ci wierny.
Zmarnowałeś mi życie na Księżycu i po co?
Dla tej głupiej misji?
Miałeś cel. Strzegłeś tego, co we wszechświecie najcenniejsze.
Co to było?
Wkrótce zrozumiesz.
Wy też.
Klaus.
Nie utrzymam.
Zawsze będę cię kochał.
Dobrze?
Symbol jest na posadzce w holu.
To te gwiazdy!
Dzieci, niech każde stanie na gwieździe.
Ben, nadszedł twój czas! Szybko!
Siedem punktów. Siedmioro z nas. Jesteśmy dzwonami?
Nie.
Ty nie.
Szybko! Tylko tak go powstrzymamy!
Numerze Pięć, szybko!
Tego nie było w umowie. Krzywdzisz ich.
Nie mogę przestać, bo wyłączę maszynę.
Co? Nie rozumiem.
Hotel to przykrywka. Jesteśmy w maszynie w innym wymiarze.
Zbudował ją stwórca wszechświata.
Co to ma wspólnego z nimi?
Cząstki w ich ciałach to jedyne, co napędza maszynę.
Zabił Luthera.
Próbował zabić Klausa.
Nie spocznie, póki wszyscy nie zginiemy.
Musisz przestać!
Zaraz skończę.
Wtedy dostaniemy to, po co tu przyszliśmy.
Zabijasz ich!
Wszystko ma swoją cenę.
Przestań!
Allison, nie dotykaj tego guzika. Nie wiemy, do czego jest.
Allison, stój!
Nie zmuszaj mnie.
Ufasz mi?
Viktor, co robisz? Powstrzymaj ją!
- Allison, zaczekaj! - Nie rób tego!
Claire?
Co się stało, mamo?
Nic, kochanie.
Cieszę się, że jestem w domu.
Tu jest twoje miejsce.
Cześć, skarbie.
Super.
PARK OBSIDIAN, UFUNDOWANY PRZEZ R. HARGREEVESA, 1 PAŹDZIERNIKA 1989
Luther?
O cholera.
- Widzisz mnie? - Tak.
- Ja żyję! - Tak!
- Luther żyje! - Boże!
To nie wszystko.
Cholera! Moje ciało!
Chwila.
- Wyglądam wspaniale. - Luther jest teraz smukły.
- Muszę się pokazać Sloane. - Mam rękę.
Ale super. A gdzie jest Sloane?
- Była tuż za mną… - Kiedy Allison nacisnęła cholerny guzik.
- Jej też nie ma. - Nie wiem jak wy,
ale ja od lat nie czułem się tak dobrze.
- Ktoś wie, gdzie jesteśmy? - W hotelu.
A raczej tam, gdzie kiedyś stał.
Staremu chyba rzeczywiście udało się zresetować wszechświat.
Masz palce!
Sloane?
Nie obchodzą mnie jakieś resety. Chcę odzyskać żonę. Gdzie ona jest?
- Cieszę się, że żyjesz, ale puść mnie. - Najpierw powiedz.
Pieprzyć to.
Coś tu nie gra.
Tak, zaraz ci skopię tyłek.
- Dawaj! - Nie, kretynie.
Moja moc. Nie mogę skoczyć.
Akurat.
Niedobrze.
Dobra, jedziemy.
Abrakadabra Duchus.
Czyli znów jestem śmiertelny?
Kurczę!
Jak możemy je odzyskać, idioci?
Cholera.
Muszę znaleźć żonę.
Nie możesz iść.
Pięć minut temu nie żyłeś. Jesteś słaby!
- Idę za nim. - Nie, Klaus, zaczekaj!
- Spadam stąd. - Co wy? Musimy trzymać się razem.
Co mamy robić?
Żyć?
Dupek.
HARGREEVES USŁUGI FINANSOWE
Następny przystanek: stacja Yeouido.
Napisy: Przemysław Rak